ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਨਿਹਤਾਨ੍ਯਸੁਰੈਰ੍ਯੁਧਿ । ਏਵਂ ਭੂਤੇ ਤਦਾ ਭਗ੍ਨੇ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ।। ੯੩.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰੀ ਗਈਆਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਹਾਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।

ਅਰ੍ਦਿਤਾ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਗਤਵਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਸੁਰੈਰਰ੍ਦਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ।। ੯੩.

ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ—ਸ਼ੂਲ, ਪੱਟੀਸ਼ ਅਤੇ ਗਦਾ—ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਅਥ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਦੂਤੋ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ । ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾऽਸੌ ਤਾਮੁਵਾਚ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍ ।। ੯੪.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਵਿਦਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਦੈਤਿਆ, ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰੀਸ਼ਤਸਂਕੁਲਾਮ੍ । ਆਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਨਯਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੯੪.

ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।

ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭ ਉਵਾਚ । ਦੇਵਿ ਪੂਰ੍ਵਮृषਿਸ੍ਤ੍ਵਾਸੀਦਾਦਿਸਰ੍ਗੇ ਕਸਂਭਵਃ । ਸਖਾ ਸਾਰਸ੍ਵਤੋ ਜਾਤਃ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਨਾਮ ਵੈ ਵਿਭੁਃ ।। ੯੪.

ਵਿਦ੍ਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸrishti ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਸੀ। ਉਹ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਿਨ੍ਧੁਦ੍ਵੀਪਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸ ਹਿ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ ।। ੯੪.

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ।

ਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤੁ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਆਦ੍ਯਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਸੁਤਾ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾ । ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਰੂਪੇਣਾਸਦृਸ਼ੀ ਭੁਵਿ ।। ੯੪.

ਜਦ ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤਿ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮੰਨੀ ਗਈ।

ਸਾ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਵਿਹਰਨ੍ਤੀ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਆਗਤਾ ਮਨ੍ਦਰਦ੍ਰੋਣੀਂ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਪੋਵਨਮ੍ । ਮੁਨੇਰਮ੍ਬਰਸਂਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਵਿਧਦ੍ਰੁਮਮਾਲਿਨਮ੍ ।। ੯੪.

ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਮਨਮੱਤੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅੰਬਰ ਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਲਤਾਗृਹੈਸ੍ਤੁ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਕੁਲੈਰ੍ਲਕੁਚੈਸ੍ਤਥਾ । ਚਨ੍ਦਨੈਃ ਸ੍ਪਨ੍ਦਨੈਃ ਸ਼ਾਲੈਃ ਸਰਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਨਖਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਿਤਂ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੯੪.

ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ, ਵਕੁਲ ਤੇ ਲਕੂਚ ਰੁੱਖਾਂ, ਚੰਦਨ, ਸਪੰਦਨ, ਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸਰਲ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਾਸੁਰੀ ਕਨ੍ਯਕਾ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਮਾਹਿष੍ਮਤੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ ।। ੯੪.

ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਅਸੁਰ ਕੁੜੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ।

ਭੀषਯਿਤ੍ਵਾਹਮੇਨਂ ਤੁ ਤਾਪਸਂ ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕ੍ਰੀਡਤੀ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਾ ।। ੯੪.

ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪ ਇਸ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਡਰਾ ਦੇਵਾਂਗੀ ਤੇ ਇਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਰਹਾਂਗੀ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਵਾਂਗੀ।'

ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਹਿषੀ ਸਂਬਭੂਵ ਹ । ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਾਗ੍ਰਧਾਰਿਣੀ ।। ੯੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਹਿਸ਼ੀ (ਭੈਂਸ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।

ਤਮृषਿਂ ਭੀषਿਤੁਂ ਤਾਭਿਃ ਸਹ ਗਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨਨਾ । ਅਸੌ ਬਿਭੀषਿਤਸ੍ਤਾਭਿਸ੍ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਆਸੁਰੀਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨਾਮ੍ ।। ੯੪.

ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਗਈ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਪਛਾਣ ਲਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁਭਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਅਸੁਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਭੀषਯਸੇ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਿषੀਰੂਪਧਾਰਿਣੀ । ਅਤੋ ਭਵ ਮਹਿष੍ਯੇਵ ਪਾਪਕਰ੍ਮੇ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ ।। ੯੪.

