ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯੁਗਾਵਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਪਸ੍ਵੀ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਘੁਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਪਸੀ ਹੋ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ।
ਅਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਨਾਗਾਨਾਂ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮਸਿ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਤੁਸੀਂ ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਹੋ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਤਕਸ਼ਕ ਹੋ।
ਕ੍ਰੀਡਾਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਣਸ਼੍ਚਾਸਿ ਗृਹੇषੁ ਗृਹਦੇਵਤਾਃ
ਤੂੰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਹੈਂ, ਘਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ।
ਸਾਙ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤੀਨਾਂ ਚ ਵੈਦ੍ਯੁਤਾਨਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਤੂੰ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੋषਹਨ੍ਤਾਸਿ ਮਾਧਵ 113.
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਤੂੰ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮਾਧਵ।
ਗਰੁਡੋऽਸਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਹਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਃ
ਤੂੰ ਗਰੁੜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।
ਜਯਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯਸ਼੍ਚਾਸਿ ਗृਹੇषੁ ਗृਹਦੇਵਤਾਃ
ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਿਜੈ ਹੈਂ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ।
ਭਗਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿषਲਿਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਕਃ
ਤੂੰ ਭਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਗ੍ਨਾਮਸਿ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਲੋਕਨਾਥ ਇਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਜੋ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਯ ਇਦਂ ਪਠਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਧਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਭੇ ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਪਠੇਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੋਵੇਂ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੁ ਅਕ੍ਸ਼ਰੋਕ੍ਤੋऽਪਿ ਭਵੇਤ੍ਤੁ ਪਰਿਕਲ੍ਪਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਵਨਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਤੋਤ੍ਰ' ਨਾਮਕ ਸੌ ਤੇਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਾਵਤਾਰਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੋਗ੍ਯਂ ਚ ਮਾਧਵਃ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਯੋਗਯ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਵ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹੀ ਹੋ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਸੁਧਾਂ ਸ ਚ ਮਾਧਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੁਧਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਧਵ—
षਟ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚੋਚ੍ਛ੍ਰਾਯੋ ਵਿਸ੍ਤਾਰੇਣ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਉਚਾਈ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤਿੰਨ।
ਵਾਮਯਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਗृਹ੍ਯ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਚ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਗਾ ਵਿਲਗ੍ਨਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਦਰੱਖਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਨਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਰ੍ਮਲਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾ ਵਰਾਹਮੁਖਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਚੰਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਵਰਗੀ, ਧਰਤੀ ਸੂਰ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਏਵਂ ਹਿ ਧਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਸਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਾਗਰਾਨ੍ਵਿਤਾ 114.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਤੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰਿਮਾਣਂ ਯੁਗੇषੁ ਚ
ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਚ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਭਰ ਆਏ।
ਸਾ ਗੌਃ ਸ੍ਤੁਵਤਿ ਤਂ ਚੈਵ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਗਾਂ, ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ, ਸਰਵੋਚ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਧਾਰਃ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਦੇਵ ਉਪਯੋਗਸ਼੍ਚ ਕੀਦृਸ਼ਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਧਾਰ ਕਿਵੇਂ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਸਹੀ ਉਪਯੋਗ ਕੀ ਹੈ?
ਕੀਦृਸ਼ਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਹ੍ਯਰ੍ਧਬਾਹ੍ਯਤਃ
ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਿਵੇਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਅੱਧੀ ਬਾਹਰਲੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਦੀ?
ਕਿਨ੍ਨੁ ਸਂਸ੍ਥਾਪਨੇ ਦੇਵ ਆਵਾਹਨਵਿਸਰ੍ਜਨੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਥਾਪਨਾ, ਆਵਾਹਨ ਤੇ ਵਿਸਰਜਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?