ਤਤਃ ਸਾਪ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਰਕ੍ਤਪਦ੍ਮਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ—
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਂ ਨੋਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਚਿਲ੍ਲੀ ਗਗਨਗਾਮਿਨੀ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਚਿੱਲੀ—
ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮृਗਵ੍ਯਾਧੋ ਹਤ੍ਵਾ ਵਨਚਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਣ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਗ੍ਨਿਮੁਪਾਦਾਯ ਤਾਵਦੁਡ੍ਡੀਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਿੱਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਈ।
ਨ ਚ ਸਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸਂਹਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਮਾਂਸਭਾਰਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਮਾਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਮਾਂਸਂ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਵਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਖਾਦਨ੍ਤੀਂ ਮਾਂਸਪਿਣ੍ਡਿਕਾਮ੍ 122.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਮਾਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦ੍ਧਾ ਬਾਣੇਨ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਮਿਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਪਤਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਵਸ਼ਾ ਭਦ੍ਰ ਕਾਲਤਨ੍ਤ੍ਰੇ ਦੁਰਾਸਦੇ
ਹੇ ਸੁਭਾਵਨ, ਮੈਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਜਾਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਚਾਪਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮ ਤਤ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਗਲਿਤਾਨ੍ਯਲ੍ਪਸ਼ੇषਾਣਿ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ ਸਮੀਪਤਃ
ਮੇਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਟਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਆਨੀਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਕਾਮੁਖ ਨਾਮ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਤਮੇ ਤੁ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਮਾਨੁषੀ ਜਾਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈ।
ਤਂ ਤਮੇਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਨਿਚਿਦ੍ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪ ਹੀ ਪਤੀ ਵ੍ਰਤਾ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ 122.
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਦਦਤੁਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੌ ਪਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੁਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਯਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਨੁषਂ ਭਾਵਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਆ ਗਏ।
( ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਦਿਵ੍ਯਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰਤ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਦਿਵਿਆ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਮਯਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਭਾਵਮਾਰੂਢਾਃ ਸਤ੍ਯਵਰ੍ਚ੍ਚਸਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਚਿਲ੍ਲੀ ਚ ਸਕਾਮਾ ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ ਮਤਸਯ ਤੇ ਚਿਲਲੀ ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਨ।
ਤੇ ਚ ਵਿष੍ਣੁਮਯਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਾਵ ਵਾਲੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇऽਪਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਮ ਭਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ 122.
ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੀ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭਾਵ੍ਯਂ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਨੁषਂ ਭਾਵਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਮੁਪਾਗਤਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।