'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਹਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਡਰਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਮਾਹਿਸ਼ੀ ਬਣੀ ਰਹੀਂ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਸਾ ਤੁ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਵੇਪਤੀ । ਪਾਦਯੋਰ੍ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁ ਜਲ੍ਪਤੀ ।। ੯੪.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, 'ਮੇਰਾ ਸ਼ਾਪ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੋ।'

ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤਮਕਰੋਤ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੯੪.

ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।

ਅਨੇਨੈਵ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਂ ਪ੍ਰਸੂਯ ਵੈ । ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੋ ਭਵਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਮृषਾ ਭਵੇਤ੍ ।। ੯੪.

'ਇਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਗਤਾ ਸਾ ਤੁ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਤੇਪੇ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਸਿਨ੍ਧੁਦ੍ਵੀਪੋ ਮਹਾਤਪਾਃ ।। ੯੪.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਚੰਗੀ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਵੱਡਾ ਤਪੱਸਵੀ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰ ਚੇਨ੍ਦੁਮਤੀ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯਕਨ੍ਯਾऽਤਿਰੂਪਿਣੀ । ਸਾ ਦृष੍ਟਾ ਤੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਮਜ੍ਜਤੀ ਜਲੇ ।। ੯੪.

ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਏੰਦੁਮਤੀ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੀ ਵੇਖਿਆ।

ਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸ਼ਿਲਾਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਚ੍ਚ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਿ ਸੁਗਨ੍ਧਿ ਚ । ਤਤਃ ਸਖੀਰੁਵਾਚੇਦਂ ਪਿਬਾਮੀਦਂ ਜਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ੯੪.

ਉਸ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ ਦਾ ਬੀਜ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਹਾਂ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਮੁਨਿਸਂਭਵਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗਰ੍ਭਂ ਮੁਨੇਰ੍ਬੀਜਾਤ੍ ਸੁषਾਵ ਚ ਤਦਾ ਸਤੋ ।। ੯੪.

ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਬੀਜ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਮਹਿषੇਤਿ ਸ੍ਮृਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਃ । ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਯਤੇ ਦੇਵਿ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਵਿਮਰ੍ਦਨਃ ।। ੯੪.

ਉਸ ਦੀ ਪੂਤ੍ਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਸ ਸੁਰਾਨਪਿ ਜਿਤ੍ਵਾऽऽਜੌ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਚ ਤਵਾਨਘੇ । ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਦੇਵਿ ਸੁਪ੍ਰੋਤਸ੍ਤਵ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮੋਪਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕੁਰੁ ਦੇਵਿ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ ।। ੯੪.

ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ। ਆਪਣਾ ਆਪ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤੇਨ ਦੂਤੇਨ ਸ਼ੋਭਨਾ । ਜਹਾਸ ਪਰਮਾ ਦੇਵੀ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਨ ।। ੯੪.

ਉਸ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵੀ ਹੱਸ ਪਈ। ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯਾ ਦੂਤੋऽਸੌ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ।। ੯੪.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੂਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ।

ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੀ ਜਯਾ ਨਾਮਾਤਿਤੇਜਨਾ । ਦੇਵ੍ਯਾ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ ।। ੯੪.

ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਜਯਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਜਯਾ ਉਵਾਚ । ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਵਦਤੇ ਯਦ੍ਧਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਮੁਦੀਰਿਤਮ੍ । ਯਦਿ ਨਾਮ ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਕੌਮਾਰਂ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕਮ੍ । ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਕੁਮਾਰ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਿ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਦਾਨੁਗਾਃ ।। ੯੪.

ਜਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਦਾ ਕੁਆਰੀ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਚਨ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਾਸਾਮੇਕਾऽਪਿ ਨੋ ਲਭ੍ਯਾ ਕਿਮੁ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੁਭਾ । ਯਾਹਿ ਦੂਤ ਤ੍ਵਰਨ੍ ਮਾ ਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦਨ੍ਯਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੯੪.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਫਿਰ ਸੁਭਾਗਣ ਦੇਵੀ ਤਾਂ ਰਹਿਣ ਹੀ ਦੇ। ਜਾ ਦੂਤ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗਤੋ ਦੂਤਸ੍ਤਾਵਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਆਯਾਤੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨੁਚ੍ਚੈਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ ।। ੯੪.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਧਰ, ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨਾਰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।