ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਂ ਚਾਪਰਾਧਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਿ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਸਤਾਈਵਾਂ ਪਾਪ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਰਾਧਂ ਤ੍ਵष੍ਟਵਿਂਸ਼ਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਿ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਅਠਾਈਵਾਂ ਪਾਪ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਾਪਰਾਧੋ ਨ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉੱਨੀਵਾਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਕਂ ਚਾਪਰਾਧਂ ਤਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਯਸ਼ਵੰਤਏ, ਮੈਂ ਤੀਹਵਾਂ ਪਾਪ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਚਾਪਰਾਧਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਿ ਮਨਸ੍ਵਿਨਿ
ਸਿਆਣੀਏ, ਮੈਂ ਇਕੱਤੀਵਾਂ ਪਾਪ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਪਰਾਧਂ ਜਨੀਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਤਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਬੱਤੀਵਾਂ ਪਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਵਸ਼੍ਯਕਂ ਕਰ੍ਮ ਮਮ ਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਲੋੜੀਂਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾਪਰਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਪਰਃ
ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਗृਹ੍ਯ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਮਪਰਾਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਕੁਸ਼ਲਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ 117.
ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯਭਕ੍ਤਾ ਦੇਵੇषੁ ਭਕ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤਰਿ ਵਤ੍ਸਲਾ
ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ, ਪਤੀ ਵਲ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਸੁਭਾਵ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਮਮ ਲੋਕਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਵੈ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤਤੋऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਰਿ ਵਤ੍ਸਲਾਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ऋषਯੋ ਮਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषਾ ਯੇ ਚ ਮਮ ਕਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ?
ਮਮ ਮਾਯਾਵਿਮੂਢਾਸ੍ਤੁ ਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਧਵਿ
ਹੇ ਮਾਧਵੀ! ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।
ਤਾਨਹਂ ਭਾਵਸਂਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਵਿਭਜਾਮਿ ਵੈ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਛਾਣ ਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਵੰਡਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਨੇਦਂ ਕਥਿਤਂ ਦੇਵਿ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਇਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨ ਚੋਪਦਿष੍ਟਾਯ ਨ ਸ਼ਠਾਯ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਚਲਾਕ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ਠਾਯ ਚ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਯ ਨ ਮਾਧਵਿ 117.
ਇਹ ਚਲਾਕ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ!
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਦੇਵਿ ਮਮ ਧਰ੍ਮਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ! ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਪਰਾਧਕਥਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ 'ਬੱਤੀ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।
ਅਥ ਦੇਵੋਪਚਾਰਵਿਧਿਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ: ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਕਮ੍
ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੀਪੇ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਹਸ੍ਤਸ਼ੌਚਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਬਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੱਥ ਧੋ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਨ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮਾਨਯੇਤ੍
ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ – ਭੁਵਨਭਵਨ ਰਵਿਸਂਹਰਣ ਅਨਨ੍ਤੋ ਮਧ੍ਯਸ਼੍ਚੇਤਿ ਗृਹ੍ਣੇਮਂ ਭੁਵਨਂ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਇਹ ਹੈ: 'ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਹੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਹੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੰਦਾਂ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।'
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵਂ ਧਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰਸੋਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਿਰ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰੱਖੋ।
ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਮੁਖਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨ ਸਲਿਲੇਨ ਚ
ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।