ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੈਭ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਗਤਿਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਸਨਕਾਦਯਃ । ਵਸੇਯਂ ਤਤ੍ਰ ਯੇਨਾਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਗਦਾਧਰ ।। ੭.

ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਦੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਨਕ ਆਦਿ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਧਾਰਕ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਸਕਾਂ।

ਦੇਵ ਉਵਾਚ । ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਭਗਵਾਨਪਿ ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੭.

ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।' ਐਂਕਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਰੈਭਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਬਭੂਵ ਦੇਵੇਨ ਪਰਿਤੁष੍ਟੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ । ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ ।। ੭.

ਚਕਰ ਧਾਰਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵਸਦੇ ਹਨ।

ਏਤਚ੍ਚ ਰੈਭ੍ਯਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਦਾਭृਤਃ । ਯਃ ਪਠੇਤ੍ ਸ ਗਯਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ।। ੭.

ਇਹ ਸਤਿ, ਜੋ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗਦਾ ਧਾਰਕ ਲਈ ਦੱਸਿਆ, ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਗਯਾ ਜਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਯੋऽਸੌ ਵਸੋਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁਵ੍ਯਾਧੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਯ ਹ । ਸ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਾਲਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਤ੍ਰਿਕਮ੍ ।। ੮.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ, ਜੋ ਵਸੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕਿਆ।

ਏਕੈਕਂ ਸ੍ਵਕੁਟੁਮ੍ਬਾਰ੍ਥੇ ਹਤ੍ਵਾ ਵਨਚਰਂ ਮृਗਮ੍ । ਭृਤ੍ਯਾਤਿਥਿਹੁਤਾਸ਼ਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਣਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ ।। ੮.

ਹਰ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਮਿਥਿਲਾਯਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਦਾ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਰ੍ਵਣਿ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਾਚਾਰੇਣ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੮.

ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰੋ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਅਗ੍ਨਿਂ ਪਰਿਚਰਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਦਨ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਯਾਤ੍ਰਾਨੁਸਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਯੋऽਸੌ ਜੀਵਂ ਨ ਪਾਤਯੇਤ੍ ।। ੮.

ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਦਾ ਕਰਦਾ, ਸਚ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।

ਏਵਂ ਤੁ ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਕੋ ਨਾਮ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਵਦ੍ਵਸ਼ੀ ।। ੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਸੰਯਮੀ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚਾਰਿਤ੍ਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਃ । ਬਭੂਵਾਰ੍ਜ੍ਜੁਨਕੀ ਨਾਮ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ।। ੮.

ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨਕੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯਾ ਯੌਵਨਕਾਲੇ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਕਸ੍ਯੇਯਂ ਦੀਯਤੇ ਕਨ੍ਯਾ ਕੋ ਵਾ ਯੋਗ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੈ ਪੁਮਾਨ੍ ।। ੮.

ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਧੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ? ਕੌਣ ਯੋਗ ਪੁਰਖ ਹੈ?'

ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਤਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਸ੍ਯ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਮਤੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਕਿਹਾ।

ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਾਤਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੋਦ੍ਯਤਃ । ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯਾਰ੍ਜ੍ਜੁਨੀਂ ਭਵਾਨ੍ । ਗृਹਾਣ ਤਪਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ।। ੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਮਤੰਗ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਅਰਜੁਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਦੇ।'

ਮਤਙ੍ਗ ਉਵਾਚ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਯਂ ਮਮ ਸੁਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯਰ੍ਜੁਨਕੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਤਾਂ ਵ੍ਯਾਧਸਤ੍ਤਮ ।। ੮.

ਮਤੰਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਅਰਜੁਨਕੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਮਤਙ੍ਗਪੁਤ੍ਰਾਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯ ਚ ਧੀਮਤੇ ।। ੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਤੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਸ੍ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਮੀਯਿਵਾਨ੍ । ਸਾऽਪਿ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਯੋਰ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੀषਣਪਰਾऽਭਵਤ੍ ।। ੮.

ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਸੱਸ-ਸੁਰਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।

ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾऽਰ੍ਜੁਨਕੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਉਕ੍ਤਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੁਵਾ ਸੁਤਾ ਪੁਤ੍ਰਿ ਜੀਵਹਨ੍ਤੁਸ੍ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ੀ । ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਰਾਰਾਧਨਂ ਤਥਾ ।। ੮.

ਕਈ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਅਰਜੁਨਕੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੱਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।'

ਸਾऽਪਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਪਰਾਧੇਨ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ । ਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਗਤਾ ਬਾਲਾ ਰੋਦਮਾਨਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ।। ੮.

ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਲਤੀ 'ਤੇ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅਜੇ ਬੱਚੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਰੋਦੀ ਹੋਈ।

ਪਿਤ੍ਰਾ ਪृष੍ਟਾ ਕਿਮੇਤਤ੍ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਰੋਦਨਕਾਰਣਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਸਾ ਤੁ ਕਥਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ ।। ੮.

ਪਿਓ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪੁੱਤ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?' ਇੰਝ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।

ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਰਾऽਹਮੁਕ੍ਤਾ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾ ਪਿਤਃ । ਜੀਵਹਨ੍ਤੁਃ ਸੁਤੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰਸਕृਦ੍ ਵ੍ਯਾਧਜੇਤਿ ਚ ।। ੮.

ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਓ, ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਧੀ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਕੁੜੀ ਆਖਿਆ।'

ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਮਤਙ੍ਗਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਸੋऽਥ ਗਤ੍ਵਾ ਜਨਪਦੈਰ੍ਵृਤਮ੍ ।। ੮.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਨਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਤੰਗ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾਗਤਸ੍ਯ ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਮਤਙ੍ਗੋ ਜਯਤਾਂ ਵਰਃ । ਆਸਨਾਦ੍ਯਰ੍ਧ੍ਯਪਾਦ੍ਯੇਨ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਿਮਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਾਗਤਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ।। ੮.

ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮਤੰਗ ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'

ਵ੍ਯਾਧ ਉਵਾਚ । ਭੋਜਨਂ ਕਿਂਚਿਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਚੈਤਨ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਕੌਤੂਹਲੇਨ ਯੇਨਾਹਮਾਗਤੋ ਭਵਤੋ ਗृਹਮ੍ ।। ੮.

ਵਿਆਧ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਝ ਐਸਾ ਖਾਣਾ ਖਾਵਾਂ ਜੋ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹਾਂ।'

ਮਤਙ੍ਗ ਉਵਾਚ । ਗੋਧੂਮਾ ਵ੍ਰੀਮਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਸ੍ਕृਤਾ ਮਮ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਧਰ੍ਮਵਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠ ਯਥਾਕਾਮਂ ਤਪੋਧਨ ।। ੮.

ਮਤੰਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੇਂਹੂ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਜੌ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹੇ ਤਪਸੀ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਖਾ ਲੈ।'

ਵ੍ਯਾਧ ਉਵਾਚ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੀਦृਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਹਿ ਗੋਧੂਮਾ ਵ੍ਰੀਹਯੋ ਯਵਾਃ । ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਚ ਸਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਯੇਨ ਵੋ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸਤ੍ਤਮ ।। ੮.

ਵਿਆਧ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਗੇਂਹੂ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਜੌ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲियत ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨ।'

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਮਤਙ੍ਗੇਨ ਸ਼ੂਰ੍ਪਂ ਗੋਧੂਮਪੂਰਿਤਮ੍ । ਅਪਰਂ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਰੀਹੀਣਾਂ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਾਯ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ।। ੮.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਤੰਗ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੂੰ ਗੇਂਹੂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਚਲਣੀ ਅਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਰ ਚਲਣੀ ਦਿਖਾਈ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਰੀਹੀਨ੍ ਸਗੋਧੂਮਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧੋ ਵਰਾਸਨਾਤ੍ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਗਨ੍ਤੁਮਾਰੇਭੇ ਮਤਙ੍ਗੇਨ ਨਿਵਾਰਿਤਃ ।। ੮.

ਚੌਲ ਅਤੇ ਗੇਂਹੂ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਮਤੰਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਗਨ੍ਤੁਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਦ ਮਹਾਮਤੇ । ਅਭੁਕ੍ਤੇਨੈਵ ਸਂਸਿਦ੍ਧਂ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਚਾਨ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਾਦ੍ਯ ਭੁਞ੍ਜਸੇ ।। ੮.

ਮਤੰਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਖਾਏ ਬਿਨਾ ਕਿਉਂ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ? ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਖੁਦ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ?'

ਵ੍ਯਾਧ ਉਵਾਚ । ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਃ ਕੋਟਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜੀਵਾਨ੍ ਹਂਸਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਅਥੇਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕੋऽਨ੍ਨਂ ਭੁਞ੍ਜਤਿ ਸਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ ।। ੮.

ਵਿਆਧ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ; ਇੰਨਾ ਪਾਪੀ ਦਾ ਖਾਣਾ ਕੌਣ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਵੇ?'