ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕੋਕਾ ਯੇਨ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਕਾ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਕੋਕਾ ਭਾਗਵਤਸ੍ਯ ਹ
ਇਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਰੀਤਾਂ ਹਨ; ਕੋਕਾ ਭਗਵਤ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਚੈਵ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਹਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ 122.
ਸੁੰਦਰਏ, ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਕਾ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਦਰ ਤੇ ਇੱਕ ਰੀਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਲ੍ਪੇਨਾਮ੍ਬੁਨਾ ਯੁਕ੍ਤੇ ਹ੍ਰਦੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਥੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਮੱਛੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਨਿਪਤ੍ਯ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਪ੍ਰੋਡ੍ਡੀਨਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਤਸ੍ਯੈਵ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਸ੍ਯ ਚਾਙ੍ਗਨਾ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ—
ਏਕਾ ਚਿਲ੍ਲੀ ਮਾਂਸਲੁਬ੍ਧਾ ਤਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨ੍ਮਾਂਸਗਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ
ਇੱਕ ਚਿੱਲੀ, ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਮਾਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ—
ਮृਗਵ੍ਯਾਧਾ ਬਲਾਨ੍ਮਾਂਸਂ ਹਰ੍ਤੁਕਾਮਾਂ ਤੁ ਚਿਲ੍ਲਿਕਾਮ੍
ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਚਿੱਲੀ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜੋ ਮਾਸ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਪਾਤਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਕੋਕਾਯਾਂ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਕੋਕਾ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਈ।
ਸਾ ਵ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਤ ਕਨ੍ਯਾ ਤੁ ਵਯੋਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਵਜੋਂ ਵਧੀ, ਜਵਾਨੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਞ੍ਛੂਰੋ ਯੁਦ੍ਧਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਞ੍ਛੂਰੋ ਯੁਦਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਨਿष੍ਠਿਤਃ 122.
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਅਟਲ ਸੀ।
ਅਥ ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਾਲੇਨ ਸ਼ਕ ਆਨਨ੍ਦਪੂਰਕੇ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਯੁੱਗ ਆਇਆ।
ਤਥਾ ਤੁ ਤੌ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸ ਵੈ ਤਥਾ ਸਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾ ਚ ਤੇਨ ਸਮਂ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ, ਸ਼ੁਭਾ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਯੇਵਂ ਬਹੁਤਰੇ ਕਾਲੇ ਚੈਵਾਪ੍ਯਨਿਂਦਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹੀ।
ਭਜਮਾਨਾ ਵਿਨੀਤਾ ਚ ਸੌਹृਦਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸੀ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕਾਨਾਂ ਨਂਦਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਉਥੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਭਿषਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਦੇषੁ ਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਜੋ ਵੀ ਡਾਕਟਰ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜੋ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ,
ਨਨਾਸ਼ ਨੈਵ ਸਂਯਾਤਃ ਕਾਲੋ ਬਹੁਤਿਥਸ੍ਤਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਯਨੇ ਗਤ ਏਤੇषਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਭੁਵਿ 122.
ਜਦੋਂ ਮੌਸਮ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਬਣ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਦ੍ਯਹਂ ਚ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਵ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵੇਦਨਾ ਚ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਇਦਂ ਕਿਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਸੱਜਣੇ? ਕੀ ਤੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਰ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈਂ?
ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਰੂਢਂ ਨਾਤਿਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਛਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਚ੍ਛਯਨੇ ਸੁਪ੍ਤੌ ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕਿਲ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਸੌਂ ਰਹੇ ਸਨ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਕਥਯਸ੍ਵ ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਪृਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਹੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛੀ ਸੀ।
ਗੋਪ੍ਯਂ ਵਾ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤੀਹ ਕਿਂ ਗੋਪਯਸਿ ਮੇ ਪੁਰਃ
ਕੀ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਲੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਉਂ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ?