ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਪਾਲਯਾਮ੍ਯਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ । ਏਵਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਸਾਧਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ ।। ੯੫.

ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂਰਤੀ ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।

ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਪਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰੁਰੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰੋऽਸੁਰਃ ।। ੯੫.

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਰੁਰੂ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਤੇਜੀਲਾ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਂ ਪੁਰਮਸ੍ਤਿ ਮਹਾਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਯਂਕਰਃ ।। ੯੫.

ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਨਗਰ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਅਨੇਕਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰਕੋਟਿਕੋਟਿਸ਼ਤੋਤ੍ਤਰੈਃ । ਅਸੁਰੈਰਨ੍ਵਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਨਮੁਚਿਰ੍ਯਥਾ ।। ੯੫.

ਉਹ ਅਸੰਖ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ, ਅਰਬਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਨਾਮੁਚਿ ਹੋਵੇ।

ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚਾਸੌ ਲੋਕਪਾਲਪੁਰਾਣ੍ਯਥ । ਜਿਗੀषੁਃ ਸੈਨ੍ਯਸਂਵੀਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਭਯਮਰੋਚਯਤ੍ ।। ੯੫.

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਤੋਯਂ ਵਵृਧੇऽਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ । ਅਨੇਕਨਕ੍ਰਗ੍ਰਹਮੀਨਜੁष੍ਟ - ਮਾਪ੍ਲਾਵਯਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਸਾਨੁਦੇਸ਼ਾਨ੍ ।। ੯੫.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਉੱਠਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬੇਹੱਦ ਵਧ ਗਿਆ। ਅਨੇਕਾਂ ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਲਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡੁੱਬੋ ਗਿਆ।

ਅਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨੇਕਸੁਰਾਰਿਸਂਘਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਚਰ੍ਮਾਯੁਧਚਿਤ੍ਰਸ਼ੋਭਮ੍ । ਭੀਮਂ ਬਲਂ ਬਲਿਨਂ ਚਾਰੁਯੋਧਂ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸਿਨ੍ਧੁਜਲਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਾਲਮ੍ ।। ੯੫.

ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਬਚਾਵਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਫੌਜ ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਪਾ ਦੈਤ੍ਯਵਰੈਰੁਪੇਤਾ ਸਮਾਨਘਣ੍ਟਾਸੁਸਮੂਹਯੁਕ੍ਤਾਃ । ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਕृਤਿਭੀषਣਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈਃ ਖਲੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਃ ।। ੯੫.

ਉਥੇ ਟਾਪੂ ਵੀ ਨਿਕਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੈਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਘੰਟੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆ ਗਏ।

ਅਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਥਾ ਕਾਞ੍ਚਨਪੀਡਨਦ੍ਧਾ ਰੋਹੀਤਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਸਮਤਾਂ ਜਲਾਨ੍ਤਃ । ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਸਮਮੇਵ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਲਕ੍ਸ਼ਸ਼ਃ ਕੋਟਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ।। ੯੫.

ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ, ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੌਂ-ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।

ਰਥਾ ਰਵਿਸ੍ਯਨ੍ਦਨਤੁਲ੍ਯਵੇਗਾਃ ਸੁਚਕ੍ਰਦਣ੍ਡਾਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਯੁਕ੍ਤਾਃ । ਸੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪਰਿਪੀਡਿਤਾਙ੍ਗਾ - ਸ਼੍ਚਲਤ੍ਪਤਾਕਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾਃ ।। ੯੫.

ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਰਗੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਪਹੀਏ, ਡੰਡੇ ਤੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਜੋੜੇ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਚੰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੜਾਕੂ ਸਵਾਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ।

ਤਥੈਵ ਯੋਧਾਃ ਸ੍ਥਗਿਤੇਤਰੇਤਰਾ - ਸ੍ਤਿਤੀਰ੍षਵਃ ਪ੍ਰਵਰਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਪਾਣਯਃ । ਰਣੇ ਰਣੇ ਲਬ੍ਧਜਯਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣੋ ਵਿਰੇਜੁਰੁਚ੍ਚੈਰਸੁਰਾਨੁਗਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ੯੫.

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੋਧੇ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲੇ, ਲੜਾਈ ਪਿੱਛੋਂ ਲੜਾਈ ਜਿੱਤਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਦੇਵੇषੁ ਚੈਵ ਭਗ੍ਨੇषੁ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਜਲਾਤ੍ ਤਤਃ । ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲੋਪੇਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੯੫.

