ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਜ੍ਞਾਨਹੇਤੋਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲਪਦਾਪ੍ਤਯੇ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪਦਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ।
ਭਵੇਦਵ੍ਯਾਹਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ 99.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸਦृਸ਼ਃ ਸਦ੍ਯੋ ਰਾਜਾਥਵਾ ਭਵੇਤ੍ ਪੂਜਯੀਤ ਸ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਾਨੇਨ ਵਿਧਾਨਵਿਤ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ ਆਗ੍ਨੇਯੀ ਵਾਰੁਣੀ ਦਗ੍ਧਾ ਵਾਯੁਨਾ ਵਿਧਿਨਾ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਓ।
ਸੌਮੇਨਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਸਮਯਾਨ੍ਬੁਧਃ
ਫਿਰ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਤ ਵਚਨ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।
ਰੁਦ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਂ ਚ ਲੋਕਪਾਲਗ੍ਰਹਾਂਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤਯ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿਓ।
ਏਵਂ ਤੁ ਸਮਯਂ ਖ੍ਯਾਪ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧੋਮਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਚਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
षੋਡਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹੋਮਯੇਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਨਯੇ
ਸ਼ੋਡਸ਼ ਅੱਖਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ।
ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਹੁਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਤੇ, ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਕਟਕਾਦੀਨਿ ਹੇਮਗ੍ਰਾਮਾਦਿਕਂ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਕृਤੇ ਤੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜਾਯਤੇ ਧਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਭਲਾ ਇਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਰਾਹਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਯਦਿ 99.
ਮਨ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਰਾਹਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਣੇ।
ਜਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸਿਨ੍ਧੁਸਙ੍ਗਮੇ
ਜਪ ਪੂਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹਣੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਯਤ੍ਫਲਂ ਜਪਤਾਂ ਭਵੇਤ੍
ਗ੍ਰਹਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ 'ਤੇ, ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਚ ਵਦਂਤਿ ਚ
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਰਾਹਂ षੋਡਸ਼ਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਕਦਾ ਵਯਮ੍
ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਡਸ਼ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਾਰਾਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ?
ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਇਥੇ ਵੀ, ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਾਸੀਚ੍ਛ੍ਵੇਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਵੇਤ ਨਾਮ ਦਾ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਸ ਮਹੀਂ ਸਕਲਾਨ੍ਦੇਵਿ ਸਪਲ੍ਲਵਵਨਦ੍ਰੁਮਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ।
ਅਨ੍ਨਂ ਦੇਹਿ ਸਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਲਸੁਖਾਵਹਮ੍ 99.
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣਾ ਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਾਨਾਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਦਦਸ੍ਵ ਭੋਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ।
ਰਤ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰਮਲਂਕਾਰਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ
ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ, ਸਿੰਗਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ,
ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਥ ਕੁਂਜਰਾਨਜਿਨਾਨਿ ਚ
ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਪੁਰੋਹਿਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਜਪਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਰੌਪ੍ਯਤਾਮ੍ਰਾਣਿ ਯਾਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ
ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਤਾਮੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ,
ਵਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸੋऽਨ੍ਨਂ ਤੁ ਨਾਦਦਤ੍
ਜਦ ਪਤਾ ਲਗਿਆ ਕਿ ਵਸਤੂ ਘੱਟ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਧਰ੍ਮਵਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਿ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਆ ਗਈ।