ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਾਤਾ ਚ ਗ੍ਰਾਹਕਸ਼੍ਚੈਵ ਏਕਕਾਲਮਭੋਜਨਃ 101.

ਉਸ ਦਿਨ ਦਾਨੀ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਵੇਲਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ।

ਦੀਯਮਾਨਾਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਚ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੈਰੇਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ

ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰੇ।

ਦਸ਼ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚੈਕਵਿਂਸ਼ਕਮ੍

ਉਹ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਦਸ ਵੰਸ਼ਜ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ।

ਏषਾ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਰਸਧੇਨੁਰਨੁਤ੍ਤਮਾ

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਯ ਇਦਂ ਪਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਥ ਭਕ੍ਤਿਤਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਰਸਧੇਨੁਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ ਏਕਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਅਤੇ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ 'ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਸੌ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਗੁਡਧੇਨੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਹੋਤੋਵਾਚ - ਗੁਡਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਾਧਿਨੀਮ੍ । ਅਨੁਲਿਪ੍ਤੇ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤृਤੇ

ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ। ਹੋਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿੱਟੀ ਲੀਪਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਕੇ—

ਤਸ੍ਯੋਪਰਿਕृਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗੁਡਮਾਨੀਯ ਪੁष੍ਕਲਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਡਮਯੀਂ ਧੇਨੁਂ ਸਵਸਾਙ੍‌ਕਾਸ੍ਯਦੇਹਿਨੀਮ੍

ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਧ ਗੁੜ ਲਿਆਉ। ਗੁੜ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਗਾਂ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।

ਸੌਵਰ੍ਣੇ ਮੁਖਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਚ ਦਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਮਣਿਮੌਕ੍ਤਿਕੈਃ । ਗ੍ਰੀਵਾ ਰਤ੍ਨਮਯੀ ਤ੍ਵਸ੍ਯਾ ਘ੍ਰਾਣਂ ਗਨ੍ਧਮਯਨ੍ਤਥਾ

ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੋਣ, ਦੰਦ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ, ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਗਹਣੇ, ਤੇ ਨੱਕ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਹੋਵੇ।

ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤ੍ਵਗੁਰੁਕਾष੍ਠੇਨ ਪृष੍ਠਂ ਤਾਮ੍ਰਮਯਂ ਤਥਾ । ਪੁਚ੍ਛਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਮਯਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਅਗਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ, ਪਿੱਠ ਤਾਮੇ ਦੀ, ਪੂਛ ਕਪਾਹ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।

ਇਕ੍ਸ਼ੁਪਾਦਾਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਕਮ੍ਬਲਂ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਕਮ੍ । ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪਟ੍ਟਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਘਣ੍ਟਾਚਾਮਰਭੂषਿਤਾਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਗੰਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਬਲ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਢੱਕੋ, ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਤੇ ਚਾਮਰੇ ਨਾਲ ਸਜਾਓ।

ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਪਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਣਾਂ ਨਵਨੀਤਸ੍ਤਨੀਂ ਬੁਧਃ । ਫਲੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਉਪਸ਼ੋਭਾਮ੍ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍

ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ, ਥਣ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਦੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਏ।

ਉਤ੍ਤਮਾ ਗੁਡਧੇਨੁਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਦਾ ਧਾਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਭਾਗਾਰ੍ਧੇਨ ਤੁ ਤੌਲ੍ਯੇਨ ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਵਤ੍ਸਕਮ੍

ਉੱਤਮ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅੱਧ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਬਛੜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।

ਮਧ੍ਯਮਾ ਚ ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਭਾਰੇਣੈਕੇਨ ਚਾਧਮਾ । ਵਿਤ੍ਤਹੀਨੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਤੈਰष੍ਟਾਭਿਰੇਵ ਚ

ਮੱਧਮ ਕਿਸਮ ਅੱਧ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਇਕ ਭਾਗ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸੌ ਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਏ।

ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਨ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗृਹਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰਤਃ । ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ॥ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰਕਨਕੇਨ ਤੁ । ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰ੍ਧੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਕਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਧੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਵੀ ਅੱਧੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ।

ਸ਼ਤੇਨ ਵਾ ਸ਼ਤਾਰ੍ਧੇਨ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਦਿਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਕਰ੍ਣਪਤ੍ਰਕੈਃ

ਜਾਂ ਸੌ ਜਾਂ ਪੰਜਾਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਛਤ੍ਰਿਕਾਪਾਦੁਕੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍ । ਗੁਡਧੇਨੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਪ੍ਰਦੇ ਸ਼ੁਭੇ

ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਊ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗਣੀ ਹੈਂ।'

ਦਾਨਾਦਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਭੋਦੇਵਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ । ਪ੍ਰਾਙ੍‌ਮੁਖੋਵਾਪਿ ਦਾਤਾ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍

'ਇਸ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਦੇ।' ਦਾਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਾਚਾ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਮਨਸਾ ਯਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ । ਮਾਨਕੂਟਂ ਤੁਲਾਕੂਟਂ ਕਨ੍ਯਾਗੋऽਰ੍ਥੇ ਉਦਾਹृਤਮ੍

ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲ ਕੇ, ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਵੱਟਣ-ਤੋਲਣ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਤੋਲਣ ਵਾਲੇ ਪੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ—

ਅਨृਤਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਗੁਡਧੇਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਪਿਤਾ । ਦੀਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ॥ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੋਰਵਹਾ ਨਦ੍ਯੋ ਘृਤਪਾਯਸਕਰ੍ਦਮਾਃ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧੇਨੁਦਾਃ

ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਊ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਝੂਠ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਊ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ ਪਰਾਨਾਤ੍ਭਾਨਞ੍ਚੈਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਨਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਗੁਡਧੇਨੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ

ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਊ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਦਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਪ—ਇੱਕਵੀਹ ਜਣੇ—ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍‍ਵਾ ਮਹਾਮਤੇ

ਸੂਰਜ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਚੱਕਰਾਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨ੍ਵਿਤੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਾ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਸ੍ਮृਤਾ

ਇਹ ਦਾਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਗੁਡਧੇਨੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਖਿਲ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੌਰ੍ਗਤ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ

ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਊ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਨ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਦੌਰ੍ਗਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਦਸ, ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਤੇ ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ, ਪੀੜ ਜਾਂ ਦਰਿਦਰਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।

ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚੇਹ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਮਤਿਮਪਿ ਦਦਾਤਿ ਯੋਜਨਾਨਾਮ੍ । ਸ ਇਹ ਵਿਭਵੈਸ਼੍ਚਿਰਂ ਵਸਿਤ੍ਵਾ ਵਸਤਿ ਚਿਰਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵਤਾਦਿਪੂਜ੍ਯਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਹੋਤੋਵਾਚ ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਧੇਨੁਂ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ । ਅਨੁਲਿਪ੍ਤੇ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਕੁਸ਼ੋਤ੍ਤਰੇ

ਇਕ ਸੌ ਤਿੰਨਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਹੋਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਗੰਨੇ ਦੀ ਗਾਊ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਹੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ।

ਧੇਨੁਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਯਾ ਰਾਜਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਉਤ੍ਤਮਾ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਵਤ੍ਸਕਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚਾਰ ਭਾਰ ਵਜਨ ਦੀ ਗੰਨੇ ਦੀ ਗਾਊ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਬਛੜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।