ਦਸ੍ਯੁਸਂਸਰ੍ਗਸਮ੍ਭੂਤੋ ਦਸ੍ਯੁਵਤ੍ਸਮਜਾਯਤ
ਚੋਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਭੌ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਬੋਧਿਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਦੁਰਵਾਸਾ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਸ਼ਿਲਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਿਲਾ ਧਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਿਲਾ' ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਪੱਥਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਤਪਾਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਥੇ ਸਤ੍ਯਤਪਾ, ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਵਾਲਾ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਂਗੁਲੀਮੇਕਾਂ ਵਾਮਤਰ੍ਜਨਿਕਾਂ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਕ ਵੱਲ਼ੀ ਉਂਗਲ, ਖੱਬੀ ਤਰਜਨੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਲੋਹਿਤਂ ਨ ਮਾਂਸਂ ਤੁ ਨ ਮਜ੍ਜਾ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਨਾ ਲਹੂ, ਨਾ ਮਾਸ, ਨਾ ਹੱਡੀ ਦਾ ਗੂਦ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਦ੍ਰਵਟੇ ਚੈਕਂ ਮਿਥੁਨਂ ਕਿਨ੍ਨਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ੯੮.
ਉਸ ਸੁਭਾਗ ਵਟ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਕਿੰਨਰ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਸਵੇਰੇ, ਸਾਫ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਪृष੍ਟਾਃ ਕਿਂਚਿਦਿਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਪੂਰ੍ਵਂ ਕਥ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦੱਸੋ।'
ਸ੍ਥਿਤਂ ਕਿਨ੍ਨਰਯੋਸ੍ਤਚ੍ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਯਦੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਤਪਸਃ ਸਮਵੋਚਤ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਜੋ ਸਤ੍ਯਤਪਾ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਸੁਭਾਗੇ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ।
ਪੁष੍ਯਭਦ੍ਰਾਨਦੀ ਤੀਰੇ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੁਸ਼੍ਯਭਦ੍ਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਰਵਣਂ ਭਸ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਰਾਖ ਦੀ ਧਾਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਚ੍ਛ ਵਿष੍ਣੋ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਆਓ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਸੀਂ ਹਿਮਵੰਤ ਦੇ ਵਧੀਆ ਪਾਸੇ ਚੱਲੀਏ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਫਿਰ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਰਾਹਰੂਪੇਣ ऋषਿਦृष੍ਟਿਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸਾਯਕਧृਗ੍ਵਨੇ ੯੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਭਗਵਨ੍ਨਿਹ ਦृष੍ਟਸ੍ਤੇ ਵਰਾਹਃ ਪृਥੁਲੋ ਮਹਾਨ੍
ਭਗਵਾਨ, ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੂਰ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਸ੍ਤੇਨ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੋ ਚੇਤ੍ਕੁਟੁਂਬਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਸੀਦਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੋऽਯਂ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮੁਪਾਗਤਃ
ਇਹ ਸੂਰ, ਜੋ ਬਾਣ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਹ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ।
ਦृष੍ਟਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਿਹਿਤਂ ਜਙ੍ਗਮੇषੁ ਜਿਹ੍ਵਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਮृਗਯੌ ਤਦ੍ਵਿਸृष੍ਟਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਲਦੇ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਸਨ, ਜੀਭ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਨ ਚਾਤਿਰਿਕ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਵਰਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ਦृष੍ਟੋ ਮੇ ਪੁਰਤੋ ਦੇਵਦੇਵਾਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ 'ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚਾਹਂ ਵ੍ਰਜਾਮੀਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਸ੍ਤੁ ਵਰੋ ਮਮ ੯੮.
ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਵਰ ਹੋਵੇ—ਮੈਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤੌ ਦੇਵੋ ਸੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਦੇਵਤਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਾ ਰਹਿਆ ਜਦੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪृਥ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਹੇਤੋਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ
ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਪਾਦ੍ਯਾਚਮਨਗੋਦਾਨੇਃ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਪੈਰ ਧੋਣ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਿਨਯਾਪਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੋऽਸਿ ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੋऽਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ।'