ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਤਃ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਸ਼ਕਾਧਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਮਾਨੁषਂ ਭਾਵਂ ਤਾਂ ਜਾਤਿਂ ਸ੍ਮਰ ਪੌਰ੍ਵਿਕੀਮ੍ 122.
ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਛੱਡ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ।
ਮਨ੍ਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈ।
ਤਯੋਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਸ੍ਵਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਲਰ੍ਭਮ੍
ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਾ ਹ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਯੋਃ ਪੁਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸੱਸ ਤੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ,
ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਰ ਵਾਮਵਧੀਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਪੁਣ੍ਯੇ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਂ ਗੁਰੂ
ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਕਿਮਪਿ ਵਾਂ ਯਾਚਿਤਂ ਨ ਮਯਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਾਵੇਦੇਨਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਤਵ ਸੁਤੋ ਹ੍ਯਯਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿਰ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਾਨਿ ਸਰ੍ਵਵਿषਯਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਆਰਾਮ ਛੱਡ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍ 122.
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਦਮ੍ਪਤਿਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਮਨਨਂ ਰੋਚਤਾਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਹਿ
ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੋਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ।
ਕਰੇਣ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਵਧੂਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਵਧੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥ ਯਾਨਾਨਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋਪਮਾਃ
ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—
ਸ਼ਰਣਂ ਵਿਤ੍ਤਯੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਧਨ, ਆਸਰਾ ਤੇ ਰਾਜ—all ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸਨ੍ਤਾਨਂ ਚ ਤਦੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜਿੰਦ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਮਹਤ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਲਦੀ ਉਸ ਵੱਡੇ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਜਾਵਾਂ।
ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਲਂ ਕੋਸ਼ੋ ਮਮੈਵੈਤਨ੍ਨ ਸਸ਼ਂਯਃ ।। ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਮਨਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਵੇਦਨਾ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਜ, ਫੌਜ ਤੇ ਖਜਾਨਾ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਪੁਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮਵਧਾਰ੍ਯੈਵ ਸ਼ਕਾਨਾਮਧਿਪੋ ਨृਪਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਵਣਿਜਸ਼੍ਚੈਵ ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ 122.
ਵਪਾਰੀ, ਸ਼ਹਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ।। ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇਸ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਵਧੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪੂਰ੍ਵਪृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਯਤ੍ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ—
ਰਜਨੀ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇਯਂ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਾਪੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੋਈਏ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤੌ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਿਭੂषਿਤੌ
ਸਵੇਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਚੰਗਾ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ—
ਵ੍ਯਾਧੇਨ ਨਿਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਬਡਿਸ਼ੇਨ ਜਲੇਚਰਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਛੀ ਬਾਂਸ ਨਾਲ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਜਾਤਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵੇਦਨਾ 122.
ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਵਪृष੍ਟਂ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਹੇ ਸੁਭਾਵਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।