ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੁਭਂ ਵਾਸ਼ੁਭਮੇਵ ਵਾ 125.

ਤੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।

ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ

ਜੋ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਜਾਂ ਉਲੰਘਣਾ ਤੂੰ ਕੀਤੀ ਹੈ—

ਭਵਾਨ੍ਤਰੇ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਯੇਨੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਮਹਤ੍

ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ—

ਮਮ ਭਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਭਿਵਾਦਿਤਾਃ

ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਲਾਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—

ਯੇ ਚ ਭਾਗਵਤਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਨੂਨਂ ਮਮ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯਃ ਵਿਦਿਤੋऽਸ੍ਮੀਹ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੈਰਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁਚ ਮੇਰੀ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਮਾ ਯੇ ਤੇ ਮੇ ਭਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤਥਾ

ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ।

ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਲੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੋ ਹ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।

ਯੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਹੇਚ੍ਛੇਤ ਯਸ੍ਯਾਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਗੱਲ ਅਣਕਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।

ਗਚ੍ਛ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਸਿਦ੍ਧੋऽਸਿ ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ

ਚੱਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਤੂੰ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡੇਗਾ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋऽਭਵਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁੰਦਰੋ, ਮੈਂ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।

ਧਨ੍ਵੀ ਤੂਣੀ ਸ਼ਰੀ ਖਡ੍ਗੀ ਮਾਯਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ 125.

ਧਨੁ, ਤੂਣੀ, ਤੀਰ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।

ਮਾਯਯਾ ਕਿਂ ਤਵ ਧਰੇ ਨ ਮਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ

ਮਾਇਆ ਨਾਲ—ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।

ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਮੇ ਮਾਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਮਹੌਜਸਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਆਖ੍ਯਾਨਾਨਾਂ ਮਹਾਖ੍ਯਾਨਂ ਤਪਸਾਂ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪਃ

ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ; ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਠੇਦ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਅਭਕ੍ਤੇषੁ ਨ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍

ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ—

ਅਗ੍ਰਤਃ ਪृਚ੍ਛਤਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮਦ੍ਭਕ੍ਤੇषੁ ਤਥਾਗ੍ਰਤਃ

ਅਤੇ ਜੋ, ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਹੀ ਹੋਣ—

ਕਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਯੋ ਭੂਮੇ ਪਠਤੇ ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ

ਜੋ, ਧਰਤੀ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—

ਅਥ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਕਾਲੇਨ ਪੁਮਾਨ੍ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ

ਫਿਰ, ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।

ਯ ਏਵਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ,

ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍

ਇਹੀ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਅਥ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਰਮ੍ਭਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਬਲਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਧਰਣੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾ

ਹੁਣ ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਸੀ,

ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਨ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ

ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਯਚ੍ਚ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁष੍ਟਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਨਾਤਨੀ

ਅਤੇ ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ,

ਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਯਚ੍ਚ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕੇ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਯਚ੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ

ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਥੇ ਜੋ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ ਮਾਤਾ,

ਤਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਮੇ ਦੇਵਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ

ਇਹ ਸਾਰਾ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਤਾ, ਸੁਣ।

ਯਚ੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਯਤੋ ਭੂਮੇ ਸ੍ਨਾਤੋ ਯਾਤਿ ਮृਤੋऽਪਿ ਚ

ਅਤੇ ਉਹ ਕਰਮ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਮਧੁਕੈਟਭੌ ਤਥਾ ਹਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਾਤ੍ਤਦਾ

ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ,

ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਨਤਂ ਭੂਮੇ ਰੈਭ੍ਯਂ ਨਾਮਮਹਾਮੁਨਿਮ੍

ਮੈਂ ਉਥੇ ਰੈਭਿਆ ਨਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।

ਯੁਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਗੁਣਜ੍ਞਂ ਚ ਸ਼ੁਚਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਮ੍

ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।