ਜਾਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਰੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇषਾ ਮਾਯਾ ਮਮੋਤ੍ਤਮਾ
ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਨੀਯਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਾਯੈषਾ ਮਮ ਚੋਤ੍ਤਮਾ
ਕਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਵ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਸ਼੍ਚਰਣੌ ਚੈਵ ਭੁਜੌ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਕਟਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ, ਪੈਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਕਮਰ,
ਕਰ੍ਣੌ ਨੇਤ੍ਰੇ ਕਪਾਲੌ ਚ ਲਲਾਟਂ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ, ਖੋਪੜੀ, ਮੱਥਾ ਤੇ ਜੀਭ,
ਤਸ੍ਯੈਵ ਜੀਰ੍ਯਤੇ ਭੁਕ੍ਤਮਗ੍ਨਿਨਾ ਪੀਤਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਉਸਨੂੰ ਪਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰੂਪਂ ਚ ਰਸੋ ਗਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਪਂਚਮ 125.
ਧੁਨ, ਛੂਹ, ਰੂਪ, ਸਵਾਦ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ—ਸੁਗੰਧ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁषੁ ਨਿਜਾਕਾਰਃ ਸ੍ਥਾਵਰੇ ਜਙ੍ਗਮੇ ਤਥਾ
ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਪੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਭੌਮਾ ਆਪੋ ਯੇषੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਵृष੍ਟੌ ਬਹੂਦਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਲ੍ਵਲਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਵਰਖਾ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਤਲਾਬ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਮੇਘਾ ਵਹਨ੍ਤਿ ਸਲਿਲਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਬੱਦਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰੋਗਾਰ੍ਤਾ ਜਨ੍ਤਵਃ ਕੇਚਿਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਮਹੌषਧਮ੍
ਕਈ ਜੀਵ ਰੋਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਔषਧੇ ਦੀਯਮਾਨੇऽਪਿ ਜਨ੍ਤੁਃ ਪਂਚਤ੍ਵਮੇਤਿ ਯਤ੍
ਦਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਜੀਵ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਯਤੇ ਗਰ੍ਭਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਂਜਾਯਤੇ ਪੁਮਾਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਭ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਏਤਨ੍ਮਾਯਾਬਲਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਰਾਦਿਯੁਤਮੇਤਨ੍ਮਾਯਾਬਲਂ ਮਮ 125.
ਫਿਰ ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਮृਤਂ ਵਿਸृਜਾਮਿ ਮਾਯਾਯੋਗੇਨ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਰ ਵਾਰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੇਗੇਨ ਗਰੁਡੋ ਵਹਾਮ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਗਰੁੜ ਬਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਾਮੇਤਾਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਹ ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਾਮਾਙ੍ਗਿਰਸੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਜਯਾਮਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਅੰਗੀਰਸ ਮਾਇਆ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਵਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਾਂ ਤੁ ਵਾਰੁਣੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਵਰੁਣ ਮਾਇਆ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਕੁਬੇਰਮਾਯਾਮਾਦਾਯ ਅਹਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਕੁਬੇਰ ਮਾਇਆ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਕ੍ਰੀਂ ਮਾਯਾਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਯਾ ਵृਤ੍ਰੋ ਨਿषੂਦਿਤਃ
ਸ਼ਾਕ੍ਰ ਮਾਇਆ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਮੇਰੁਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਹਾਮ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਮੇਰੂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵਡਵਾਮੁਖਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਿਬਾਮਿ ਤਦਹਂ ਜਲਮ੍ 125.
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦੀਦਂ ਭਾषਤੇ ਲੋਕਃ ਕੁਤ੍ਰੈਤਤ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਜਲਮ੍
ਜੇ ਲੋਕ ਪੁੱਛਣ ਕਿ ਉਹ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਮਮ ਮਾਯਾਨਿਯੋਗੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਹ੍ਯੌषਧਂ ਵਨੇ
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਔਖਧੀਆਂ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਮਾਯਾਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਲਯਾਮਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਰਾਜ ਮਾਇਆ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਨਹਂ ਭੂਮੇ ਮਾਯਾਂ ਲੋਕੇ ਸृਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਾਮਂਸ਼ੁਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰਯਾਮ੍ਯਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।