ਸਾ ਵ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਤ ਕਨ੍ਯਾ ਤੁ ਵਯੋਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ, ਜਵਾਨੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਞ੍ਛੂਰੋ ਯੁਦ੍ਧਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਞ੍ਛੂਰੋ ਯੁਦਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਨਿष੍ਠਿਤਃ 122.
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਅਟਲ ਸੀ।
ਅਥ ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਾਲੇਨ ਸ਼ਕ ਆਨਨ੍ਦਪੂਰਕੇ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਯੁੱਗ ਆਇਆ।
ਤਥਾ ਤੁ ਤੌ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸ ਵੈ ਤਥਾ ਸਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾ ਚ ਤੇਨ ਸਮਂ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ, ਸ਼ੁਭਾ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਯੇਵਂ ਬਹੁਤਰੇ ਕਾਲੇ ਚੈਵਾਪ੍ਯਨਿਂਦਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹੀ।
ਭਜਮਾਨਾ ਵਿਨੀਤਾ ਚ ਸੌਹृਦਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸੀ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕਾਨਾਂ ਨਂਦਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਉਥੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਭਿषਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਦੇषੁ ਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਜੋ ਵੀ ਡਾਕਟਰ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜੋ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ,
ਨਨਾਸ਼ ਨੈਵ ਸਂਯਾਤਃ ਕਾਲੋ ਬਹੁਤਿਥਸ੍ਤਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਯਨੇ ਗਤ ਏਤੇषਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਭੁਵਿ 122.
ਜਦੋਂ ਮੌਸਮ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਬਣ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਦ੍ਯਹਂ ਚ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਵ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵੇਦਨਾ ਚ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਇਦਂ ਕਿਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਸੱਜਣੇ? ਕੀ ਤੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਰ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈਂ?
ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਰੂਢਂ ਨਾਤਿਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਛਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਚ੍ਛਯਨੇ ਸੁਪ੍ਤੌ ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕਿਲ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਸੌਂ ਰਹੇ ਸਨ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਕਥਯਸ੍ਵ ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਪृਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਹੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛੀ ਸੀ।
ਗੋਪ੍ਯਂ ਵਾ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤੀਹ ਕਿਂ ਗੋਪਯਸਿ ਮੇ ਪੁਰਃ
ਕੀ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਲੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਉਂ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ?
ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਤਃ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਸ਼ਕਾਧਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਮਾਨੁषਂ ਭਾਵਂ ਤਾਂ ਜਾਤਿਂ ਸ੍ਮਰ ਪੌਰ੍ਵਿਕੀਮ੍ 122.
ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਛੱਡ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ।
ਮਨ੍ਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈ।
ਤਯੋਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਸ੍ਵਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਲਰ੍ਭਮ੍
ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਾ ਹ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਯੋਃ ਪੁਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸੱਸ ਤੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ,
ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਰ ਵਾਮਵਧੀਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਪੁਣ੍ਯੇ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਂ ਗੁਰੂ
ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਕਿਮਪਿ ਵਾਂ ਯਾਚਿਤਂ ਨ ਮਯਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਾਵੇਦੇਨਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਤਵ ਸੁਤੋ ਹ੍ਯਯਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿਰ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।