ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ 110.
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿੱਫਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਧਾਨ੍ਯਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਉਪਾਖਿਆਨ ਵਿੱਚ 'ਅਨਾਜ ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਸੌ ਦਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਕਪਿਲਾਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਪਿਲਾਂ ਧੇਨੁਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਹੁਣ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਂ ਸਵਤ੍ਸਕਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਯਾਃ ਸ਼ਿਰੋ ਗ੍ਰੀਵਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੋਹਣੀਏ, ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ੍ਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕਪਿਲਾਗਲਮਸ੍ਤਕਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ—
ਸ ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਚੈਕੇਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇੱਕ ਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ—
ਕਪਿਲਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮੂਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਨਾਯਾਚ੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਃ। ਸ ਗਙ੍ਗਾਦਿषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਆਦਿਕ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਚੈਕੇਨ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵੈ ਨਰਃ
ਇੱਕ ਵੀ ਐਸਾ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ—
ਗੋਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਾਂ ਵਾ ਕਪਿਲਾਂ ਨਰਃ 111.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਜਾਂ ਇਕ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ—
ਗਵਾਮਸ੍ਥਿ ਤਤੋऽਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮृਤਗਨ੍ਧੇਨ ਦੂषਯੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਗੰਧ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਦੇਵੇ—
ਗਵਾਂ ਕਣ੍ਡੂਯਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਥਾ ਚ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਗਾਂ ਨੂੰ ਖੁਜਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੇਵਾ ਹੈ।
ਤृਣਾਦਿਕਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੇਨ ਗਵਾਹ੍ਨਿਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੁੱਖੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਾਹ ਆਦਿਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕਨ੍ਯਾਭਿਰਭਿਤੋऽਰ੍ਪਿਤੈਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ, ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—
ਸੁਵਰ੍ਣਕਪਿਲਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਗੌਰਪਿਙ੍ਗਲਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪਂਚਮੀ ਬਹੁਵਰ੍ਣਾ ਸ੍ਯਾਤ੍षष੍ਠੀ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਪਿਙ੍ਗਲਾ
ਪੰਜਵੀਂ ਗਾਂ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਛੇਵੀਂ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਨਵਮੀ ਪਾਟਲਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਦਸ਼ਮੀ ਪੁਚ੍ਛਪਿਂਗਲਾ
ਨੌਵੀਂ ਗਾਂ ਲਾਲੀ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਦਸਵੀਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕृਤਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾਵਾਨ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਭੋਗ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਕਪਿਲਾਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ ਏਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਨਿਮਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, 'ਕਪਿਲਾ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਂਵਾਂ ਇਕਸੌ ਗਿਆਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਅਥੋਭਯਤੋਮੁਖੀਗੋਦਾਨਹੇਮਕੁਮ੍ਭਦਾਨਪੁਰਾਣਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਃ ਅਤਃ ਪਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ृਣੂਭਯਮੁਖੀਂ ਤਤਃ
ਹੁਣ ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸੁਣ।
ਤਦਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਮਹਤ੍ ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਪਿਲਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪੂਰ੍ਵਮੁਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹੋਮਧੇਨੁਃ ਸਦਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਕਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਹ ਸਦਾ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕਪਿਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ।
ਪ੍ਰਸੂਯਮਾਨਾ ਦਾਨੇਨ ਕਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਮਾਧਵ
ਹੇ ਮਾਧਵ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂ ਬੱਚਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕਪਿਲਾ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥੇ ਚ ਵਰਾਨਨੇ
ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।