ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤ੍ਵਗੁਰੁਕਾष੍ਠੇਨ ਪृष੍ਠਂ ਤਾਮ੍ਰਮਯਂ ਤਥਾ । ਪੁਚ੍ਛਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਮਯਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਅਗਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ, ਪਿੱਠ ਤਾਮੇ ਦੀ, ਪੂਛ ਕਪਾਹ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।

ਇਕ੍ਸ਼ੁਪਾਦਾਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਕਮ੍ਬਲਂ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਕਮ੍ । ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪਟ੍ਟਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਘਣ੍ਟਾਚਾਮਰਭੂषਿਤਾਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਗੰਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਬਲ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਢੱਕੋ, ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਤੇ ਚਾਮਰੇ ਨਾਲ ਸਜਾਓ।

ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਪਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਣਾਂ ਨਵਨੀਤਸ੍ਤਨੀਂ ਬੁਧਃ । ਫਲੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਉਪਸ਼ੋਭਾਮ੍ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍

ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ, ਥਣ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਦੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਏ।

ਉਤ੍ਤਮਾ ਗੁਡਧੇਨੁਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਦਾ ਧਾਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਭਾਗਾਰ੍ਧੇਨ ਤੁ ਤੌਲ੍ਯੇਨ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਵਤ੍ਸਕਮ੍

ਉੱਤਮ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅੱਧ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਬਛੜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।

ਮਧ੍ਯਮਾ ਚ ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਭਾਰੇਣੈਕੇਨ ਚਾਧਮਾ । ਵਿਤ੍ਤਹੀਨੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਤੈਰष੍ਟਾਭਿਰੇਵ ਚ

ਮੱਧਮ ਕਿਸਮ ਅੱਧ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਇਕ ਭਾਗ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸੌ ਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਏ।

ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਨ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗृਹਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰਤਃ । ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ॥ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰਕਨਕੇਨ ਤੁ । ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰ੍ਧੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਕਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਧੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਵੀ ਅੱਧੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ।

ਸ਼ਤੇਨ ਵਾ ਸ਼ਤਾਰ੍ਧੇਨ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਦਿਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਕਰ੍ਣਪਤ੍ਰਕੈਃ

ਜਾਂ ਸੌ ਜਾਂ ਪੰਜਾਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਛਤ੍ਰਿਕਾਪਾਦੁਕੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍ । ਗੁਡਧੇਨੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਪ੍ਰਦੇ ਸ਼ੁਭੇ

ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਊ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗਣੀ ਹੈਂ।'

ਦਾਨਾਦਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਭੋਦੇਵਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ । ਪ੍ਰਾਙ੍‌ਮੁਖੋਵਾਪਿ ਦਾਤਾ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍

'ਇਸ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਦੇ।' ਦਾਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਾਚਾ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਮਨਸਾ ਯਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ । ਮਾਨਕੂਟਂ ਤੁਲਾਕੂਟਂ ਕਨ੍ਯਾਗੋऽਰ੍ਥੇ ਉਦਾਹृਤਮ੍

ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲ ਕੇ, ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਵੱਟਣ-ਤੋਲਣ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਤੋਲਣ ਵਾਲੇ ਪੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ—

ਅਨृਤਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਗੁਡਧੇਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਪਿਤਾ । ਦੀਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ॥ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੋਰਵਹਾ ਨਦ੍ਯੋ ਘृਤਪਾਯਸਕਰ੍ਦਮਾਃ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧੇਨੁਦਾਃ

ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਊ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਝੂਠ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਊ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ ਪਰਾਨਾਤ੍ਭਾਨਞ੍ਚੈਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਨਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਗੁਡਧੇਨੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ

ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਊ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਦਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਪ—ਇੱਕਵੀਹ ਜਣੇ—ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍‍ਵਾ ਮਹਾਮਤੇ

ਸੂਰਜ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਚੱਕਰਾਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨ੍ਵਿਤੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਾ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਸ੍ਮृਤਾ

ਇਹ ਦਾਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਗੁਡਧੇਨੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਖਿਲ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੌਰ੍ਗਤ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ

ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਊ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਨ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਦੌਰ੍ਗਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਦਸ, ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਤੇ ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ, ਪੀੜ ਜਾਂ ਦਰਿਦਰਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।

ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚੇਹ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਮਤਿਮਪਿ ਦਦਾਤਿ ਯੋਜਨਾਨਾਮ੍ । ਸ ਇਹ ਵਿਭਵੈਸ਼੍ਚਿਰਂ ਵਸਿਤ੍ਵਾ ਵਸਤਿ ਚਿਰਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵਤਾਦਿਪੂਜ੍ਯਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਹੋਤੋਵਾਚ ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਧੇਨੁਂ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ । ਅਨੁਲਿਪ੍ਤੇ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਕੁਸ਼ੋਤ੍ਤਰੇ

ਇਕ ਸੌ ਤਿੰਨਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਹੋਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਗੰਨੇ ਦੀ ਗਾਊ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਹੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ।

ਧੇਨੁਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਯਾ ਰਾਜਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਉਤ੍ਤਮਾ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਵਤ੍ਸਕਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚਾਰ ਭਾਰ ਵਜਨ ਦੀ ਗੰਨੇ ਦੀ ਗਾਊ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਬਛੜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਦਰ੍ਧਂ ਮਧ੍ਯਮਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਕਨਿष੍ਠਾ ਭਾਰਕੇਣ ਤੁ । ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਤ੍ਸਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ

ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਮੱਧਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਇੱਕ ਭਾਰ ਨਾਲ। ਇੰਝ ਹੀ, ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਛੜਾ ਵੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਥ ਕੁਰ੍ਯਾਦष੍ਟਸ਼ਤੈਰੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮ । ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰਯੇਦ੍‌ਧੇਨੁਂ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੀਡਯੇਤ੍

ਫਿਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਅੱਠ ਸੌ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਕਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਊ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਬੀਜਾਨਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕੈਰ੍ਨਯਨੇ ਤਥਾ

ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਥਾਂ, ਸਿੰਗਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਲਾ ਕੇ,

ਗੁਡੇਨ ਤੁ ਮੁਖ ਕਾਯੇ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਿष੍ਟਮਯੀ ਤਥਾ । ਕਮ੍ਬਲਂ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰੇਣ ਕਣ੍ਠਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍

ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਗੁੜ ਵਰਤ ਕੇ, ਜੀਭ ਪੀਠ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਕੰਬਲ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਗਾਊ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਕ੍ਸ਼ੁਪਾਦਾਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਤਵਨੀਤਸ੍ਤਨੀਂ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਪਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਣਾਂ ਸਿਤਚਾਮਰਪਭੂषਿਤਾਮ੍

ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਗੰਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਥਣ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਚ੍ਛਾਦਿਤਾਂ ਤਥਾ । ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਰਲਂਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਸਾਧੁਵृਤ੍ਤਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍‌ਗਵਿਦੁषੇ ਸਾਗ੍ਨਿਕਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ । ਅਦੁष੍ਟਾਯ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨ ਤੁ ਮਤ੍ਸਰਿਣੇ ਦ੍ਵਿਜੇ

ਇਹ ਗਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ। ਕਦੇ ਵੀ ਈਰਖਾਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।

ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਏषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਕਾਲੇषੁ ਥਥਾਵਿਭਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ

ਇਹ ਭੇਟ ਉੱਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਦੱਖਣੀਆਂ ਸੰਕਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੋਗਾਂ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ—ਇਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰਞ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਂ ਦृष੍ਟ੍‍ਵਾ ਆਗਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਗृਹੇ । ਤਾਦृਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਪੁਚ੍ਛਦੇਸ਼ੇ ਵਿਮृष੍ਯ ਚ

ਜੇਕਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਛ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਥਵਾ ਸ ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ । ਗਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਰਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਬੱਛੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ।