ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧੁਧੇਨੁਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਮਧੁਪਾਯਸਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਹਿਦ ਮਿਲਿਆ ਦੁੱਧ ਪੀਵੇ।
ਯਤ੍ਰ ਨਦ੍ਯੋ ਮਧੁਵਹਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾਯਸਕਰ੍ਦਮਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਟੀ ਦੁੱਧ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰ ਭੋਗਾਨਥੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ 104.
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਮਧੁਧੇਨੁਪ੍ਰਦਾਨਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਧੁਧੇਨੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ ਚਤੁਰਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਤੇ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਸੌ ਚੌਥਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧੇਨੁਦਾਨਵਿਧਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਨਿਬੋਧ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੁਣ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਰੀਤ: ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਮਾਨੇਨ ਕੁਸ਼ਾਨਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਣ੍ਡਲਿਕਾਂ ਗੋਮਯੇਨ ਸੁਵਿਸ੍ਤृਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲਾਈ ਹੋਈ ਗੋਲ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮੁਖਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਾਣਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮੁਖਂ ਗੁਡਮਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਯਾ ਤਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਚੀਨੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼ੁਪਾਦਾਂ ਦਰ੍ਭਰੋਮਾਂ ਸਿਤਕਮ੍ਬਲਸਂਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਇੱਕੋ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਹਨ, ਵਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕੰਬਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪੁਚ੍ਛਂ ਚ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਨਵਨੀਤਮਯਸ੍ਤਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਥਣ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਪਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦੇ ਚਾਰ ਭਾਂਡੇ ਰੱਖੋ।
ਧੂਪਦੀਪਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ 105.
ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹੌ ਛਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਜੁੱਤੀਆਂ, ਚਪਲ ਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਦਾਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ।
ਆਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨਤਃ
'ਆਪਿਆਯਸ੍ਵ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰੋ।
ਆਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍
'ਆਪਿਆਯਸ੍ਵ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ।
ਦੀਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਦਾਨ ਹੋਂਦਿਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣੋ।
ਪਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਭਵਨਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੇਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤੇ
ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਂ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਠੇਦ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਗੱਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵਾਪੋਖ੍ਯਾਨੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧੇਨੁਦਾਨਵਿਧਿਰ੍ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵਾਪ ਉਪਾਖਿਆਨ ਵਿੱਚ 'ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਰਸਮ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦਧਿਧੇਨੁਦਾਨ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਦਧਿਧੇਨੋਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਧਾਨਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਮਹਾਤਮ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਸ ਦੀ ਰਸਮ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਫੇਰ, ਸਿਰਫ਼ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਲਓ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਦਧਿਕੁਮ੍ਭਂ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਚਯੋਪਰਿ
ਦਹੀਂ ਦਾ ਘੜਾ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮੇਨ ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਦੋ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।