ਇਦਾਨੀਂ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੀ ਚੇਯਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਚ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕਾਰਤਿਕੀ ਆਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਤ੍ਸਦਾ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ।
ਸਰਤ੍ਨਂ ਪੁਰੁषਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਦਿਨੇ 112.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕੀ ਦੀ ਦਵਾਦਸੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਪੁਰੋਹਿਤਾਯ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਸਮੇਤ ਉਹ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਪੰਡਤ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ।
ਤਾਨਿ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਤੇਨ ਸ੍ਯੁਃ ਸਮਾਸਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਤਵ
ਉਸ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਦਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ, ਉਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੈਕਦੇਸ਼ੋ ਯਜੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਉਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਤੇਨ ਚੇष੍ਟਂ ਹੁਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਪਠਿਤਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਦਿੱਤਾ, ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮृषਯੇ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸਵਿਧਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਵਿਧੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾ।
ਜਗਾਮ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ ਇਯਂ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਦੇਵਿ ਸਂਹਿਤਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕਾ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵਰਾਹਾਖ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਵਰਾਹ ਨਾਮ ਦੀ ਇਹ ਪੁਸਤਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਰਾਰੋਹੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਸੂਨਵੇ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸਾਵਪਿ ਸ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਪ੍ਰਾਦਾਦੁਗ੍ਰਾਯ ਧਾਰਿਣਿ 112.
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਗ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪੀਯੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਤੋਂ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੂਜਾ ਸੁਣ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਾ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਪਿਲਾਦਯਃ
ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਕਪਿਲ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਵੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨਗੇ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਭਵਿਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਰੋਮਹਰ੍षਣਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣੀ ਨਾਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਵੇਦ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ।
ਤਥਾਨ੍ਯਂ ਨਾਰਦੀਯਂ ਚ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਚ ਸਪ੍ਤਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਹਨ।
ਦਸ਼ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤ੍ਤ ਲੈਙ੍ਗਮੇਕਾਦਸ਼ਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਦਸਵਾਂ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਹੈ; ਗਿਆਰਵਾਂ ਲਿੰਗ ਪੁਰਾਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਂ ਵਾਮਨਕਂ ਕੌਰ੍ਮਂ ਪਂਚਦਸ਼ਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਚੌਦਵਾਂ ਵਾਮਨ ਪੁਰਾਣ ਹੈ; ਪੰਦਰਵਾਂ ਕੂਰਮ ਪੁਰਾਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਤਤ੍ਪਾਠਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਦਿਨੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਤਿष੍ਠਤੇ ਗੇਹੇ ਲਿਖਿਤਂ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸਦਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਸ਼੍ਚੈਤਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨੈਰਨ੍ਤਰ੍ਯੇਣ ਮਾਨਵਃ 112.
ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰੰਤਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਤੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨृਪੋ ਗ੍ਰਾਮੈਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਤ੍ਸਕਂ ਧਰੇ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਾ ਪਿੰਡਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਛੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਉਭਯਤੋਮੁਖੀਗੋਦਾਨ ਹੇਮਕੁਮ੍ਭਦਾਨ ਪੁਰਾਣਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨਂਨਾਮ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਤੇ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ, 'ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਗਾਂ ਦਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਦਾ ਦਾਨ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਬਾਰ੍ਹਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਭਗਵਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿਃ
ਹੁਣ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਾਹਾਯ ਲੀਲਯੋਦ੍ਧਰਤੇ ਮਹੀਮ੍
ਉਸ ਵਰਾਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰੇਣੋਦ੍ਧृਤਾ ਗੋਰੁਦਧਿਪਰਿਵृਤਾ ਪਰ੍ਵਤੈਰ੍ਨਿਮ੍ਨਗਾਭਿਰ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭੀਤਿਹਾਨੌ ਸੁਰਨਰਕਦਸ਼ਾਸ੍ਯਾਨ੍ਤਕਃ ਕ੍ਰੋਡਰੂਪੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪੇ ਵਾਰਾਹ ਮੂਰ੍ਤਿਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਛਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।