ਮਂਤ੍ਰਾ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਸਿਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਦਦਾਮ੍ਯਾਤ੍ਮਕਰੇਣ ਚ ।। 118.
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਆਤਮਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚੈਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
'ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਮਾਫ ਕਰੀਂ; ਤੇਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।'
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਂ ਤਤੋऽਭ੍ਯਜ੍ਯਾਦ੍ਵਾਮਮਙ੍ਗਂ ਤਤੋऽਨੁ ਚ
ਫਿਰ ਸੱਜਾ ਅੰਗ ਮਲੋ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੱਬਾ ਅੰਗ।
ਪਸ਼੍ਚਾਲਿਮ੍ਪੇਤ੍ਤਤੋ ਭੂਮਿਂ ਗੋਮਯੇਨ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪੋ।
ਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਾਨਿ ਮੇ ਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹੜੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਕੈਕਕਣਸਂਖ੍ਯਾਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਹਰ ਇਕ ਦਾਣੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੁਤਾਬਕ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ
ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਙ੍ਗਾਨਿ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਧੂਕਮਸ਼੍ਵਪਰ੍ਣਂ ਵਾ ਰੋਹਿਣਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਕਟਮ੍
ਮਧੂਕ, ਅਸ਼ਵਪਰਨ, ਰੋਹਣ ਤੇ ਕਰਕਟ—
ਕਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਚੂਰ੍ਣੇਨ ਪਿष੍ਟਚੂਰ੍ਣੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ 118.
ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਚੂਰਨ ਜਾਂ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ ਚੂਰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ।
ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਕਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ,
ਤਤ ਆਮਲਕਂ ਚੈਵ ਵਸੁਗਨ੍ਧਾਰ੍ਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਾਂ ਆਂਵਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਲੈ।
ਜਲਕੁਮ੍ਭਂ ਤਤੋ ਗृਹ੍ਯ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰੇਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ।
ਤਵ ਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸ੍ਨਾਨਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮੇऽਨਘ
ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਅਥ ਸੌਵਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੇਨ ਰਜਤਸ੍ਯ ਘਟੇਨ ਵਾ
ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਨਾਲ,
ਤਾਮ੍ਰਕੁਮ੍ਭਮਯੇਨੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਨਪਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕृष੍ਟੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚੰਗੀ ਸੁਗੰਧੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਤ੍ਵਯਾ ਸਤ੍ਯੇषੁ ਯੋਜਿਤਾਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਸੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਮਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾਧਵ
ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਮਾਧਵ।
ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਤਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ 118.
ਫਿਰ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਣ।
ਤਤਃ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਗृਹ੍ਣ ਗृਹ੍ਣ ਮਮਾਚ੍ਯੁਤ
ਮੇਰੀ ਇਸ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਬੇੜੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਹੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਵੋ, ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਵੋ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧੂਪਂ ਚ ਮੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੁਗਨ੍ਧਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮ੍ਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧੂਪ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਭਯੇषੁ ਕੁਲੇष੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਧੂਪਮਂਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਦੋਹਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਧੂਪ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਧੂਪੋऽਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਇਸ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਬੇੜੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਇਹ ਧੂਪ ਕਬੂਲ ਹੋਵੇ।
ਸਾਂਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਧੂਪਂ ਗृਹ੍ਣ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਧੂਪ ਕਬੂਲ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਏਵਂ ਚੈਵ ਸਮਾਦਾਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਞ੍ਜਲਿਮ੍
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।
ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਨਨ੍ਦਰੂਪਃ ਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੀਤਰੂਪਂ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਦੇਵਾਂਗੇ ਸ੍ਵੇ ਗਾਤ੍ਰਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਨਾਯ
ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ; ਸੁੰਦਰ ਪੀਲਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਹੈ, ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।