ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਥਾ ਕਾਞ੍ਚਨਪੀਠਨਦ੍ਧਾ ਰੋਡੈਸ੍ਤੁ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਿਤਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚ

ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੰਜੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੁਆਏ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਰਥਾ ਰਵਿਸ੍ਯਨ੍ਦਨਤੁਲ੍ਯਵੇਗਾਃ ਸੁਚਕ੍ਰਦਣ੍ਡਾਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਯੁਕ੍ਤਾਃ

ਰਥ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਡੰਡੇ, ਧੁਰੀਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਿਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਸੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਤਥੈਵ ਯੋਧਾਃ ਸ੍ਥਗਿਤੇਤਰੇਤਾਸ੍ਤਤਰ੍षਿਕੋ ਯੇ ਵਰਤੂਣਪਣਿਯਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਯੋਧੇ ਵੀ ਲੁਕ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵਧੀਆ ਤੂਣੀਆਂ ਸਨ।

ਦੇਵੇषੁ ਚੈਵ ਭਰੇषੁ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਜ੍ਦਾਤ੍ਤਤਃ

ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।

ਯੁਯੋਧ ਚ ਸੁਰੈਃ ਸਾਢੇ ਰੁਦੈਤ੍ਯਪਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਦੂਰ੍ਮੁਸਲਧੇਰੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਣ੍ਡਾਯੁਧੈਸ੍ਤਥਾ

ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।

ਜਨੁਦੈਰਯਾਃ ਸੁਰਾਨ੍ਸਂਖ੍ਯ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਸੁਰਾਨ੍

ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।

ਅਸੁਰੈਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਵਿਮੁਖਾ ਭृਸ਼ਮ੍

ਅਸੁਰ ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਪਏ।

ਅਸੁਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਮਨ੍ਵਧਾਵਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਭਯਾਵਹ੍ਵਲਾਃ

ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।

ਨੀਲੇ ਗਿਰਿਵਰ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਵਾਸ੍ਥਤਾ

ਉਹ ਨੀਲੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਦੇਵੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣੀ ਦੇਵੀ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀਤ ਤਾਂ ਵਿਦੁਃ

ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਸਭ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।

ਮਾ ਭੇਪ੍ਟੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਕੈਦੇਵੀ ਤਾਨੁਵਾਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਕਿਮਿਯਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਦੇਵਾ ਗਤਿਰ੍ਵ ਉਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ

ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ! ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ?"

ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਯਕਾਰ ਣਮ੍ ।। ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ । ਅਯਮਾਯਾਤਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰੁਰੁਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਵੀ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

ਏਤਸ੍ਯ ਭਾਤਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਾਰ

ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।

ਜਹਾਸ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਰਤਃ ਸ਼ੁਭਾ

ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਈ।

ਯਾਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਿਕृਤਾਭੈਰਨੇਕਸ਼ਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ੂਲਧਰਾ ਭੀਮਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਪਧਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ॥ ਤਾਃ ਸਃ ਕਾਟਿਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ਤ ਦੇ। ਵੇष੍ਟਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ

ਸਾਰੀਆਂ ਭੈੰਕਣੀਆਂ ਭਾਲੇ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸਭੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧਨੁਖਾਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮਾਤਾਵਾਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਲੋਤੀਆਂ ਸਨ।

ਯੁਯੁਧੁਦਾਨਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬਦ੍ਧਤੂਣਾ ਮਹਾਬਲਾਃ

ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਤਰਕਸ਼ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।

ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਯੁਯੁਧੁਨਗਂ ਬਲਮ੍

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਨਵਬਲਮਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍

ਯਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ ਚ ਮਾਯਾਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੀ ਰੌਵੀਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹੈ

ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।

ਤਯਾ ਵਿਮੋਹਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਦ੍ਰਾ ਤੁ ਲੇਭਿਰੇ

ਉਸ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭੁੱਲ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ।

ਤਯਾ ਤੁ ਤਾਡਿਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨੇ

ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਚੋਟ ਲੱਗੀ।

ਰੁਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਰ੍ਮਮੁਣ੍ਡੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਯਤਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।

ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨ ਯੁਯੁਧੁਨਿਚ ੩੩ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਹਾਰੌਦ੍ਰੀ ਯਾ ਦੇਵੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਮਾਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯਾ ਅਨੁਚਰਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਬਢ੍ਯੋऽਸਂਖ੍ਯਾਤ ਕੋਟਯਃ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣ ਮਾਤਾਵਾਂ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਨ।

ਯਾਚਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ

ਉਹ ਭੁੱਖੀਆਂ ਤੇ ਚੈਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਕੋਲੋਂ ਰੋਟੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਦਧ੍ਯਾ ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ਦਧ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਵਿਭੁਮ੍ । ਸੋऽਪਿ ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ

ਫਿਰ ਦਧਿ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਰੁਦਰ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚੋਂ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਬਲਾਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਮੇਤਾ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯੋ ਮਃ ਬਲਾਃ

ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।