ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਰਾਵਣੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਯਿਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਤਵ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਮਾਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਕੀ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਅਂਸ਼ਵਸ਼੍ਚਨ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਨ ਵਾ ਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਰਣ ਸੀ, ਨਾ ਤਾਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਗ੍ਰਹਿ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰੋ ਬੁਧੋ ਨਾਤ੍ਰ ਨ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਧਨਦੋ ਯਮਃ
ਉਥੇ ਸ਼ਨੀ, ਬੁੱਧ, ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ ਜਾਂ ਯਮ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਤ੍ਰੀਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ 113.
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਦੇਵ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਮਹੇਸ਼—ਹੀ ਸਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵੀ ਦੈਨ੍ਯਂ ਵਦਤਿ ਮਾਧਵੀ
ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲੀ।
ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਾਂ ਤਾਰਯ ਪਿਤਾਮਹ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਬਚਾ ਲੈ।
ਮੁਹੁਰ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਲੋਕਨਾਥਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਞ੍ਜਸਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਹੀ ਕਰਮ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਤਸ਼ਯਨੇ ਦੇਵਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਯੋਗਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਅਨੰਤ ਤੇ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਯੋਗ ਨਿਦ੍ਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਾਦਯਤਿ ਮਾਧਵਮ੍ ਅਹਂ ਭਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਙ੍ਗਤਾ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਮੈਂ ਭਾਰ ਨਾਲ ਲਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਤਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਗ੍ਨਾਸਿ ਯਦਿ ਸਾਗਰੇ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ,
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਮ ਮਾਧਵ 113.
ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਮਾਧਵ।
ਵਾਸਵੋ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਾਸਿ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਮਾਰੁਤ ਏਵ ਚ
ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਰੁਣ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਯੂ ਵੀ ਹੋ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕੂਰ੍ਮ੍ਮੋ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਨਰਸਿਂਹੋऽਸਿ ਵਾਮਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੱਛੀ, ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਤੇ ਵਾਮਨ ਹੋ।
ਏਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯੋਗੇਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਸਭ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਪृਥਿਵੀ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਮਾਪੋਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮਮ੍
ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਅੱਗ—
ਸਗ੍ਰਹਾਣਿ ਚ ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਕਲਾਕਾष੍ਠਾਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਕਾਃ
ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ—ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਮੁਹੂਰਤ—
ਸਗ੍ਰਹਾ ਯੇ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਕਲਾ ਕਾਲਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਕਾਃ
ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਉਹ ਤਾਰੇ, ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ—ਕਲਾ, ਕਾਲ, ਮੁਹੂਰਤ—
ਮਾਸਃ ਪਕ੍ਸ਼ਮਹੋਰਾਤ੍ਰਮृਤੁਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਣ੍ਯਪਿ
ਮਹੀਨਾ, ਪੱਖ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਰੁੱਤ ਤੇ ਸਾਲ ਵੀ,
ਕਲਾ ਕਾष੍ਠਾਪਿ षਣ੍ਮਾਸਾਃ षਡ੍ਰਸਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਯਮਃ
ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਛੇ ਰੁੱਤ—all ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਮੇਰੁਰ੍ਮਨ੍ਦਰੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਮਲਯੋ ਦਰ੍ਦੁਰੋ ਭਵਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਵਿਂਧਿਆ, ਮਲਯਾ ਤੇ ਦਰਦੁਰ ਪਹਾੜ ਹੋ।
ਧਨੁषਾਂ ਚ ਪਿਨਾਕੋऽਸਿ ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗੋऽਸਿ ਚੋਤ੍ਤਮਃ 113.
ਧਨੁਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਪਿਨਾਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਾਂਖਯ ਤੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਗੋਪ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸੰਗੁਚਨ ਤੇ ਵਿਸਤਾਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਹੋ।
ਵੇਦਾਨਾਂ ਸਾਮਵੇਦੋऽਸਿ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਾਮਵੇਦ ਹੋ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਡਾ ਵਰਤ।
ਅਮृਤਂ ਸृਜਸੇ ਵਿष੍ਣੋ ਯੇਨ ਲੋਕਾਨਧਾਰਯਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਓ।
ਧੇਯਾਧੇਯਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਲਦਾ ਹੈ—