ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ- ਤਦ੍ਭਗਵਨ੍ਤ੍ਵਾਂ ਗੁਣਸ਼੍ਚ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗृਹ੍ਣ ਵਾਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਨਾਂ ਮੁਖਮੇਵ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ 118.

ਮੰਤ੍ਰ ਇਹ ਹੈ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇ।'

ਤਤਃ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ

ਫਿਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ—

ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞਯष੍ਟਾਰਂ ਭੂਤਸ੍ਰष੍ਟਾਰਮੇਵ ਚ

ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ—

ਕਾਯਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍

ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਥ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਵਦਿਚ੍ਛਾਤੋ ਹ੍ਯਪਿ ਯੋਗਿਨਾਂ ਚੈਵ ਮੁਕ੍ਤਿਃ

ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇਂ, ਹੇ ਨਾਥ, ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

. ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯਃ ਕਰ੍ਮਕਰੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤੇਨ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ

ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਰਾਜੀ ਹੋਣ।

ਏਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮ ਭਕ੍ਤਿਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ—

ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਦਾਯ ਮਮ ਕਰ੍ਮ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅਪਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠਾ ਰਹੇ—

ਤਤਃ ਸ੍ਨੇਹਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਕਰ੍ਮਕਾਰਕਃ

ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—

ਮਂਤ੍ਰਾ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਸਿਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਦਦਾਮ੍ਯਾਤ੍ਮਕਰੇਣ ਚ ।। 118.

ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਆਤਮਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'

ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚੈਵ ਨਮੋ ਨਮਃ

'ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਮਾਫ ਕਰੀਂ; ਤੇਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।'

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਂ ਤਤੋऽਭ੍ਯਜ੍ਯਾਦ੍ਵਾਮਮਙ੍ਗਂ ਤਤੋऽਨੁ ਚ

ਫਿਰ ਸੱਜਾ ਅੰਗ ਮਲੋ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੱਬਾ ਅੰਗ।

ਪਸ਼੍ਚਾਲਿਮ੍ਪੇਤ੍ਤਤੋ ਭੂਮਿਂ ਗੋਮਯੇਨ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ

ਫਿਰ, ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪੋ।

ਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਾਨਿ ਮੇ ਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ

ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹੜੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ।

ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ

ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਏਕੈਕਕਣਸਂਖ੍ਯਾਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ

ਹਰ ਇਕ ਦਾਣੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੁਤਾਬਕ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ

ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਯੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਙ੍ਗਾਨਿ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ

ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਮਧੂਕਮਸ਼੍ਵਪਰ੍ਣਂ ਵਾ ਰੋਹਿਣਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਕਟਮ੍

ਮਧੂਕ, ਅਸ਼ਵਪਰਨ, ਰੋਹਣ ਤੇ ਕਰਕਟ—

ਕਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਚੂਰ੍ਣੇਨ ਪਿष੍ਟਚੂਰ੍ਣੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ 118.

ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਚੂਰਨ ਜਾਂ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ ਚੂਰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ।

ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਕਃ

ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ,

ਤਤ ਆਮਲਕਂ ਚੈਵ ਵਸੁਗਨ੍ਧਾਰ੍ਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਤਾਂ ਆਂਵਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਲੈ।

ਜਲਕੁਮ੍ਭਂ ਤਤੋ ਗृਹ੍ਯ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰੇਤ੍

ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ।

ਤਵ ਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸ੍ਨਾਨਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮੇऽਨਘ

ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।

ਅਥ ਸੌਵਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੇਨ ਰਜਤਸ੍ਯ ਘਟੇਨ ਵਾ

ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਨਾਲ,

ਤਾਮ੍ਰਕੁਮ੍ਭਮਯੇਨੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਨਪਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕृष੍ਟੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਃ

ਫਿਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚੰਗੀ ਸੁਗੰਧੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਤ੍ਵਯਾ ਸਤ੍ਯੇषੁ ਯੋਜਿਤਾਃ

ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਸੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।

ਮਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾਧਵ

ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਮਾਧਵ।