ਪਤਿਤੈਃ ਸ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਸਦृਸ਼ੋऽਧਮਃ
ਜੋ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਸਮਝੋ, ਚੰਡਾਲ ਵਰਗੇ।
ਦੂਰਾਤ੍ਤੇ ਪਰਿਹਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਵਭਿਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਇਵਾਧ੍ਵਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਮ੍ਭਾष੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਣਾ।
ਭੂਮੇਰ੍ਮਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਵਿਡ੍ਭੁਜਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ 112.
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮੈਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ ਗੋਬਰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਕੇ ਜੰਮਦੇ ਹਨ।
ਉਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਗਤਿਮਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਐਸੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਗਲੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਰੌਰਵੇ ਤੁ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੇ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਧਰੇ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਨੋ ਯੋਨ੍ਯਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਠਾਭੁਕ੍ਕृਮਯਸ੍ਤਤਃ
ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਦ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਾਰਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੇਰਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖ ਮੈਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਨੀਯੋ ਹਿ ਦੂਰਾਤ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਧਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਚਰੇਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਤੇਨ ਸ਼ੁष੍ਯਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਦਾਨੈਃ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਨਵਿਸ੍ਤਰੈਃ
ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ?
ਆਸਨ੍ਨਪ੍ਰਸਵਾਂ ਧੇਨੁਂ ਦਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯੇਤ
ਦਾਨ ਲਈ, ਜਿਹੜੀ ਗਾਂ ਜਣਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਯੋਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ 112.
ਜਦੋਂ ਵੱਛਾ ਜੰਮਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਟ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨ੍ਵਾ ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਰੋਮਾਣਿ ਸਵਤ੍ਸਾਯਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਜਿੰਨੇ ਰੋਆਂ ਇੱਕ ਬੱਛੜੇ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ—
ਵਸਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਵੈ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਪਿਲਾਪ੍ਰਦਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਕਰੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰੌਪ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਉਦਕਂ ਚ ਕਰੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਚਯੇਚ੍ਛੁਦ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ
ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ।
ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾ ਭਵੇਦ੍ਦਤ੍ਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਨ੍ਦਿਤੋ ਯਾਤਿ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਖ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਵਂਚਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੂषਕਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਠੱਗ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਵੇ—
ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਗਵਾਂ ਦਾਨੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦਿਨਂ ਪਾਯਸਾਹਾਰਂ ਪਯਸਾ ਵਾਪਿ ਵਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦਿਨ ਉਸਦਾ ਭੋਜਨ ਖੀਰ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ਤੇਨਾਥ ਪਂਚਾਸ਼ਚ੍ਚ ਤਤੋऽਰ੍ਦ੍ਧਕਮ੍ 112.
ਉਸ ਲਈ ਪੰਜਾਹ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਅੱਧਾ।
ਇਮਾਂ ਗृਹ੍ਣੋਭਯਮੁਖੀਮੁਭਯਤ੍ਰ ਸ਼ਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵੈ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਧੇਨੋ ਕੁਟੁਮ੍ਬਾਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਗਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਭਵਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਙ੍ਗੇਤਿ ਨਮੋਨਮਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ—ਹੇ ਰੁਦਰਾਂਗ ਵਾਲੀ, ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ!
ਕ ਇਦਂ ਕਸ੍ਮਾ ਅਦਾਦਿਤਿ ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
'ਇਹ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਸ ਲਈ ਦਿੱਤਾ?'—ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਂ—
ਏਵਂ ਪ੍ਰਸੂਯਮਾਨਾਂ ਯੋ ਗਾਂ ਦਦਾਤਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਂ—
ਵਦਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਾਨਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਣਾਮ੍
ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।