ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਦਾਨੈਃ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਨਵਿਸ੍ਤਰੈਃ

ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ?

ਆਸਨ੍ਨਪ੍ਰਸਵਾਂ ਧੇਨੁਂ ਦਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯੇਤ

ਦਾਨ ਲਈ, ਜਿਹੜੀ ਗਾਂ ਜਣਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਯੋਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ 112.

ਜਦੋਂ ਵੱਛਾ ਜੰਮਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਟ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।

ਧੇਨ੍ਵਾ ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਰੋਮਾਣਿ ਸਵਤ੍ਸਾਯਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਜਿੰਨੇ ਰੋਆਂ ਇੱਕ ਬੱਛੜੇ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ—

ਵਸਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਵੈ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਪਿਲਾਪ੍ਰਦਾਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਕਰੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰੌਪ੍ਯਮੇਵ ਚ

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—

ਉਦਕਂ ਚ ਕਰੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਚਯੇਚ੍ਛੁਦ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ

ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ।

ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾ ਭਵੇਦ੍ਦਤ੍ਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਨਨ੍ਦਿਤੋ ਯਾਤਿ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਖ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍

ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਵਂਚਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੂषਕਃ

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਠੱਗ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਵੇ—

ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਗਵਾਂ ਦਾਨੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ

ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਦ੍ਦਿਨਂ ਪਾਯਸਾਹਾਰਂ ਪਯਸਾ ਵਾਪਿ ਵਾ ਭਵੇਤ੍

ਉਸ ਦਿਨ ਉਸਦਾ ਭੋਜਨ ਖੀਰ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ਤੇਨਾਥ ਪਂਚਾਸ਼ਚ੍ਚ ਤਤੋऽਰ੍ਦ੍ਧਕਮ੍ 112.

ਉਸ ਲਈ ਪੰਜਾਹ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਅੱਧਾ।

ਇਮਾਂ ਗृਹ੍ਣੋਭਯਮੁਖੀਮੁਭਯਤ੍ਰ ਸ਼ਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵੈ

ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ।

ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਧੇਨੋ ਕੁਟੁਮ੍ਬਾਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਗਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਭਵਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਙ੍ਗੇਤਿ ਨਮੋਨਮਃ

ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ—ਹੇ ਰੁਦਰਾਂਗ ਵਾਲੀ, ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ!

ਕ ਇਦਂ ਕਸ੍ਮਾ ਅਦਾਦਿਤਿ ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

'ਇਹ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਸ ਲਈ ਦਿੱਤਾ?'—ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਂ—

ਏਵਂ ਪ੍ਰਸੂਯਮਾਨਾਂ ਯੋ ਗਾਂ ਦਦਾਤਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਂ—

ਵਦਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਾਨਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਣਾਮ੍

ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕਲ੍ਪਂ ਚੇਦਂ ਸਮਾਹਿਤਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਪਠੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਇਦਂ ਪਾਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—

ਅਮਾਯਾਂ ਵਾਥ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਪਠੇਤ੍ 112.

ਜੋ ਕੋਈ ਭੀਨਾ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਚਲਾਕੀ ਦੇ, ਇਹ ਵਚਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,

ਯਸ਼੍ਚੈਤਚ੍ਛृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ

ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,

ਹੋਤੋਵਾਚ ਧਰਣ੍ਯੈ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਧੇਨੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਹੋਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਮਯਾ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਧੇਨੁਰ੍ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਸਹਿਰਣ੍ਯਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ

ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਜੀਉਂਦੀ ਗਾਂ ਸਵੇਰੇ ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍

ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਧੇਨੂਨਾਂ ਫਲਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍

ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ,