ਤਵ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਿਂਚਿਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਪਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਮਾਧਵ
ਤਪ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਮਾਧਵ।
ਏਵਂ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਾਧਵ੍ਯਾ ਸ ਤੁ ਮਾਧਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਨੇ,
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੁਪਤ ਧਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਤੇ ਮੇਘਾਗਮੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ਼ਰਦਾਸ਼ਯੇ
ਜਦੋਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਫ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਨਾਤਿਸ਼ੀਤਂ ਨ ਚਾਤ੍ਯੁष੍ਣੇ ਕਾਲੇ ਹਂਸਵਿਰਾਵਿਣਿ
ਜਦੋਂ ਨਾ ਬਹੁਤ ਠੰਢ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਗਰਮੀ, ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਕੁਮੁਦਸ੍ਯ ਚ ਮਾਸਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਕੁਮੁਦ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਹੋਵੇ,
ਯਾਵਲ੍ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ 123.
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਧਰਤੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਵੀ ਉਤਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮੈਵ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਧਵਿ
ਬਸੰਤ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਆ।
ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵੈ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਵੈ ਸ਼ਾਰਦਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਖਿਲਂ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਕਰ੍ਮ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪੁਂਸੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਬੋਧਨੀ ਦਾ ਕਰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਮਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਠੰਢ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪੁष੍ਪਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਃ
ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕਰਮ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ,
ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਂਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ:
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋ ਭਵਾਨ੍ ਧਾਤਰਿਮਂ ਲੋਕਨਾਥ ਹਿਮਂ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਕਾਲਂ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮਾਂ ਤਾਰਯੇਮਂ ਧਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕਨਾਥ
ਮੰਤਰ – ਹੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਹਿਮ, ਇਹ ਔਖਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਥੈਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਕਰ੍ਮ ਕਾਰਯੇਤ੍ 123.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ।
ਅਹਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁष੍ਪਾਦੀਨਾਂ ਚ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਫੁੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਤਿष੍ਠਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸ੍ਮ ਨਿਸ਼੍ਚਲਮ੍
ਜੋ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਤਿਮਾਨ੍ਧृਤਿਮਾਨ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਡਿੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਮਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਵਨਮਾਲਾਂ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਮ੍
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵੇਹ ਤੇਨ ਪੂਜਾ ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਾਸਿ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ਿਰੇ ਭਦ੍ਰੇ ਦਦ੍ਯਾਦੁਤ੍ਪਲਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਤੁ ਮਾਧਵਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਭੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਮਾਸਾਸ਼੍ਚ षष੍ਟ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ 123.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਹਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਬਾਹਠ ਦਿਨ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਚਾਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ ਸਦਾ ਮਮ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਤਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਨਂ ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਯਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਭਵਾਨृषਿਵਨ੍ਦਿਤੋ ਵਨ੍ਦਨੀਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਜਾਗृष੍ਵ ਮੇਘਾ ਗਤਾਃ ਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਾਰਦਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਲੋਕਨਾਥ ਤੁਭ੍ਯਮਹਂ ਦਦਾਨੀਤਿ ਧਰ੍ਮਹੇਤੋਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਂ ਜਾਗ੍ਰਤਂ ਲੋਕਨਾਥ ਤ੍ਵਾਂ ਭਜਮਾਨਾ ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਰਿਣੋ ਵੇਦੈਃ ਪਠਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਲੋਕਨਾਥ
ਮੰਤਰ – ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਵੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਹੁਣ ਜਾਗ, ਉਠ। ਬੱਦਲ ਹਟ ਗਏ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਗਏ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ ਲਈ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਜਾਗਦਾ ਤੇ ਉਠਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਨ, ਰਿਵਾਜਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਚੌਕਸ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।