ਸੁਖਾਨਿ ਸਰ੍ਵਵਿषਯਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਆਰਾਮ ਛੱਡ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍ 122.
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਦਮ੍ਪਤਿਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਮਨਨਂ ਰੋਚਤਾਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਹਿ
ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੋਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ।
ਕਰੇਣ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਵਧੂਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਵਧੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥ ਯਾਨਾਨਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ
ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—
ਸ਼ਰਣਂ ਵਿਤ੍ਤਯੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਧਨ, ਆਸਰਾ ਤੇ ਰਾਜ—all ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸਨ੍ਤਾਨਂ ਚ ਤਦੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜਿੰਦ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਮਹਤ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਲਦੀ ਉਸ ਵੱਡੇ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਜਾਵਾਂ।
ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਲਂ ਕੋਸ਼ੋ ਮਮੈਵੈਤਨ੍ਨ ਸਸ਼ਂਯਃ ।। ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਮਨਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਵੇਦਨਾ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਜ, ਫੌਜ ਤੇ ਖਜਾਨਾ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਪੁਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮਵਧਾਰ੍ਯੈਵ ਸ਼ਕਾਨਾਮਧਿਪੋ ਨृਪਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਵਣਿਜਸ਼੍ਚੈਵ ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ 122.
ਵਪਾਰੀ, ਸ਼ਹਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ।। ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇਸ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਵਧੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪੂਰ੍ਵਪृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਯਤ੍ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ—
ਰਜਨੀ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇਯਂ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਾਪੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੋਈਏ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤੌ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਿਭੂषਿਤੌ
ਸਵੇਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਚੰਗਾ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ—
ਵ੍ਯਾਧੇਨ ਨਿਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਬਡਿਸ਼ੇਨ ਜਲੇਚਰਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਛੀ ਬਾਂਸ ਨਾਲ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਜਾਤਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵੇਦਨਾ 122.
ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਵਪृष੍ਟਂ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਹੇ ਸੁਭਾਵਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾਪ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਰਕ੍ਤਪਦ੍ਮਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ—
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਂ ਨੋਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਚਿਲ੍ਲੀ ਗਗਨਗਾਮਿਨੀ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਚਿੱਲੀ—
ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮृਗਵ੍ਯਾਧੋ ਹਤ੍ਵਾ ਵਨਚਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਣ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਗ੍ਨਿਮੁਪਾਦਾਯ ਤਾਵਦੁਡ੍ਡੀਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਿੱਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਈ।
ਨ ਚ ਸਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸਂਹਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਮਾਂਸਭਾਰਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਮਾਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਮਾਂਸਂ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਵਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਖਾਦਨ੍ਤੀਂ ਮਾਂਸਪਿਣ੍ਡਿਕਾਮ੍ 122.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਮਾਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦ੍ਧਾ ਬਾਣੇਨ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਮਿਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਪਤਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਵਸ਼ਾ ਭਦ੍ਰ ਕਾਲਤਨ੍ਤ੍ਰੇ ਦੁਰਾਸਦੇ
ਹੇ ਸੁਭਾਵਨ, ਮੈਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।