ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇ ਚ ਕ੍ਲੇਦਿਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।
ਹृਦਯੇऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਭਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਪੀਡਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜਨਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ।
ਯੋऽਹਂ ਨਿषਾਦਗਰ੍ਭੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਾਮਿ ਨਰਕੇषੁ ਚ 125.
ਮੈਂ, ਜੋ ਹੁਣ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਤੇ ਨਰਕ ਵਰਗੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—
ਯੋऽਹਂ ਨਿषਾਦਗਰ੍ਭੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪੀਡਾਸ੍ਤਿ ਮਲਸਂਕੁਲੇ
ਮੈਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਗੰਦਗੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰੀषਮੂਤ੍ਰਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣੇ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦ੍ਦਮੇ
ਗੰਦ, ਪੇਸ਼ਾਬ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ,
ਬਹੁਰੋਗਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਬਹੁਦੁਃਖਤਮਾਕੁਲੇ
ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ—
ਕੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕੁਤੋ ਵਾਹਂ ਕੁਤੋ ਗਙ੍ਗਾਜਲਾਨਿ ਚ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ? ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਰ੍ਭਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਅਜਾਯਤ ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾ ਨਿषਾਦਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
ਨ ਚ ਸਂਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦੁਹਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਜਨਯਾਮਾਸ ਮਾਯਯਾ
ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀਆਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ।
ਜੀਵਾਨਿ ਚੈਵ ਸਤਤਂ ਘਾਤਿਤਾਨਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਤੇ ਜੀਵ ਸਦਾ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ।
ਗਮ੍ਯਾਗਮ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮਾਯਾਜਾਲੇਨ ਮੋਹਿਤਃ 125.
ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਘਟਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਡ੍ਲਿਪ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਇੱਕ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਧੋਣ ਲਈ,
ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਙ੍ਗਾਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਗਾਹਯਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਵਿੱਚ ਵੜੀ।
ਜਾਤਸ੍ਤਪੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਣ੍ਡੀ ਕੁਣ੍ਡੀਧਰਃ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦੰਡ ਤੇ ਕੁੰਡੀ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚੈਵ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਉਥੇ, ਕੱਪੜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ—
ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਜ੍ਞਾਤੁਕਾਮੇਨ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।
ਵਾਸੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਸਵ੍ਰੀਡੋ ਯੋਗਂ ਚ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਪਸਾ ਯਤ੍ਤਦਾ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀਤੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਿਕ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸਾਧੁਦੂषਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇਕੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਲਾਂਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿषਾਦਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਖਾਣ ਯੋਗ ਤੇ ਅਖਾਣ ਯੋਗ ਦੋਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਲਈਆਂ।
ਪੇਯਾਪੇਯਂ ਚ ਮੇ ਪੀਤਂ ਵਿਕ੍ਰੀਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਿਕ੍ਰੇਯਾਃ 125.
ਮੈਂ ਪੀਣ ਯੋਗ ਤੇ ਅਪੀਣ ਯੋਗ ਦੋਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੀ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਵੇਚਣ-ਖਰੀਦਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਚੀਆਂ ਤੇ ਖਰੀਦੀਆਂ।
ਵੇਸ਼੍ਮਨ੍ਯਭੋਜ੍ਯਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਚੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਖਾਣ ਯੋਗ ਤੇ ਅਖਾਣ ਯੋਗ ਦੋਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਲਈਆਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕਿਂਚਾਪਰਾਧਂ ਵਾ ਕੇਨ ਵਾ ਤਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਭੂਮੇ ਨਿषਾਦਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮृਗਯਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਗਤ ਭਰੀ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵ ਗਤਾਸਿ ਪ੍ਰਿਯੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਗृਹੇ ਚ ਮਾਮ੍
ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?
ਕਿਂ ਨੁ ਪਸ਼੍ਯਥ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮੇ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਮੁਪਾਗਤਾ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਈ ਹੈ?
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਾਤੀਰ੍ਥਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਾਇਆ-ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ।