ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਨੁषਂ ਭਾਵਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਆ ਗਏ।
( ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਦਿਵ੍ਯਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰਤ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਦਿਵਿਆ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਮਯਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਭਾਵਮਾਰੂਢਾਃ ਸਤ੍ਯਵਰ੍ਚ੍ਚਸਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਚਿਲ੍ਲੀ ਚ ਸਕਾਮਾ ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ ਮਤਸਯ ਤੇ ਚਿਲਲੀ ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਨ।
ਤੇ ਚ ਵਿष੍ਣੁਮਯਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਾਵ ਵਾਲੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇऽਪਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਮ ਭਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ 122.
ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੀ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭਾਵ੍ਯਂ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਨੁषਂ ਭਾਵਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਮੁਪਾਗਤਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
) ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਲਗਨ੍ਧਿਨੀਃ
ਉਥੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ, ਸਾਰੀਆਂ ਹੀ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਮ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸਫੈਦ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਪਰਮਂ ਕਰ੍ਮ ਤਪਸਾਂ ਚ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੰਮ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ,
ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਚ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਮਯਾ
ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਭਕ੍ਤਾਯ ਨ ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯ ਸ਼ਠਾਯ ਚ
ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਚਲਾਕ ਹਨ।
ਪਣ੍ਡਿਤਾਯ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ 122.
ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸੋऽਪਿ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਗਰ੍ਭਾਦ੍ਯੋਨਿਭਵਾਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗਰਭ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਕੋਕਾਮੁਖ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਅਥ ਸੁਮਨੋਗਨ੍ਧਾਦਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੋਕਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸੁਮਨੋਗੰਧ ਅਤੇ ਕੋਕਾਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੋ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਧਰਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਜੰਤੂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੇ,
ਤਵ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਿਂਚਿਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਪਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਮਾਧਵ
ਤਪ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਮਾਧਵ।
ਏਵਂ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਾਧਵ੍ਯਾ ਸ ਤੁ ਮਾਧਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਨੇ,
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੁਪਤ ਧਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਤੇ ਮੇਘਾਗਮੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ਼ਰਦਾਸ਼ਯੇ
ਜਦੋਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਫ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਨਾਤਿਸ਼ੀਤਂ ਨ ਚਾਤ੍ਯੁष੍ਣੇ ਕਾਲੇ ਹਂਸਵਿਰਾਵਿਣਿ
ਜਦੋਂ ਨਾ ਬਹੁਤ ਠੰਢ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਗਰਮੀ, ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਕੁਮੁਦਸ੍ਯ ਚ ਮਾਸਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਕੁਮੁਦ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਹੋਵੇ,
ਯਾਵਲ੍ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ 123.
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਧਰਤੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਵੀ ਉਤਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮੈਵ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਧਵਿ
ਬਸੰਤ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਯਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਭਵਾਨृषਿਵਨ੍ਦਿਤੋ ਵਨ੍ਦਨੀਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਜਾਗृष੍ਵ ਮੇਘਾ ਗਤਾਃ ਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਾਰਦਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਲੋਕਨਾਥ ਤੁਭ੍ਯਮਹਂ ਦਦਾਨੀਤਿ ਧਰ੍ਮਹੇਤੋਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਂ ਜਾਗ੍ਰਤਂ ਲੋਕਨਾਥ ਤ੍ਵਾਂ ਭਜਮਾਨਾ ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਰਿਣੋ ਵੇਦੈਃ ਪਠਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਲੋਕਨਾਥ
ਮੰਤਰ – ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਵੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਹੁਣ ਜਾਗ, ਉਠ। ਬੱਦਲ ਹਟ ਗਏ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਗਏ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ ਲਈ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਜਾਗਦਾ ਤੇ ਉਠਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਨ, ਰਿਵਾਜਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਚੌਕਸ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।