ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦੁਹਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਜਨਯਾਮਾਸ ਮਾਯਯਾ
ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀਆਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ।
ਜੀਵਾਨਿ ਚੈਵ ਸਤਤਂ ਘਾਤਿਤਾਨਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਤੇ ਜੀਵ ਸਦਾ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ।
ਗਮ੍ਯਾਗਮ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮਾਯਾਜਾਲੇਨ ਮੋਹਿਤਃ 125.
ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਘਟਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਡ੍ਲਿਪ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਇੱਕ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਧੋਣ ਲਈ,
ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਙ੍ਗਾਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਗਾਹਯਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਵਿੱਚ ਵੜੀ।
ਜਾਤਸ੍ਤਪੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਣ੍ਡੀ ਕੁਣ੍ਡੀਧਰਃ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦੰਡ ਤੇ ਕੁੰਡੀ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚੈਵ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਉਥੇ, ਕੱਪੜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ—
ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਜ੍ਞਾਤੁਕਾਮੇਨ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।
ਵਾਸੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਸਵ੍ਰੀਡੋ ਯੋਗਂ ਚ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਪਸਾ ਯਤ੍ਤਦਾ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀਤੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਿਕ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸਾਧੁਦੂषਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇਕੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਲਾਂਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿषਾਦਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਖਾਣ ਯੋਗ ਤੇ ਅਖਾਣ ਯੋਗ ਦੋਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਲਈਆਂ।
ਪੇਯਾਪੇਯਂ ਚ ਮੇ ਪੀਤਂ ਵਿਕ੍ਰੀਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਿਕ੍ਰੇਯਾਃ 125.
ਮੈਂ ਪੀਣ ਯੋਗ ਤੇ ਅਪੀਣ ਯੋਗ ਦੋਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੀ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਵੇਚਣ-ਖਰੀਦਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਚੀਆਂ ਤੇ ਖਰੀਦੀਆਂ।
ਵੇਸ਼੍ਮਨ੍ਯਭੋਜ੍ਯਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਚੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਖਾਣ ਯੋਗ ਤੇ ਅਖਾਣ ਯੋਗ ਦੋਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਲਈਆਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕਿਂਚਾਪਰਾਧਂ ਵਾ ਕੇਨ ਵਾ ਤਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਭੂਮੇ ਨਿषਾਦਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮृਗਯਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਗਤ ਭਰੀ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵ ਗਤਾਸਿ ਪ੍ਰਿਯੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਗृਹੇ ਚ ਮਾਮ੍
ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?
ਕਿਂ ਨੁ ਪਸ਼੍ਯਥ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮੇ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਮੁਪਾਗਤਾ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਈ ਹੈ?
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਾਤੀਰ੍ਥਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਾਇਆ-ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇਦਂ ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਨਦੀਕੂਲੇ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਘੜਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਥ ਕੇਨਾਪਿ ਗ੍ਰਾਹੇਣ ਸ੍ਨਾਯਮਾਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ 125.
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨ੍ਹਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨ ਚਾਪ੍ਰਿਯਂ ਮਯਾऽਸ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਵਾਚਕਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਅਥਵਾਪਿ ਪਿਸ਼ਾਚੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭੂਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਪਿਸਾਚ ਜਾਂ ਭੂਤ-ਰਾਖਸ ਦੁਆਰਾ ਖਾ ਲਈ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਸਙ੍ਕਟਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਏਹਿ ਮੇ ਸੁਭਗੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਾਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਿ
ਮੇਰੀ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ।
ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤ੍ਰੀਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨਤਿਬਾਲਕਾਨ੍
ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾ ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਬਾਲਕਾਸ੍ਤਵ ਲਾਲਸਾ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਬੱਚੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਕਾਮਂ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਂ ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਪਿਪਾਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਰੂਰ ਜਾਣੇਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿषਾਦਸ੍ਯ ਤ੍ਵਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਦ ਇधर-ਉਧਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।