ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਮੁਨਿਸਂਭਵਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗਰ੍ਭਂ ਮੁਨੇਰ੍ਬੀਜਾਤ੍ ਸੁषਾਵ ਚ ਤਦਾ ਸਤੋ ।। ੯੪.

ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਬੀਜ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਮਹਿषੇਤਿ ਸ੍ਮृਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਃ । ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਯਤੇ ਦੇਵਿ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਵਿਮਰ੍ਦਨਃ ।। ੯੪.

ਉਸ ਦੀ ਪੂਤ੍ਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਸ ਸੁਰਾਨਪਿ ਜਿਤ੍ਵਾऽऽਜੌ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਚ ਤਵਾਨਘੇ । ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਦੇਵਿ ਸੁਪ੍ਰੋਤਸ੍ਤਵ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮੋਪਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕੁਰੁ ਦੇਵਿ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ ।। ੯੪.

ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ। ਆਪਣਾ ਆਪ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤੇਨ ਦੂਤੇਨ ਸ਼ੋਭਨਾ । ਜਹਾਸ ਪਰਮਾ ਦੇਵੀ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਨ ।। ੯੪.

ਉਸ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵੀ ਹੱਸ ਪਈ। ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯਾ ਦੂਤੋऽਸੌ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ।। ੯੪.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੂਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ।

ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੀ ਜਯਾ ਨਾਮਾਤਿਤੇਜਨਾ । ਦੇਵ੍ਯਾ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ ।। ੯੪.

ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਜਯਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਜਯਾ ਉਵਾਚ । ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਵਦਤੇ ਯਦ੍ਧਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਮੁਦੀਰਿਤਮ੍ । ਯਦਿ ਨਾਮ ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਕੌਮਾਰਂ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕਮ੍ । ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਕੁਮਾਰ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਿ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਦਾਨੁਗਾਃ ।। ੯੪.

ਜਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਦਾ ਕੁਆਰੀ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਚਨ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਾਸਾਮੇਕਾऽਪਿ ਨੋ ਲਭ੍ਯਾ ਕਿਮੁ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੁਭਾ । ਯਾਹਿ ਦੂਤ ਤ੍ਵਰਨ੍ ਮਾ ਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦਨ੍ਯਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੯੪.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਫਿਰ ਸੁਭਾਗਣ ਦੇਵੀ ਤਾਂ ਰਹਿਣ ਹੀ ਦੇ। ਜਾ ਦੂਤ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗਤੋ ਦੂਤਸ੍ਤਾਵਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਆਯਾਤੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨੁਚ੍ਚੈਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ ।। ੯੪.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਧਰ, ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨਾਰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।

ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਵਦਤਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨਾਮ੍ । ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਜਗਾਦਾਥ ਆਸਨੇ ਪਰਮੇऽਰ੍ਚਿਤਃ ।। ੯੪.

ਉਹ 'ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ' ਆਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੀਮੁਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਦੇਵਿ ਦੇਵੈਰਹਂ ਪ੍ਰੀਤੈਃ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ।। ੯੪.

ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।

ਵਿਜਿਤਾ ਦੇਵਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਮਹਿषਾਖ੍ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਗृਹੀਤੁਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਸ ਕृਤਵਾਨ੍ ਦੇਵਿ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ।। ੯੪.

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵੈਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਾਮਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਸ੍ਥਿਰੀਭੂਤਾ ਮਹਾਦੇਵਿ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਯ ।। ੯੪.

ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੈਤ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰੋ।

ਉਕ੍ਤ੍ਵੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨਾਰਦਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਯਯੌ । ਦੇਵੀ ਚ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਨ੍ਨਹ੍ਯਨ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੯੪.

ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਦੇਵਿਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਘੋਰਰੂਪਿਣ੍ਯਃ ਖਙ੍ਗਚਰ੍ਮਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਹੇਤੋਃ ਸਂਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਵਿਧ੍ਵਂਸਨਾਯ ਤਾਃ ।। ੯੪.

ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਢਾਲਾਂ ਤੇ ਧਨੁੱਖ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ।

ਤਾਵਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਚਮੂਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਆਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਂਨਦ੍ਧਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਲਂ ਮਹਤ੍ ।। ੯੪.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸੈਣਿਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਤਤਸ੍ਤਾ ਯੁਯੁਧੁਃ ਕਨ੍ਯਾ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ਦਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤਦ੍ ਬਲਂ ਤਾਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ ।। ੯੪.

ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਪਈਆਂ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।

ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਤਤ੍ਰ ਕੇषਾਂਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਪਤਿਤਾਨਿ ਚ । ਅਪਰੇषਾਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯੋਰਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਃ ਪਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ ।। ੯੪.

ਉਥੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਚੀਰ ਕੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।

ਅਨ੍ਯੇ ਕਬਨ੍ਧਭੂਤਾਸ੍ਤੁ ਨਨृਤੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਨਾਯਕਾਃ । ਏਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਃ ਪਾਪਚੇਤਸਃ । ਅਪਰੇ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ ।। ੯੪.

ਹੋਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਉਹ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਕੋਲ ਭੱਜ ਗਏ।

ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਏਵਂ ਤਦਾਕੁਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਿषੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸੇਨਾਪਤੇ ਕਿਮੇਤਦ੍ਧਿ ਬਲਂ ਭਗ੍ਨਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ ।। ੯੪.

ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹੜਬੜੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ, ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੈਨਾਪਤੀ, ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੈ।'

ਤਤੋ ਯਜ੍ਞਹਨੁਰ੍ਨਾਮਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਸ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਵਾਨ੍ । ਉਵਾਚ ਭਗ੍ਨਮੇਤਦ੍ਧਿ ਕੁਮਾਰੀਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੯੪.

ਫਿਰ ਹਸਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਯਜ੍ਨਹਨੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੁੜੀਆਂ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਹਾਰ ਹੋਈ ਹੈ।'

ਤਤੋ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਹਿषਸ੍ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨਾਃ । ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਤਰਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗਵਾਨ੍ ।। ੯੪.

ਫਿਰ ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਮਾਰੀ। ਇਕ ਕੁੜੀ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧੀ।

ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੂਜਿਤਾ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸੋऽਸੁਰਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ । ਸਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਧਸ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ ।। ੯੪.

ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਦੈਤ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਵੀਹ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।

ਧਨੁਃ ਖਙ੍ਗਂ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਸ਼ੂਲਂ ਗਦਾਂ ਤਥਾ । ਪਰਸ਼ੁਂ ਡਮਰੁਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਘਣ੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ । ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਂ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਘੋਰਂ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਂ ਕੁਨ੍ਤਮੇਵ ਚ ।। ੯੪.

ਉਸ ਨੇ ਧਨੁ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲਾ, ਤੀਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਕੁਹਾੜੀ, ਡਮਰੂ, ਵੱਡੀ ਘੰਟੀ, ਸੌ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਡਰਾਉਣਾ ਮੁਗਦਰ, ਭੁਸ਼ੁੰਡ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲਿਆ।

ਮੁਸਲਂ ਚ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਂ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਦਣ੍ਡਂ ਪਾਸ਼ਂ ਧ੍ਵਜਂ ਚੈਵ ਪਦ੍ਮਂ ਚੇਤਿ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ।। ੯੪.

ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਲ, ਚੱਕਰ, ਗੋਲੀ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਲਾਠੀ, ਫੰਦਾ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਕਮਲ ਵੀ ਫੜ ਲਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਕੋਲ ਵੀਹ ਹਥਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।

ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਂਸ਼ਭੁਜਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾ । ਸਸ੍ਮਾਰ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸਂਹਾਰਕਾਰਣਮ੍ ।। ੯੪.

ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਸ਼ੇਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਤਤੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਆਯਯੌ । ਤਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਜਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੯੪.

ਫਿਰ ਵੱਛ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੀ।'

ਤ੍ਵਯਿ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਦੇਵਦੇਵ ਸਨਾਤਨ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਜਿਗਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ।। ੯੪.

ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੂਪਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਮੁਕ੍ਤਵਾ ਤਮੇਕਂ ਮਹਿषਂ ਸ਼ੇषਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਮਭ੍ਯਯਾਤ੍ । ਯਾਵਦ੍ ਦੇਵੀ ਤਤਃ ਸਾऽਪਿ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋऽਪਿ ਦੁਦ੍ਰੁਵੇ ।। ੯੪.

ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਮਹੀਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਭੱਜ ਪਿਆ।