ਪੁਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮਵਧਾਰ੍ਯੈਵ ਸ਼ਕਾਨਾਮਧਿਪੋ ਨृਪਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਵਣਿਜਸ਼੍ਚੈਵ ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ 122.
ਵਪਾਰੀ, ਸ਼ਹਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ।। ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇਸ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਵਧੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪੂਰ੍ਵਪृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਯਤ੍ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ—
ਰਜਨੀ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇਯਂ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਾਪੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੋਈਏ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤੌ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਿਭੂषਿਤੌ
ਸਵੇਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਚੰਗਾ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ—
ਵ੍ਯਾਧੇਨ ਨਿਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਬਡਿਸ਼ੇਨ ਜਲੇਚਰਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਛੀ ਬਾਂਸ ਨਾਲ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਜਾਤਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵੇਦਨਾ 122.
ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਵਪृष੍ਟਂ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਹੇ ਸੁਭਾਵਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾਪ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਰਕ੍ਤਪਦ੍ਮਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ—
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਂ ਨੋਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਚਿਲ੍ਲੀ ਗਗਨਗਾਮਿਨੀ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਚਿੱਲੀ—
ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮृਗਵ੍ਯਾਧੋ ਹਤ੍ਵਾ ਵਨਚਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਣ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਗ੍ਨਿਮੁਪਾਦਾਯ ਤਾਵਦੁਡ੍ਡੀਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਿੱਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਈ।
ਨ ਚ ਸਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸਂਹਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਮਾਂਸਭਾਰਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਮਾਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਮਾਂਸਂ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਵਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਖਾਦਨ੍ਤੀਂ ਮਾਂਸਪਿਣ੍ਡਿਕਾਮ੍ 122.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਮਾਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦ੍ਧਾ ਬਾਣੇਨ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਮਿਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਪਤਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਵਸ਼ਾ ਭਦ੍ਰ ਕਾਲਤਨ੍ਤ੍ਰੇ ਦੁਰਾਸਦੇ
ਹੇ ਸੁਭਾਵਨ, ਮੈਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਜਾਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਚਾਪਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮ ਤਤ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਗਲਿਤਾਨ੍ਯਲ੍ਪਸ਼ੇषਾਣਿ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ ਸਮੀਪਤਃ
ਮੇਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਟਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਆਨੀਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਕਾਮੁਖ ਨਾਮ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਤਮੇ ਤੁ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਮਾਨੁषੀ ਜਾਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈ।
ਤਂ ਤਮੇਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਨਿਚਿਦ੍ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪ ਹੀ ਪਤੀ ਵ੍ਰਤਾ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ 122.
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਦਦਤੁਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੌ ਪਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੁਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਯਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।