ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਤ੍ਰ ਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਏਤੌ ਤਵ ਪਿਤਾਮਹੌ । ਦੁਰ੍ਗਤਾਵਪਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧੌ ਪਾਪਕृਦ੍ਵਿਕृਤਿਂ ਗਤੌ ।। ੭.

ਇਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਦਾਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਏ ਹਨ।

ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵ ਏषੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਸ੍ਯਾਪਿ ਤਤ੍ਸੁਤਃ । ਪੁਤਃ ਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦ੍ਧਰਣਂ ਪੁਨਃ ।। ੭.

ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਐਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਧਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਾਰਣਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਅਹਮੇਤੌ ਵਿਗृਹ੍ਯ ਵੈ । ਆਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵਨ੍ਤਂ ਵੈ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਾਰਣਾਦ੍ ਰੈਭ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ ਧਨ੍ਯੋ ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ ।। ੭.

ਇਸ ਕਾਰਨ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਰੈਭਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਨਿਆ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਸਕृਦ੍ ਗਯਾਭਿਗਮਨਂ ਸਕृਤ੍ਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਦਾਪਨਮ੍ । ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗਯਾ ਜਾਣਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕਿਮਨੁ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਰੈਭ੍ਯ ਤਵ ਪੁਣ੍ਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਯੇਨ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੭.

ਹੇ ਰੈਭਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗਦਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖ ਲਿਆ।

ਤਤੋ ਗਦਾਧਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਤੋऽਤਿਵਿਖ੍ਯਾਤਤਮਂ ਤੀਰ੍ਥਮੇਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ।। ੭.

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਦਾਧਰ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇਸੇ ਲਈ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯੋਗੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਰੈਭ੍ਯੋऽਪਿ ਚ ਗਦਾਪਾਣੇਰ੍ਹਰੇਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਥਾਕਰੋਤ੍ ।। ੭.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਫਿਰ ਹਰੀ, ਗਦਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈ।

ਰੈਭ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਗਦਾਧਰਂ ਵਿਬੁਧਜਨੈਰਭਿष੍ਟੁਤਂ ਧृਤਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਜਨਾਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ਼ਿਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਸੁਰਸੈਨ੍ਯਮਰ੍ਦਨਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਂ ਹਤਸਕਲਾਸ਼ੁਭਂ ਸ੍ਮृਤੌ ।। ੭.

ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪੁਰਾਣਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰੁष੍ਟृਤਂ ਪੁਰਾਤਨਂ ਵਿਮਲਮਲਂ ਨृਣਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਂ ਧृਤਧਰਣਿਂ ਬਲੇਰ੍ਹਂ ਗਦਾਧਰਂ ਰਹਸਿ ਨਮਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ।। ੭.

ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਆਦਿ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਂ ਵਿਭਵੈਰੁਪਾਵृਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਵृਤਂ ਵਿਗਤਮਲਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼੍ਵਰੈਰਪਗਤਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ ਸ੍ਤੁਤਂ ਗਦਾਧਰਂ ਪ੍ਰਣਮਤਿ ਯਃ ਸੁਖਂ ਵਸੇਤ੍ ।। ੭.

ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ—ਜੋ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਰ੍ਚ੍ਚਿਤਪਾਦਪਙ੍ਕਜਂ ਕੇਯੂਰਹਾਰਾਙ੍ਗਦਮੌਲਿਧਾਰਿਣਮ੍ । ਅਬ੍ਧੌ ਸ਼ਯਾਨਂ ਚ ਰਥਾਙ੍ਗਪਾਣਿਨਂ ਗਦਾਧਰਂ ਪ੍ਰਣਮਤਿ ਯਃ ਸੁਖਂ ਵਸੇਤ੍ ।। ੭.

ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੇਯੂਰ, ਹਾਰ, ਅੰਗਦ ਤੇ ਮੌਲੀ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਫੜਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਸਿਤਂ ਕृਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇऽਰੁਣਂ ਵਿਭੁਂ ਤਥਾ ਤृਤੀਯੇ ਪੀਤਵਰ੍ਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਕਲੌ ਘਨਾਲਿਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਗਦਾਧਰਂ ਪ੍ਰਣਮਤਿ ਯਃ ਸੁਖਂ ਵਸੇਤ੍ ।। ੭.

ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਤੀਜੇ (ਦਵਾਪਰ) ਵਿੱਚ ਪੀਲਾ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਮਹਾਂਈਸ਼ਵਰ—ਜੋ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਬੀਜੋਦ੍ਭਵੋ ਯਃ ਸृਜਤੇ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ- ਸ੍ਤਥੈਵ ਨਾਰਾਯਣਰੂਪਤੋ ਜਗਤ੍ । ਪ੍ਰਪਾਲਯੇਦ੍ ਰੁਦ੍ਰਵਪੁਸ੍ਤਥਾਨ੍ਤਕृਦ੍ ਗਦਾਧਰੋ ਜਯਤੁ षਡਰ੍ਦ੍ਧਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ।। ੭.

ਜਿਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਗਦਾਧਰ ਜਿੱਤਦਾ ਰਹੇ।

ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਜਸ਼੍ਚੈਵ ਤਮੋ ਗੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਯ- ਸ੍ਤ੍ਵੇਤੇषੁ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ ਕਿਲ । ਸ ਚੈਕ ਏਵ ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ਗਦਾਧਰੋ ਦਧਾਤੁ ਧੈਰ੍ਯਂ ਮਮ ਧਰ੍ਮਮੋਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ।। ੭.

ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਕੇਵਲ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਗਦਾਧਰ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਢੀਰਜ ਦੇਵੇ।

ਸਂਸਾਰਤੋਯਾਰ੍ਣਵਦੁਃਖਤਨ੍ਤੁਭਿ- ਰ੍ਵਿਯੋਗਨਕ੍ਰਕ੍ਰਮਣੈਃ ਸੁਭੀषਣੈਃ । ਮਜ੍ਜਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈਃ ਸੁਤਰਾਂ ਮਹਾਪ੍ਲਵੇ ਗਦਾਧਰੋ ਮਾਮੁ ਦਧਾਤੁ ਪੋਤਵਤ੍ ।। ੭.

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਗਦਾਧਰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਉੱਠਾ ਲਵੇ।

ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਮਿਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਮਿਦਂ ਸਸਰ੍ਜ੍ਜ ਹ । ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਲੋਤ੍ਥਾਸਨਮਾਰ੍ਯਤੇਜਸਂ ਸਸਰ੍ਜ੍ਜ ਯਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭੂਧਰਮ੍ ।। ੭.

ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਦਿਨਾਮਾਨਿ ਜਗਤ੍ਸੁ ਕੇਵਲਂ ਸੁਰਾਦਿਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਤੋ ਵृषਾਕਪਿਃ । ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਵਿਭੁ- ਰ੍ਗਦਾਧਰੋ ਮੇ ਵਿਦਧਾਤੁ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍ ।। ੭.

ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਤਸਯ ਆਦਿ ਨਾਂ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਬਲਦ-ਬਾਂਦਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਦਿਵੇ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰੈਭ੍ਯੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ੭.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਗਰੁਡਸ੍ਥੋ ਵਿਯਦ੍ਗਤਃ । ਉਵਾਚ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਧੀਰਵਾਕ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੭.

ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ, ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬੋਲ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।

ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਰੈਭ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੇਨ ਚ ਵਿਭੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ ।। ੭.

ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਤੇਰੀ ਸਤਿ, ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰੈਭਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ।

ਰੈਭ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਗਤਿਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਸਨਕਾਦਯਃ । ਵਸੇਯਂ ਤਤ੍ਰ ਯੇਨਾਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਗਦਾਧਰ ।। ੭.

ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਦੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਨਕ ਆਦਿ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਧਾਰਕ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਸਕਾਂ।

ਦੇਵ ਉਵਾਚ । ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਭਗਵਾਨਪਿ ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੭.

ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।' ਐਂਕਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਰੈਭਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਬਭੂਵ ਦੇਵੇਨ ਪਰਿਤੁष੍ਟੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ । ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ ।। ੭.

ਚਕਰ ਧਾਰਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵਸਦੇ ਹਨ।

ਏਤਚ੍ਚ ਰੈਭ੍ਯਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਦਾਭृਤਃ । ਯਃ ਪਠੇਤ੍ ਸ ਗਯਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ।। ੭.

ਇਹ ਸਤਿ, ਜੋ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗਦਾ ਧਾਰਕ ਲਈ ਦੱਸਿਆ, ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਗਯਾ ਜਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਯੋऽਸੌ ਵਸੋਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁਵ੍ਯਾਧੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਯ ਹ । ਸ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਾਲਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਤ੍ਰਿਕਮ੍ ।। ੮.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ, ਜੋ ਵਸੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕਿਆ।

ਏਕੈਕਂ ਸ੍ਵਕੁਟੁਮ੍ਬਾਰ੍ਥੇ ਹਤ੍ਵਾ ਵਨਚਰਂ ਮृਗਮ੍ । ਭृਤ੍ਯਾਤਿਥਿਹੁਤਾਸ਼ਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਣਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ ।। ੮.

ਹਰ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਮਿਥਿਲਾਯਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਦਾ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਰ੍ਵਣਿ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਾਚਾਰੇਣ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੮.

ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰੋ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਅਗ੍ਨਿਂ ਪਰਿਚਰਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਦਨ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਯਾਤ੍ਰਾਨੁਸਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਯੋऽਸੌ ਜੀਵਂ ਨ ਪਾਤਯੇਤ੍ ।। ੮.

ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਦਾ ਕਰਦਾ, ਸਚ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।

ਏਵਂ ਤੁ ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਕੋ ਨਾਮ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਵਦ੍ਵਸ਼ੀ ।। ੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਸੰਯਮੀ ਸੀ।