ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਿ ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰੈਭਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਤੋ ਵੈ ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤਂ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਮੁਪਾਗਤਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।

ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੋऽਯਂ ਮਯਾ ਚਾਤ੍ਮਾ ਹੇਤੁਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕੇਨਚਿਤ੍

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਇਆ।

ਏਵਂ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕਂ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਥਾਨਮਤੇਨ੍ਮਨਸ੍ਵਿਨਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਥਾਂ ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਹ ਸੁਣ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ।

ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕੁਬ੍ਜਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਬੜ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।

ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਂ ਤੁ ਮੁਨਿਂ ਵੈ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮਮੈਵ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਃ

ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ—

ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਨਾਥੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ

ਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ—

ਯਾਵਲ੍ਲੋਕਾ ਧਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਵਚ੍ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ 126.

ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ—

ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਭੂਯਾਦ੍ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨ

ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਭਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਥਾਂ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।

ਏਤਦੇਵ ਪਰਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਮਯਾ ਚੈਵ ਵਿਧਾਰ੍ਯਤੇ

ਇਹੀ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਪਿਆਰੀ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਯਰ੍षੇਰਹਂ ਪੁਨਃ

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ—

ਮਮੈਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਧਰਤੀਏ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ—

ਏਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ

ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ—

ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਏਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨਿ ਤੁ

ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ—

ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।

ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਕੁਮੁਦਾਕਾਰਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਕੁਬਜਾਮਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ।

ਕੌਮੁਦਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ਿਰਸ੍ਯ ਚ

ਕੌਮੁਦ ਮਾਸ ਅਤੇ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ—

ਯੋ ਵੈ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਮਾਨ੍ਵਾ ਨਪੁਂਸਕਮ੍ 126.

ਜੋ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ, ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਪੁੰਸਕ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—

ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਂਧਰੇ

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ ਧਰਤੀਏ।

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਗਚ੍ਛਤੇ ਨਂਦਨਂ ਵਨਮ੍

ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਵਿਪੁਲੇ ਕੁਲੇ

ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰਾਥ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਕੌਮੁਦਸ੍ਯ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ

ਉਥੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਂਧਰੇ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕृਤੋਦਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਾਯਾਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ

ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਇਆ-ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,

ਲਭਤੇ ਪਰਮਾਂ ਪੁष੍ਟਿਂ ਕੁਬੇਰਭਵਨਂ ਯਥਾ

ਉਹ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਅਥਵਾ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਯਾਤੀਰ੍ਥੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ

ਜਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਇਆ-ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ,

ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।