ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਰ੍ਚ੍ਚਿਤਪਾਦਪਙ੍ਕਜਂ ਕੇਯੂਰਹਾਰਾਙ੍ਗਦਮੌਲਿਧਾਰਿਣਮ੍ । ਅਬ੍ਧੌ ਸ਼ਯਾਨਂ ਚ ਰਥਾਙ੍ਗਪਾਣਿਨਂ ਗਦਾਧਰਂ ਪ੍ਰਣਮਤਿ ਯਃ ਸੁਖਂ ਵਸੇਤ੍ ।। ੭.

ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੇਯੂਰ, ਹਾਰ, ਅੰਗਦ ਤੇ ਮੌਲੀ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਫੜਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਸਿਤਂ ਕृਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇऽਰੁਣਂ ਵਿਭੁਂ ਤਥਾ ਤृਤੀਯੇ ਪੀਤਵਰ੍ਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਕਲੌ ਘਨਾਲਿਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਗਦਾਧਰਂ ਪ੍ਰਣਮਤਿ ਯਃ ਸੁਖਂ ਵਸੇਤ੍ ।। ੭.

ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਤੀਜੇ (ਦਵਾਪਰ) ਵਿੱਚ ਪੀਲਾ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਮਹਾਂਈਸ਼ਵਰ—ਜੋ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਬੀਜੋਦ੍ਭਵੋ ਯਃ ਸृਜਤੇ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ- ਸ੍ਤਥੈਵ ਨਾਰਾਯਣਰੂਪਤੋ ਜਗਤ੍ । ਪ੍ਰਪਾਲਯੇਦ੍ ਰੁਦ੍ਰਵਪੁਸ੍ਤਥਾਨ੍ਤਕृਦ੍ ਗਦਾਧਰੋ ਜਯਤੁ षਡਰ੍ਦ੍ਧਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ।। ੭.

ਜਿਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਗਦਾਧਰ ਜਿੱਤਦਾ ਰਹੇ।

ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਜਸ਼੍ਚੈਵ ਤਮੋ ਗੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਯ- ਸ੍ਤ੍ਵੇਤੇषੁ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ ਕਿਲ । ਸ ਚੈਕ ਏਵ ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ਗਦਾਧਰੋ ਦਧਾਤੁ ਧੈਰ੍ਯਂ ਮਮ ਧਰ੍ਮਮੋਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ।। ੭.

ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਕੇਵਲ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਗਦਾਧਰ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਢੀਰਜ ਦੇਵੇ।

ਸਂਸਾਰਤੋਯਾਰ੍ਣਵਦੁਃਖਤਨ੍ਤੁਭਿ- ਰ੍ਵਿਯੋਗਨਕ੍ਰਕ੍ਰਮਣੈਃ ਸੁਭੀषਣੈਃ । ਮਜ੍ਜਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈਃ ਸੁਤਰਾਂ ਮਹਾਪ੍ਲਵੇ ਗਦਾਧਰੋ ਮਾਮੁ ਦਧਾਤੁ ਪੋਤਵਤ੍ ।। ੭.

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਗਦਾਧਰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਉੱਠਾ ਲਵੇ।

ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਮਿਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਮਿਦਂ ਸਸਰ੍ਜ੍ਜ ਹ । ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਲੋਤ੍ਥਾਸਨਮਾਰ੍ਯਤੇਜਸਂ ਸਸਰ੍ਜ੍ਜ ਯਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭੂਧਰਮ੍ ।। ੭.

ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਦਿਨਾਮਾਨਿ ਜਗਤ੍ਸੁ ਕੇਵਲਂ ਸੁਰਾਦਿਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਤੋ ਵृषਾਕਪਿਃ । ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਵਿਭੁ- ਰ੍ਗਦਾਧਰੋ ਮੇ ਵਿਦਧਾਤੁ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍ ।। ੭.

ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਤਸਯ ਆਦਿ ਨਾਂ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਬਲਦ-ਬਾਂਦਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਦਿਵੇ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰੈਭ੍ਯੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ੭.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਗਰੁਡਸ੍ਥੋ ਵਿਯਦ੍ਗਤਃ । ਉਵਾਚ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਧੀਰਵਾਕ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੭.

ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ, ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬੋਲ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।

ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਰੈਭ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੇਨ ਚ ਵਿਭੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ ।। ੭.

ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਤੇਰੀ ਸਤਿ, ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰੈਭਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ।

ਰੈਭ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਗਤਿਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਸਨਕਾਦਯਃ । ਵਸੇਯਂ ਤਤ੍ਰ ਯੇਨਾਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਗਦਾਧਰ ।। ੭.

ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਦੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਨਕ ਆਦਿ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਧਾਰਕ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਸਕਾਂ।

ਦੇਵ ਉਵਾਚ । ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਭਗਵਾਨਪਿ ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੭.

ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।' ਐਂਕਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਰੈਭਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਬਭੂਵ ਦੇਵੇਨ ਪਰਿਤੁष੍ਟੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ । ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ ।। ੭.

ਚਕਰ ਧਾਰਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵਸਦੇ ਹਨ।

ਏਤਚ੍ਚ ਰੈਭ੍ਯਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਦਾਭृਤਃ । ਯਃ ਪਠੇਤ੍ ਸ ਗਯਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ।। ੭.

ਇਹ ਸਤਿ, ਜੋ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗਦਾ ਧਾਰਕ ਲਈ ਦੱਸਿਆ, ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਗਯਾ ਜਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਯੋऽਸੌ ਵਸੋਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁਵ੍ਯਾਧੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਯ ਹ । ਸ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਾਲਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਤ੍ਰਿਕਮ੍ ।। ੮.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ, ਜੋ ਵਸੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕਿਆ।

ਏਕੈਕਂ ਸ੍ਵਕੁਟੁਮ੍ਬਾਰ੍ਥੇ ਹਤ੍ਵਾ ਵਨਚਰਂ ਮृਗਮ੍ । ਭृਤ੍ਯਾਤਿਥਿਹੁਤਾਸ਼ਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਣਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ ।। ੮.

ਹਰ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਮਿਥਿਲਾਯਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਦਾ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਰ੍ਵਣਿ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਾਚਾਰੇਣ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੮.

ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰੋ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਅਗ੍ਨਿਂ ਪਰਿਚਰਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਦਨ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਯਾਤ੍ਰਾਨੁਸਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਯੋऽਸੌ ਜੀਵਂ ਨ ਪਾਤਯੇਤ੍ ।। ੮.

ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਦਾ ਕਰਦਾ, ਸਚ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।

ਏਵਂ ਤੁ ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਕੋ ਨਾਮ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਵਦ੍ਵਸ਼ੀ ।। ੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਸੰਯਮੀ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚਾਰਿਤ੍ਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਃ । ਬਭੂਵਾਰ੍ਜ੍ਜੁਨਕੀ ਨਾਮ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ।। ੮.

ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨਕੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯਾ ਯੌਵਨਕਾਲੇ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਕਸ੍ਯੇਯਂ ਦੀਯਤੇ ਕਨ੍ਯਾ ਕੋ ਵਾ ਯੋਗ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੈ ਪੁਮਾਨ੍ ।। ੮.

ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਧੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ? ਕੌਣ ਯੋਗ ਪੁਰਖ ਹੈ?'

ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਤਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਸ੍ਯ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਮਤੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਕਿਹਾ।

ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਾਤਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੋਦ੍ਯਤਃ । ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯਾਰ੍ਜ੍ਜੁਨੀਂ ਭਵਾਨ੍ । ਗृਹਾਣ ਤਪਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ।। ੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਮਤੰਗ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਅਰਜੁਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਦੇ।'

ਮਤਙ੍ਗ ਉਵਾਚ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਯਂ ਮਮ ਸੁਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯਰ੍ਜੁਨਕੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਤਾਂ ਵ੍ਯਾਧਸਤ੍ਤਮ ।। ੮.

ਮਤੰਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਅਰਜੁਨਕੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਮਤਙ੍ਗਪੁਤ੍ਰਾਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯ ਚ ਧੀਮਤੇ ।। ੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਤੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਸ੍ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਮੀਯਿਵਾਨ੍ । ਸਾऽਪਿ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਯੋਰ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੀषਣਪਰਾऽਭਵਤ੍ ।। ੮.

ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਸੱਸ-ਸੁਰਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।

ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾऽਰ੍ਜੁਨਕੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਉਕ੍ਤਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੁਵਾ ਸੁਤਾ ਪੁਤ੍ਰਿ ਜੀਵਹਨ੍ਤੁਸ੍ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ੀ । ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਰਾਰਾਧਨਂ ਤਥਾ ।। ੮.

ਕਈ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਅਰਜੁਨਕੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੱਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।'

ਸਾऽਪਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਪਰਾਧੇਨ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ । ਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਗਤਾ ਬਾਲਾ ਰੋਦਮਾਨਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ।। ੮.

ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਲਤੀ 'ਤੇ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅਜੇ ਬੱਚੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਰੋਦੀ ਹੋਈ।

ਪਿਤ੍ਰਾ ਪृष੍ਟਾ ਕਿਮੇਤਤ੍ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਰੋਦਨਕਾਰਣਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਸਾ ਤੁ ਕਥਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ ।। ੮.

ਪਿਓ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪੁੱਤ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?' ਇੰਝ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।