ਕ੍ਸ਼ਮਾਦਿਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਯ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਾਂ ਦਧਿਧੇਨੁਕਾਮ੍
ਇਹ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧੀਰਜ ਆਦਿਕ ਗੁਣ ਹੋਣ।
ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹੌ ਛਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਮਿਮਂ ਪਠੇਤ੍
ਜੁੱਤੀਆਂ, ਚਪਲ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦਧਿਮਯੀਂ ਧੇਨੁਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਯਜਮਾਨੋ ਵਸੇਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਰਹੇ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵਾਪੋਖ੍ਯਾਨੇ ਦਧਿਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ षਡਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਕਥਾ ਵਿੱਚ 'ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਸੌ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਨਵਨੀਤਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਨਵਨੀਤਮਯੀਂ ਧੇਨੁਂ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਗੋਮਯੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਯਾਂ ਭੂਮੌ ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਨਤਃ
ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭਂ ਤੁ ਨਵਨੀਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ ਮੱਖਣ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਉੱਥੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਚ ਰਾਜਸਿਂਹ ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸੁਮੁਖਾ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਓष੍ਠੌ ਚ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਫਲੈਸ਼੍ਚ ਦਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਸਾਸ੍ਨਾਂ ਚ ਸਿਤੈਸ਼੍ਚ ਸੂਤ੍ਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੰਦ ਬਣਾਉਣ, ਤੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਧਾਗੇ ਪਾਉਣ।
ਨਵਨੀਤਸ੍ਤਨੀਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ੁਪਾਦਾਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਥਣ ਮੱਖਣ ਦੇ ਅਤੇ ਪੈਰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣਾਉਣ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਣ।
ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਰਲਂਕृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ ਏਵ ਜਪ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਧੇਨੁषੁ ਯੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਮੰਤਰ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਕਹੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਮृਤਂ ਨਵਨੀਤਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ 107.
ਇਹ ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਏਵਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਹਵਿਰੇਵਂ ਰਸਂ ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇ
ਹਵਨ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਅਤੇ ਰਸ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਯਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਾਂ ਧੇਨੁਂ ਦੀਯਮਾਨਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ,
ਪਿਤृਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਜੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ,
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਵੇ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਨਵਨੀਤਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ 'ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਸੌ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਲਵਣਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਲਵਣਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਨਿਬੋਧ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੁਣ ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ: ਮੈਂ ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ।
ਅਨੁਲਿਪ੍ਤੇ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਕੁਸ਼ੋਤ੍ਤਰੇ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ,
ਵਤ੍ਸਂ ਚਤੁਰ੍ਭੀ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਕ੍ਸ਼ੁਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬੱਛਾ ਬਣਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖੁਰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ।
ਮੁਖਂ ਗੁਡਮਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦਨ੍ਤਾਃ ਫਲਮਯਾ ਨृਪ ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਤ੍ਨਮਯੇ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਣੌ ਪਤ੍ਰਮਯੌ ਤਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗੁੜ ਦਾ, ਦੰਦ ਫਲਾਂ ਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਅੱਖਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੰਨ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ।
ਸੂਤ੍ਰਪੁਚ੍ਛਾਂ ਤਾਮ੍ਰਪृष੍ਠਾਂ ਦਰ੍ਭਰੋਮਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਪੂੰਛ ਧਾਗੇ ਦੀ, ਪਿੱਠ ਤਾਮੇ ਦੀ, ਵਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਸੁਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਪੀਡਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਵਾਏ।
ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਸਾਧੁਵृਤ੍ਤਾਯ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦਵਿਜ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।