ਮੇਘਾ ਵਹਨ੍ਤਿ ਸਲਿਲਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਬੱਦਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰੋਗਾਰ੍ਤਾ ਜਨ੍ਤਵਃ ਕੇਚਿਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਮਹੌषਧਮ੍
ਕਈ ਜੀਵ ਰੋਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਔषਧੇ ਦੀਯਮਾਨੇऽਪਿ ਜਨ੍ਤੁਃ ਪਂਚਤ੍ਵਮੇਤਿ ਯਤ੍
ਦਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਜੀਵ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਯਤੇ ਗਰ੍ਭਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਂਜਾਯਤੇ ਪੁਮਾਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਭ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਏਤਨ੍ਮਾਯਾਬਲਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਰਾਦਿਯੁਤਮੇਤਨ੍ਮਾਯਾਬਲਂ ਮਮ 125.
ਫਿਰ ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਮृਤਂ ਵਿਸृਜਾਮਿ ਮਾਯਾਯੋਗੇਨ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਰ ਵਾਰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੇਗੇਨ ਗਰੁਡੋ ਵਹਾਮ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਗਰੁੜ ਬਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਾਮੇਤਾਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਹ ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਾਮਾਙ੍ਗਿਰਸੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਜਯਾਮਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਅੰਗੀਰਸ ਮਾਇਆ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਵਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਾਂ ਤੁ ਵਾਰੁਣੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਵਰੁਣ ਮਾਇਆ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਕੁਬੇਰਮਾਯਾਮਾਦਾਯ ਅਹਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਕੁਬੇਰ ਮਾਇਆ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਕ੍ਰੀਂ ਮਾਯਾਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਯਾ ਵृਤ੍ਰੋ ਨਿषੂਦਿਤਃ
ਸ਼ਾਕ੍ਰ ਮਾਇਆ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਮੇਰੁਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਹਾਮ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਮੇਰੂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵਡਵਾਮੁਖਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਿਬਾਮਿ ਤਦਹਂ ਜਲਮ੍ 125.
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦੀਦਂ ਭਾषਤੇ ਲੋਕਃ ਕੁਤ੍ਰੈਤਤ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਜਲਮ੍
ਜੇ ਲੋਕ ਪੁੱਛਣ ਕਿ ਉਹ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਮਮ ਮਾਯਾਨਿਯੋਗੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਹ੍ਯੌषਧਂ ਵਨੇ
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਔਖਧੀਆਂ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਮਾਯਾਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਲਯਾਮਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਰਾਜ ਮਾਇਆ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਨਹਂ ਭੂਮੇ ਮਾਯਾਂ ਲੋਕੇ ਸृਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਾਮਂਸ਼ੁਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰਯਾਮ੍ਯਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਾਂ ਸਾਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕੀਂ ਗृਹ੍ਯ ਪੂਰਯਾਮ੍ਯਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨਨ੍ਤਮਾਯਯਾ ਚਾਹਂ ਧਾਰਯਾਮਿ ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਚ
ਅੰਤਹੀਨ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਵੀ ਹਾਂ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਸਾ ਮਾਯਾ ਮਮ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾ
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਆ ਕੇ ਲੁਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੀ ਹੈ।
ਧਾਰਿਤਾਸਿ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਵਾਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ੈਵ ਤੁ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸਤਾਰਾਂ ਵਾਰਾਂ ਲਈ ਟਿਕੀ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮਮ੍ ਮਾਯਾਬਲਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਯੇਨ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯਹਂ ਜਲੇ 125.
ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇऽਪਿ ਮਾਯਾਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮਮ ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਮਾਯਾਂ ਪਿਤृਮਯੀਂ ਹ੍ਯੇਤਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਮੀਤਿ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ऋषਿਰ੍ਮਾਯਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ, ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਯੋਨਿਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪਿਤਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।