ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਨृਤਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਗੁਡਧੇਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਪਿਤਾ । ਦੀਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ॥ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੋਰਵਹਾ ਨਦ੍ਯੋ ਘृਤਪਾਯਸਕਰ੍ਦਮਾਃ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧੇਨੁਦਾਃ

ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਊ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਝੂਠ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਊ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ ਪਰਾਨਾਤ੍ਭਾਨਞ੍ਚੈਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਨਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਗੁਡਧੇਨੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ

ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਊ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਦਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਪ—ਇੱਕਵੀਹ ਜਣੇ—ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍‍ਵਾ ਮਹਾਮਤੇ

ਸੂਰਜ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਚੱਕਰਾਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨ੍ਵਿਤੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਾ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਸ੍ਮृਤਾ

ਇਹ ਦਾਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਗੁਡਧੇਨੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਖਿਲ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੌਰ੍ਗਤ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ

ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਊ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਨ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਦੌਰ੍ਗਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਦਸ, ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਤੇ ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ, ਪੀੜ ਜਾਂ ਦਰਿਦਰਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।

ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚੇਹ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਮਤਿਮਪਿ ਦਦਾਤਿ ਯੋਜਨਾਨਾਮ੍ । ਸ ਇਹ ਵਿਭਵੈਸ਼੍ਚਿਰਂ ਵਸਿਤ੍ਵਾ ਵਸਤਿ ਚਿਰਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵਤਾਦਿਪੂਜ੍ਯਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਹੋਤੋਵਾਚ ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਧੇਨੁਂ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ । ਅਨੁਲਿਪ੍ਤੇ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਕੁਸ਼ੋਤ੍ਤਰੇ

ਇਕ ਸੌ ਤਿੰਨਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਹੋਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਗੰਨੇ ਦੀ ਗਾਊ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਹੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ।

ਧੇਨੁਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਯਾ ਰਾਜਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਉਤ੍ਤਮਾ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਵਤ੍ਸਕਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚਾਰ ਭਾਰ ਵਜਨ ਦੀ ਗੰਨੇ ਦੀ ਗਾਊ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਬਛੜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਦਰ੍ਧਂ ਮਧ੍ਯਮਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਕਨਿष੍ਠਾ ਭਾਰਕੇਣ ਤੁ । ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਤ੍ਸਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ

ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਮੱਧਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਇੱਕ ਭਾਰ ਨਾਲ। ਇੰਝ ਹੀ, ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਛੜਾ ਵੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਥ ਕੁਰ੍ਯਾਦष੍ਟਸ਼ਤੈਰੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮ । ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰਯੇਦ੍‌ਧੇਨੁਂ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੀਡਯੇਤ੍

ਫਿਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਅੱਠ ਸੌ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਕਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਊ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਬੀਜਾਨਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕੈਰ੍ਨਯਨੇ ਤਥਾ

ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਥਾਂ, ਸਿੰਗਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਲਾ ਕੇ,

ਗੁਡੇਨ ਤੁ ਮੁਖ ਕਾਯੇ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਿष੍ਟਮਯੀ ਤਥਾ । ਕਮ੍ਬਲਂ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰੇਣ ਕਣ੍ਠਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍

ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਗੁੜ ਵਰਤ ਕੇ, ਜੀਭ ਪੀਠ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਕੰਬਲ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਗਾਊ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਕ੍ਸ਼ੁਪਾਦਾਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਤਵਨੀਤਸ੍ਤਨੀਂ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਪਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਣਾਂ ਸਿਤਚਾਮਰਪਭੂषਿਤਾਮ੍

ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਗੰਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਥਣ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਚ੍ਛਾਦਿਤਾਂ ਤਥਾ । ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਰਲਂਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਸਾਧੁਵृਤ੍ਤਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍‌ਗਵਿਦੁषੇ ਸਾਗ੍ਨਿਕਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ । ਅਦੁष੍ਟਾਯ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨ ਤੁ ਮਤ੍ਸਰਿਣੇ ਦ੍ਵਿਜੇ

ਇਹ ਗਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ। ਕਦੇ ਵੀ ਈਰਖਾਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।

ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਏषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਕਾਲੇषੁ ਥਥਾਵਿਭਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ

ਇਹ ਭੇਟ ਉੱਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਦੱਖਣੀਆਂ ਸੰਕਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੋਗਾਂ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ—ਇਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰਞ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਂ ਦृष੍ਟ੍‍ਵਾ ਆਗਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਗृਹੇ । ਤਾਦृਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਪੁਚ੍ਛਦੇਸ਼ੇ ਵਿਮृष੍ਯ ਚ

ਜੇਕਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਛ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਥਵਾ ਸ ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ । ਗਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਰਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਬੱਛੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ।

ਦਾਨਕਾਲੇ ਤੁ ਯੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਨ੍ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਕਰ੍ਣਭੂषਣੈਃ

ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰੋ।

ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦੇਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਃ । ਹਸ੍ਤੇ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਸਚਨ੍ਦਨਾਮ੍ । ਧੇਨੁਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਖਞ੍ਚ ਚ ਵਿਲੋਕਯੇਤ੍

ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਦੱਖਿਣਾ ਦਿਓ। ਦੱਖਿਣਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖੋ।

ਏਕਾਹਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਹਾਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਨਂ ਵਸੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਧੇਨੁਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਠਾ ਖਾਏ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਹੇ। ਇਹ ਗਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਦੀਯਮਾਨਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਦਾਨ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਠਤੇ ਵਾਪਿ ਮਾਨਵਃ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥ ਮਧੁਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਮਧੁਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍

ਹੁਣ ਮਧੁ-ਧੇਨੂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮਧੁ-ਧੇਨੂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਧੇਨੁਂ ਮਧੁਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਘਟषੋਡਸ਼ਾਮ੍

ਮਧੁ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।

ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਤੁ ਮੁਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣ੍ਯਗੁਰੁਚਂਦਨੈਃ

ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣਾਓ।

ਪਾਦਾਨਿਕ੍ਸ਼ੁਮਯਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਿਤਕਮ੍ਬਲਸਂਵृਤਾਨ੍

ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕੰਬਲ ਨਾਲ ਢੱਕੋ।

ਓष੍ਠੌ ਪੁष੍ਪਮਯੌ ਤਸ੍ਯਾ ਦਨ੍ਤਾਃ ਫਲਮਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ

ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਦੰਦ ਫਲਾਂ ਦੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।