ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸੁਮਨੋਗਨ੍ਧਾਦਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ 'ਸੁਮਨੋ ਗੰਧ ਆਦਿ ਮਹਾਤਮ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ऋਤੂਪਸ੍ਕਰਮ੍ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਮ੍
ਹੁਣ ਰੁਤੂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ: ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਦੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ—
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਕਂ ਚੈਵ ਸੁਗਨ੍ਧਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਬਹੁ
ਚਿੱਟੇ, ਹਲਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਵਾਧੂ ਫੁੱਲ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਤ ਏਵਂ ਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਕਰ ਕੇ, ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇ।
ਤਦਾਹਰਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਲੋਕਨਾਥ ਪ੍ਰਵੀਰਾਯ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
‘ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੇ: ‘ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।’
ਸਪੁष੍ਪਿਤਸ੍ਯੇਹ ਵਸਨ੍ਤਕਾਲੇ ਵਨਸ੍ਪਤੇਰ੍ਗਰ੍ਨ੍ਧਰਸਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਃ
ਵਸੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਰੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਸੇ ਤੁ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰੇ—
ਯਤ੍ਤੁ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਾਸੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਉਤ੍ਤਮੇ
ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਚੰਗੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਰੇ—
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਤਰੁਣਾਨਿ ਚ 124.
ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ,
ऋषਯਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਚ ਮਾਧਵਿ
ਮਾਧਵੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੇਵਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯੁਗਾਨਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਕੇਸ਼ਵਂ ਦੇਵਮਾਦਿਕਾਲਮਯਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਨਾਥਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਅਸਿਤੋ ਦੇਵਲਸ੍ਤਥਾ
ਨਾਰਦ, ਪਰਵਤ, ਅਸੀਤ ਤੇ ਦੇਵਲ ਵੀ—
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਸੁਪਰਾਵਸੂ
ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਮਿਤਰਾਵਸੁ ਤੇ ਪਰਾਵਸੁ ਵਰਗੇ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤੁ ਮਹੌਜਸਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ—
ਕਿਮਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੇਣ ਸਂਯੁਤਃ
‘ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸੁਰ ਹੈ ਜੋ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ?’
ਤਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ 124.
ਫਿਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ—
ਦੇਵਾਃ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤੇ ਦੇਵ ਵਾਰਾਹੀਂ ਰੂਪਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਦੇਵਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਵਾਰਾਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸਰੂਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਧਾਰਿਤਾਸਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੂੰ, ਧਰਤੀ, ਥਾਮੀ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਹਾਗਚ੍ਛਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਵਾਰਾਹਂ ਪੁਰੁषਂ ਦੇਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਸਾ ਧਰਾ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰਹਿ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਕਥਂ ਵਾ ਤੁष੍ਯਸੇ ਦੇਵ ਪੂਜ੍ਯਸੇ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨ ਚ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਥਾ ਕਾਚਿਤ੍ਤਵ ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤੇਰੇ ਸਦਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸੁਰਾ ਲੋਕਾਃ ਸਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਃ 124.
ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਲੋਕ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਸਮੇਤ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।