ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਗਤੋऽਹਂ ਤੀਰਭੂਮਿਗਃ ਉਨ੍ਮਜ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰੂਪਂ ਮੁਨਿਸ੍ਤੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ; ਜਦੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਉਹ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਲਾਹਿਆ।
ਕਿਂ ਮਯਾ ਵਿਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸੇਵਮਾਨੇਨ ਮਾਧਵ 125.
ਮਾਧਵ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਿਮਕਰ੍ਮਣ੍ਯਂ ਸੇਵਮਾਨੇਨ ਚਾਚ੍ਯੁਤ
ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਅਣਉਚਿਤ ਚੀਜ਼ ਖਾਧੀ?
ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯੇਨਾਹਂ ਨਰਕਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਲੁਬ੍ਧੇਨ ਹਿ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਝੂਠ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਰੁਣ੍ਯਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਰੂਣ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਮਾ ਦੁਃਖਂ ਕੁਰੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਆਤ੍ਮਦੋषਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਯੇਨ ਦੁਃਖਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਚ ਵੈ ਗਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੁੱਖ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਤਮੇਵ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਦਦਾਮਿ ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਾਨ੍ਵੈ ਭੌਮਾਨ੍ਵਾਪਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦृष੍ਟਾ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵੀ ਮਾਯਾ ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਪ੍ਸਿਤਾ ਵਰ੍षਾਣਿ ਚੈਵ ਪਂਚਾਸ਼ਾਨ੍ਨਿषਾਦਸ੍ਯ ਗृਹੇऽਪਿ ਨ
ਵੈਸ਼ਣਵ ਮਾਇਆ ਤੂੰ ਵੇਖ ਲਈ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੁਭਂ ਵਾਸ਼ੁਭਮੇਵ ਵਾ 125.
ਤੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਜੋ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਜਾਂ ਉਲੰਘਣਾ ਤੂੰ ਕੀਤੀ ਹੈ—
ਭਵਾਨ੍ਤਰੇ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਯੇਨੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਮਹਤ੍
ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ—
ਮਮ ਭਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਭਿਵਾਦਿਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਲਾਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—
ਯੇ ਚ ਭਾਗਵਤਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਨੂਨਂ ਮਮ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯਃ ਵਿਦਿਤੋऽਸ੍ਮੀਹ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੈਰਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁਚ ਮੇਰੀ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਮਾ ਯੇ ਤੇ ਮੇ ਭਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਲੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੋ ਹ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।
ਯੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਹੇਚ੍ਛੇਤ ਯਸ੍ਯਾਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਗੱਲ ਅਣਕਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਗਚ੍ਛ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਸਿਦ੍ਧੋऽਸਿ ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਚੱਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਤੂੰ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡੇਗਾ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋऽਭਵਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁੰਦਰੋ, ਮੈਂ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਧਨ੍ਵੀ ਤੂਣੀ ਸ਼ਰੀ ਖਡ੍ਗੀ ਮਾਯਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ 125.
ਧਨੁ, ਤੂਣੀ, ਤੀਰ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਮਾਯਯਾ ਕਿਂ ਤਵ ਧਰੇ ਨ ਮਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ—ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਮੇ ਮਾਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਆਖ੍ਯਾਨਾਨਾਂ ਮਹਾਖ੍ਯਾਨਂ ਤਪਸਾਂ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ; ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਠੇਦ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਅਭਕ੍ਤੇषੁ ਨ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ—
ਅਗ੍ਰਤਃ ਪृਚ੍ਛਤਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮਦ੍ਭਕ੍ਤੇषੁ ਤਥਾਗ੍ਰਤਃ
ਅਤੇ ਜੋ, ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਹੀ ਹੋਣ—
ਕਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਯੋ ਭੂਮੇ ਪਠਤੇ ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਜੋ, ਧਰਤੀ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਅਥ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਕਾਲੇਨ ਪੁਮਾਨ੍ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਫਿਰ, ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯ ਏਵਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ,