ਤਤੋऽਹਂ ਤੇਨ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਰ੍ਹਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਲਂ ਭਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਾਫੀ ਵੇਖੇਗਾ, ਮਾਣਯੋਗ।"
ਅਹਂ ਮਾਯਾਪ੍ਰਲੋਭੇਨ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਮੁਪਾਗਤਃ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਵਿਧਾਨੇਨ ਨਿਮਗ੍ਨਸ੍ਤਜ੍ਜਲੇऽਮਲੇ ।। 125.
ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਸਨਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਉਥੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਾਰਣੇਨਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਜਾਹ੍ਨਵੀਜਲੇ
ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿषਾਦ ਪਸ਼੍ਯ ਕੁਣ੍ਡੀਂ ਚ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਦਣ੍ਡਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਜੀਰ੍ਣਂ ਗਙ੍ਗਯਾ ਹृਤਮ੍
ਨਿਸ਼ਾਦ, ਵੇਖ ਮਟਕਾ, ਚਟਾਈ, ਕਪੜਾ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ; ਲਾਠੀ ਤੇ ਕਪੜਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਗੰਗਾ ਨੇ ਨਹੀਂ ਘਿਸਿਆ—ਉਹ ਲੈ ਗਈ।
ਏਵਂ ਤੇਨ ਤਤਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਾ ਨਿषਾਦੋऽਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦੇਵਿ ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਮਾਨਸ੍ਯ ਅਪਰਾਹ੍ਣਂ ਤੁ ਜਾਯਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਹੋ ਗਈ।
ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਾਨਿ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਆਹृਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਰਮ ਲਈ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵृਤਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨੇषੁ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਕੁਣ੍ਡੀਂ ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡਕਮ੍ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨ ਚਾਗਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਉਥੇ ਚਟਾਈ, ਮਟਕਾ ਤੇ ਲਾਠੀ ਰੱਖ ਕੇ—ਤੂੰ ਕੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ? ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ?
ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਨ੍ਮੁਨਿਸ੍ਤਦਾ 125.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਸ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ—
ਕਥਮੇਤਾਵਤਙ੍ਕਾਲਂ ਮਾਮੂਚੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਕਿਮ੍ ਕਥਂ ਕਾਲੇऽਨੁਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਭਾषਤੇ
ਇਹਨਾ ਚਿਰ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਗਿਆ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਇਹ ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਝ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤਤੋ ਮਯਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ—
ਕਿਮਿਦਂ ਭ੍ਰਾਂਤਰੂਪੋऽਸਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ
ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਕੀ ਦੇਖਿਆ ਹੈ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਮਯਾ ਭੂਮੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਮੈਂ ਇੰਝ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਅਹੋ ਦੇਵ ਦ੍ਵਿਜਾ ਏਤੇ ਮਾਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ ਆਗਤੋऽਸ੍ਯਪਰਾਹ੍ਨੇ ਕਿਂ ਸ੍ਥਲਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਵਾਨਸਿ
ਹਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ: ਤੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਆਇਆ, ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ?
ਅਹਂ ਵ੍ਯਾਧਸ੍ਯ ਵੈ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਵ੍ਯਾਧਯੋਨਿਜਾ
ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਯਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ।
ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਗਤੋऽਹਂ ਤੀਰਭੂਮਿਗਃ ਉਨ੍ਮਜ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰੂਪਂ ਮੁਨਿਸ੍ਤੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ; ਜਦੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਉਹ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਲਾਹਿਆ।
ਕਿਂ ਮਯਾ ਵਿਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸੇਵਮਾਨੇਨ ਮਾਧਵ 125.
ਮਾਧਵ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਿਮਕਰ੍ਮਣ੍ਯਂ ਸੇਵਮਾਨੇਨ ਚਾਚ੍ਯੁਤ
ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਅਣਉਚਿਤ ਚੀਜ਼ ਖਾਧੀ?
ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯੇਨਾਹਂ ਨਰਕਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਲੁਬ੍ਧੇਨ ਹਿ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਝੂਠ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਰੁਣ੍ਯਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਰੂਣ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਮਾ ਦੁਃਖਂ ਕੁਰੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਆਤ੍ਮਦੋषਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਯੇਨ ਦੁਃਖਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਚ ਵੈ ਗਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੁੱਖ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਤਮੇਵ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਦਦਾਮਿ ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਾਨ੍ਵੈ ਭੌਮਾਨ੍ਵਾਪਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦृष੍ਟਾ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵੀ ਮਾਯਾ ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਪ੍ਸਿਤਾ ਵਰ੍षਾਣਿ ਚੈਵ ਪਂਚਾਸ਼ਾਨ੍ਨਿषਾਦਸ੍ਯ ਗृਹੇऽਪਿ ਨ
ਵੈਸ਼ਣਵ ਮਾਇਆ ਤੂੰ ਵੇਖ ਲਈ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।