ਓष੍ਠੌ ਚ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਫਲੈਸ਼੍ਚ ਦਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਸਾਸ੍ਨਾਂ ਚ ਸਿਤੈਸ਼੍ਚ ਸੂਤ੍ਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੰਦ ਬਣਾਉਣ, ਤੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਧਾਗੇ ਪਾਉਣ।
ਨਵਨੀਤਸ੍ਤਨੀਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ੁਪਾਦਾਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਥਣ ਮੱਖਣ ਦੇ ਅਤੇ ਪੈਰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣਾਉਣ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਣ।
ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਰਲਂਕृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ ਏਵ ਜਪ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਧੇਨੁषੁ ਯੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਮੰਤਰ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਕਹੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਮृਤਂ ਨਵਨੀਤਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ 107.
ਇਹ ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਏਵਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਹਵਿਰੇਵਂ ਰਸਂ ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇ
ਹਵਨ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਅਤੇ ਰਸ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਯਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਾਂ ਧੇਨੁਂ ਦੀਯਮਾਨਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ,
ਪਿਤृਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਜੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ,
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਵੇ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਨਵਨੀਤਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ 'ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਸੌ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਲਵਣਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਲਵਣਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਨਿਬੋਧ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੁਣ ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ: ਮੈਂ ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ।
ਅਨੁਲਿਪ੍ਤੇ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਕੁਸ਼ੋਤ੍ਤਰੇ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ,
ਵਤ੍ਸਂ ਚਤੁਰ੍ਭੀ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਕ੍ਸ਼ੁਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬੱਛਾ ਬਣਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖੁਰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ।
ਮੁਖਂ ਗੁਡਮਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦਨ੍ਤਾਃ ਫਲਮਯਾ ਨृਪ ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਤ੍ਨਮਯੇ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਣੌ ਪਤ੍ਰਮਯੌ ਤਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗੁੜ ਦਾ, ਦੰਦ ਫਲਾਂ ਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਅੱਖਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੰਨ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ।
ਸੂਤ੍ਰਪੁਚ੍ਛਾਂ ਤਾਮ੍ਰਪृष੍ਠਾਂ ਦਰ੍ਭਰੋਮਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਪੂੰਛ ਧਾਗੇ ਦੀ, ਪਿੱਠ ਤਾਮੇ ਦੀ, ਵਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਸੁਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਪੀਡਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਵਾਏ।
ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਸਾਧੁਵृਤ੍ਤਾਯ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦਵਿਜ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਦੁषੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯਾਹਿਤਾਗ੍ਨਯੇ
ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ ਅਤੇ ਅੱਗੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਵਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਚ੍ਛਦੇਸ਼ੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਚ 108.
ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ,
ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕਮ੍ਬਲਂ ਦਦੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਦਾਨ ਵਿਚ ਕੰਬਲ ਦੇਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਨृਪ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਿਛਲੇ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਸਜ੍ਞਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸੁਆਦ ਦੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਂ ਤੁ ਲਵਣੇਨੈਕਾਹਂ ਚੈਵ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤੇਨਾਥ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਨਕੇਨ ਤੁ
ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਸੌ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਲਵਣਧੇਨੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ ਅष੍ਟਾਧਿਕਸ਼ਤ ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਉਪਾਖਿਆਨ ਵਿੱਚ 'ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਸੌ ਅੱਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।