ਭਗਵਨ੍ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ।
ਅਨ੍ਨਂ ਦੇਹਿ ਸਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਲਸੁਖਾਵਹਮ੍ 99.
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣਾ ਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਦਦਸ੍ਵ ਭੋਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ।
ਰਤ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰਮਲਂਕਾਰਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ
ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ, ਸਿੰਗਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ,
ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਥ ਕੁਂਜਰਾਨਜਿਨਾਨਿ ਚ
ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਪੁਰੋਹਿਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਜਪਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਰੌਪ੍ਯਤਾਮ੍ਰਾਣਿ ਯਾਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ
ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਤਾਮੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ,
ਵਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸੋऽਨ੍ਨਂ ਤੁ ਨਾਦਦਤ੍
ਜਦ ਪਤਾ ਲਗਿਆ ਕਿ ਵਸਤੂ ਘੱਟ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਧਰ੍ਮਵਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਿ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਆ ਗਈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤृषਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਸੀ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਨ੍ਮਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ 99.
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਜਲੀ ਹੋਈ ਆਕृति ਵਾਪਸ ਆਈ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਿਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਲਿਹਨ੍ਦृष੍ਟੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੀਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਅਨ੍ਨਪਾਨਂ ਪੁਰਾ ਮਯਾ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ—
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ—
ਕਿਂ ਤੇ ਕਰੋਮਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਤੂੰ ਭੁੱਖਾ ਹੈਂ?
ਰਤ੍ਨਹੇਮਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੋਗਵਾਨ੍ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਗਹਣੇ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਸ੍ਤੋਕਂ ਮਤ੍ਵਾ ਨਰਾਧਿਪ ਅਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਪਰ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਸਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝ ਕੇ; ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਬਿਨਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਦੱਸ।
ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾऽਨਘ 99.
ਸੁਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਜੋ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਸ ਸਰ੍ਵਮੇਧਮਾਰੇਭੇ ਸ੍ਵਯਂ ਕ੍ਰਤੁਵਰਂ ਨृਪਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡਾ ਯੱਗ, ਸਰਵਮੇਧਾ, ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਾਨ੍ਨਂ ਤੇਨ ਤਦਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਮਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕੀਤਾ, ਖਾਣਾ ਘੱਟ ਸਮਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਪੁਣ ਕਰਕੇ, ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਵਭੌਮ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਸਾਵਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟ ਏਵਮੇਵ ਗਤੋ ਨृਪਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਦੇਵਵਨ੍ਨृਪਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਉਜਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਹੋਤਾਰਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਯੱਗ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਯਾਃ ਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਮੇ ਸ ਹੋਤਾ ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'
ਘृਤਧੇਨੁਂ ਚ ਧੇਨੁਂ ਚ ਰਸਧੇਨੁਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਜੇ, ਘੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਗਾਂ, ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ—
ਤਪਤੇ ਯਾਵਦਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤਪਤੇ ਵਾਪਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਚੰਦ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—