ਸੁਵਰ੍ਣਮੁਖਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਾਣਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮੁਖਂ ਗੁਡਮਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਯਾ ਤਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਚੀਨੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼ੁਪਾਦਾਂ ਦਰ੍ਭਰੋਮਾਂ ਸਿਤਕਮ੍ਬਲਸਂਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਇੱਕੋ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਹਨ, ਵਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕੰਬਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪੁਚ੍ਛਂ ਚ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਨਵਨੀਤਮਯਸ੍ਤਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਥਣ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਪਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦੇ ਚਾਰ ਭਾਂਡੇ ਰੱਖੋ।
ਧੂਪਦੀਪਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ 105.
ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹੌ ਛਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਜੁੱਤੀਆਂ, ਚਪਲ ਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਦਾਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ।
ਆਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨਤਃ
'ਆਪਿਆਯਸ੍ਵ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰੋ।
ਆਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍
'ਆਪਿਆਯਸ੍ਵ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ।
ਦੀਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਦਾਨ ਹੋਂਦਿਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣੋ।
ਪਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਭਵਨਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੇਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤੇ
ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਂ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਠੇਦ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਗੱਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵਾਪੋਖ੍ਯਾਨੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧੇਨੁਦਾਨਵਿਧਿਰ੍ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵਾਪ ਉਪਾਖਿਆਨ ਵਿੱਚ 'ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਰਸਮ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦਧਿਧੇਨੁਦਾਨ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਦਧਿਧੇਨੋਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਧਾਨਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਮਹਾਤਮ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਸ ਦੀ ਰਸਮ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਫੇਰ, ਸਿਰਫ਼ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਲਓ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਦਧਿਕੁਮ੍ਭਂ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਚਯੋਪਰਿ
ਦਹੀਂ ਦਾ ਘੜਾ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮੇਨ ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਦੋ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਦਿਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਯ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਾਂ ਦਧਿਧੇਨੁਕਾਮ੍
ਇਹ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧੀਰਜ ਆਦਿਕ ਗੁਣ ਹੋਣ।
ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹੌ ਛਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਮਿਮਂ ਪਠੇਤ੍
ਜੁੱਤੀਆਂ, ਚਪਲ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦਧਿਮਯੀਂ ਧੇਨੁਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਯਜਮਾਨੋ ਵਸੇਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਰਹੇ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵਾਪੋਖ੍ਯਾਨੇ ਦਧਿਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ षਡਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਕਥਾ ਵਿੱਚ 'ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਸੌ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਨਵਨੀਤਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਨਵਨੀਤਮਯੀਂ ਧੇਨੁਂ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਗੋਮਯੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਯਾਂ ਭੂਮੌ ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਨਤਃ
ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭਂ ਤੁ ਨਵਨੀਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ ਮੱਖਣ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਉੱਥੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਚ ਰਾਜਸਿਂਹ ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸੁਮੁਖਾ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।