ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵੇ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਾਪਕਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਔਰਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕੀਤਾ—
ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਯਾ ਮਮ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਰੋਹਿਣੀ ਲੋਮਹਰ੍षਿਣੀ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੋਹਿਣੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਗਤੋ ਗਤੀਰਨੇਕਾਸ਼੍ਚ ਉਤ੍ਤਮਾਧਮਮਧ੍ਯਮਾਃ
ਉਹ ਕਈ ਰੂਪ ਤੇ ਕਈ ਰਾਹ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ—ਚੰਗਾ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ।
ਯਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਯੋਨਿਰੇਵ ਚ 125.
ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਹੀਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੋਈ।
ਮਮੈਵਾਰਾਧਨਪਰੋ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਅਯਂ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਵ ਯਦ੍ਧृਦਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਅਥਵੇਚ੍ਛਸਿ ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਤ੍ਰ ਸੌਖ੍ਯਂ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਜਾਂ ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਸੁਗਰਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—
ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਃ ਪਰਾਃ ਤਤੋ ਮਮ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇਵਤਾਈ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਅਥ ਨੋ ਕੁਪ੍ਯਸੇ ਦੇਵ ਵਰਂ ਸਮਨੁਯਾਚਤੇ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਵਰ ਮੰਗਾਂਗਾ।
ਨ ਚਾਹਂ ਕਾਂਚਨਂ ਗਾਵੋ ਨ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਾਜ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਨਾ ਸੋਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਗਾਂ, ਨਾ ਔਰਤਾਂ, ਨਾ ਰਾਜ।
ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਹਸ੍ਰਾਣਾਮੇਕਂ ਚਾਪਿ ਨ ਰੋਚਤੇ 125.
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁਗਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਭਾषਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਯਯਾ ਚ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਵ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਮੈਵਂ ਦੀਯਤਾਂ ਵਰਃ
ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਗਚ੍ਛ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕੇ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਤੋ ਮਾਯਾਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਸਿ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕੇ ਦੇਵਿ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਮ ਮਾਯਾਭਿਲਾषੁਕਃ
ਕੁਬਜਾਮਰ ਤੇ ਜਾ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਇਆ ਮਿਲੇਗੀ; ਦੇਵੀ, ਕੁਬਜਾਮਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਰਾਧਯਦ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇ ਚ ਕ੍ਲੇਦਿਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।
ਹृਦਯੇऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਭਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਪੀਡਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜਨਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ।
ਯੋऽਹਂ ਨਿषਾਦਗਰ੍ਭੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਾਮਿ ਨਰਕੇषੁ ਚ 125.
ਮੈਂ, ਜੋ ਹੁਣ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਤੇ ਨਰਕ ਵਰਗੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—
ਯੋऽਹਂ ਨਿषਾਦਗਰ੍ਭੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪੀਡਾਸ੍ਤਿ ਮਲਸਂਕੁਲੇ
ਮੈਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਗੰਦਗੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰੀषਮੂਤ੍ਰਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣੇ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦ੍ਦਮੇ
ਗੰਦ, ਪੇਸ਼ਾਬ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ,
ਬਹੁਰੋਗਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਬਹੁਦੁਃਖਤਮਾਕੁਲੇ
ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ—
ਕੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕੁਤੋ ਵਾਹਂ ਕੁਤੋ ਗਙ੍ਗਾਜਲਾਨਿ ਚ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ? ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਰ੍ਭਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਅਜਾਯਤ ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾ ਨਿषਾਦਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
ਨ ਚ ਸਂਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।