ਇਦਂ ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਨਦੀਕੂਲੇ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਘੜਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਥ ਕੇਨਾਪਿ ਗ੍ਰਾਹੇਣ ਸ੍ਨਾਯਮਾਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ 125.
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨ੍ਹਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨ ਚਾਪ੍ਰਿਯਂ ਮਯਾऽਸ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਵਾਚਕਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਅਥਵਾਪਿ ਪਿਸ਼ਾਚੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭੂਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਪਿਸਾਚ ਜਾਂ ਭੂਤ-ਰਾਖਸ ਦੁਆਰਾ ਖਾ ਲਈ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਸਙ੍ਕਟਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਏਹਿ ਮੇ ਸੁਭਗੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਾਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਿ
ਮੇਰੀ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ।
ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤ੍ਰੀਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨਤਿਬਾਲਕਾਨ੍
ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾ ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਬਾਲਕਾਸ੍ਤਵ ਲਾਲਸਾ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਬੱਚੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਕਾਮਂ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਂ ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਪਿਪਾਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਰੂਰ ਜਾਣੇਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿषਾਦਸ੍ਯ ਤ੍ਵਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਦ ਇधर-ਉਧਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸੁਖਂ ਯੋਗਂ ਚ ਤੇ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਾ ਗਤਾ ਹ੍ਯਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਰਹੀ, ਹੁਣ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਨਿषਾਦਂ ਭਾषਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਕਿਂ ਪਰਿਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਸੇ 125.
ਉਥੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਚਲ ਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਏਤੇ ਨ ਤ੍ਯਜਨੀਯਾਸ੍ਤੇ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਦੁਖ ਤੇ ਗਮੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਵਚਨੈਰ੍ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰੈਃ
ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਪਾਈ ਹੈ।
ਨਿषਦਾਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ—
ਮਾ ਰੋਦੀਰ੍ਵਚ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਵਾਹਂ ਸਾ ਪ੍ਰਿਯਾऽਭਵਤ੍
ਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿषਾਦੋ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਕਿਮਿਦਂ ਭਾषਸੇ ਵਿਪ੍ਰ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਕੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਗੱਲ ਤੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਨਿषਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦੁਃਖਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਸ਼ਮੇਤਾਨ੍ ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਵਬਾਲਕਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਜਾ।
ਸ ਤੇਨ ਚੋਦਿਤੋ ਹ੍ਯੇਵਂ ਨਿषਾਦੋ ਨਾਵਗਚ੍ਛਤਿ 125.
ਉਸ ਦੀ ਉਕਤਾਹਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ ਪੁਨਃ
ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮਰਦ ਤੋਂ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ?
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ऋषਿਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਨਿषਾਦ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਤ੍ਕਥਾਂ ਚ ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਤਃ
ਕਿਹਾ, "ਨਿਸ਼ਾਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"
ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਮਯਾਚਾਰੇ ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਈ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਯਾ ਨਾਭੀਪ੍ਸਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੀਯਮਾਨੋ ਵਰਸ੍ਤਤਃ
ਮੈਂ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਭਾषਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਾਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਲਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਾਇਆ ਵੇਖ ਲਈ, ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ।"