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਚੌਣੀ ਵਾਲੀ ਉਹ ਫੌਜ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧੀ।

ਯੁਯੋਧ ਚ ਸੂਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰੁਰੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਮੁਦ੍ਗਰੈਰ੍ਮੁਸ਼ਲੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਣ੍ਡਾਯੁਧੈਸ੍ਤਥਾ । ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾਨ੍ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾऽਸੁਰਾਨ੍ ।। ੯੫.

ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਦਿਆਂ, ਮੁਸ਼ਲਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।

ਏਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਥੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਅਸੁਰੈਰ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਵਿਮੁਖਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ੯੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਅਚਾਨਕ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।

ਦੇਵੇषੁ ਚੈਵ ਭਗ੍ਨੇषੁ ਵਿਦ੍ਰੁਤੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਅਸੁਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਮਨ੍ਵਧਾਵਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ।। ੯੫.

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਅਸੁਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ।

ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਨੀਲਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ ।। ੯੫.

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

ੌਦ੍ਰੀ ਤਪੋਰਤਾ ਦੇਵੀ ਤਾਮਸੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣੀ ਦੇਵੀ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀਤਿ ਤਾਂ ਵਿਦੁਃ ।। ੯੫.

ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੀ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, 'ਕਾਲਰਾਤਰੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਤਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਮਾ ਭੈष੍ਟੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਕੈਰ੍ਦੇਵੀ ਤਾਨੁਵਾਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ।। ੯੫.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਡਰੇ ਤੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ।'

ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ । ਕਿਮਿਯਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਦੇਵਾ ਗਤਿਰ੍ਵ ਉਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਯਕਾਰਣਮ੍ ।। ੯੫.

ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਕਿਹੜਾ ਖਤਰਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'

ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ । ਅਯਮਾਯਾਤਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰੁਰੁਰ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਏਤਸ੍ਯ ਭੀਤਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ ।। ੯੫.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰੁਰੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਓ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ਦੇਵੀ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਾ । ਜਹਾਸ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਰਤਃ ਸ਼ੁਭਾ ।। ੯੫.

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਈ।

ਤਸ੍ਯਾ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ ਤੁ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ । ਯਾਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਿਕृਤਾਭਿਰਨੇਕਸ਼ਃ ।। ੯੫.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।

ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੀਨਪਯੋਧਰਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ੂਲਧਰਾ ਭੀਮਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਪਧਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ।। ੯੫.

ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਫਾਂਸ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਲਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।

ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵੇष੍ਟ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਯੁਯੁਧੁਦਰ੍ਨਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬਦ੍ਧਤੂਣਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਦਾਨਵਬਲਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਹਤਂ ਤੁ ਤੈਃ ।। ੯੫.

ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਫੜ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜ ਪਈਆਂ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਯਤ੍ਤਾ ਯੁਯੁਧੁਰ੍ਦਾਨਵਂ ਬਲਮ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ । ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਯੁਯੁਧੁਰ੍ਦਾਨਵਂ ਬਲਮ੍ ।। ੯੫.

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ। ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ—all ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।

ਕਾਲਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਬਲਂ ਯਚ੍ਚ ਯਚ੍ਚ ਦੇਵਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਨਵਬਲਮਨਯਦ੍ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ ।। ੯੫.

ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਦੀ ਜੋ ਤਾਕਤ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਧੱਕ ਲੈ ਗਈ।

ਏਕ ਏਵ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਰੁਰੁਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਮृਧੇ । ਸ ਚ ਮਾਯਾਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੀਂ ਰੌਰਵੀਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹ ।। ੯੫.

ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਰੁਰੂ, ਹੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚ ਦਿੱਤੀ।

ਸਾ ਮਾਯਾ ਵਵृਧੇ ਭੀਮਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ । ਤਯਾ ਤੁ ਮੋਹਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤੁ ਭੇਜਿਰੇ ।। ੯੫.

ਉਹ ਮਾਇਆ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਰੰਤ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਦੇਵੀ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖੇਨਾਜੌ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਮਤਾਡ੍ਯਤ੍ । ਤਯਾ ਤੁ ਤਾਡਿਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨੇ । ਚਰ੍ਮਮੁਣ੍ਡੇ ਉਭੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪृਥਗ੍ਭੂਤੇ ਬਭੂਵਤੁਃ ।। ੯੫.

ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਚਰਮਾ ਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਦੋ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਜੀਵ, ਨਿਕਲ ਆਏ।