ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਸ਼ਮੇਤਾਨ੍ ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਵਬਾਲਕਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਜਾ।
ਸ ਤੇਨ ਚੋਦਿਤੋ ਹ੍ਯੇਵਂ ਨਿषਾਦੋ ਨਾਵਗਚ੍ਛਤਿ 125.
ਉਸ ਦੀ ਉਕਤਾਹਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ ਪੁਨਃ
ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮਰਦ ਤੋਂ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ?
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ऋषਿਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਨਿषਾਦ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਤ੍ਕਥਾਂ ਚ ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਤਃ
ਕਿਹਾ, "ਨਿਸ਼ਾਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"
ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਮਯਾਚਾਰੇ ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਈ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਯਾ ਨਾਭੀਪ੍ਸਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੀਯਮਾਨੋ ਵਰਸ੍ਤਤਃ
ਮੈਂ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਭਾषਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਾਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਲਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਾਇਆ ਵੇਖ ਲਈ, ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ।"
ਤਤੋऽਹਂ ਤੇਨ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਰ੍ਹਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਲਂ ਭਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਾਫੀ ਵੇਖੇਗਾ, ਮਾਣਯੋਗ।"
ਅਹਂ ਮਾਯਾਪ੍ਰਲੋਭੇਨ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਮੁਪਾਗਤਃ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਵਿਧਾਨੇਨ ਨਿਮਗ੍ਨਸ੍ਤਜ੍ਜਲੇऽਮਲੇ ।। 125.
ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਸਨਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਉਥੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਾਰਣੇਨਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਜਾਹ੍ਨਵੀਜਲੇ
ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿषਾਦ ਪਸ਼੍ਯ ਕੁਣ੍ਡੀਂ ਚ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਦਣ੍ਡਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਜੀਰ੍ਣਂ ਗਙ੍ਗਯਾ ਹृਤਮ੍
ਨਿਸ਼ਾਦ, ਵੇਖ ਮਟਕਾ, ਚਟਾਈ, ਕਪੜਾ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ; ਲਾਠੀ ਤੇ ਕਪੜਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਗੰਗਾ ਨੇ ਨਹੀਂ ਘਿਸਿਆ—ਉਹ ਲੈ ਗਈ।
ਏਵਂ ਤੇਨ ਤਤਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਾ ਨਿषਾਦੋऽਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦੇਵਿ ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਮਾਨਸ੍ਯ ਅਪਰਾਹ੍ਣਂ ਤੁ ਜਾਯਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਹੋ ਗਈ।
ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਾਨਿ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਆਹृਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਰਮ ਲਈ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵृਤਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨੇषੁ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਕੁਣ੍ਡੀਂ ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡਕਮ੍ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨ ਚਾਗਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਉਥੇ ਚਟਾਈ, ਮਟਕਾ ਤੇ ਲਾਠੀ ਰੱਖ ਕੇ—ਤੂੰ ਕੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ? ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ?
ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਨ੍ਮੁਨਿਸ੍ਤਦਾ 125.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਸ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ—
ਕਥਮੇਤਾਵਤਙ੍ਕਾਲਂ ਮਾਮੂਚੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਕਿਮ੍ ਕਥਂ ਕਾਲੇऽਨੁਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਭਾषਤੇ
ਇਹਨਾ ਚਿਰ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਗਿਆ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਇਹ ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਝ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤਤੋ ਮਯਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ—
ਕਿਮਿਦਂ ਭ੍ਰਾਂਤਰੂਪੋऽਸਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ
ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਕੀ ਦੇਖਿਆ ਹੈ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਮਯਾ ਭੂਮੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਮੈਂ ਇੰਝ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਅਹੋ ਦੇਵ ਦ੍ਵਿਜਾ ਏਤੇ ਮਾਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ ਆਗਤੋऽਸ੍ਯਪਰਾਹ੍ਨੇ ਕਿਂ ਸ੍ਥਲਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਵਾਨਸਿ
ਹਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ: ਤੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਆਇਆ, ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ?
ਅਹਂ ਵ੍ਯਾਧਸ੍ਯ ਵੈ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਵ੍ਯਾਧਯੋਨਿਜਾ
ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਯਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ।