ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਵੈ । ਕਥਂ ਸਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਬਾਲਾ ਕਥਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਭਵੇਯੁਰਿਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਦ੍ਰੁਤਂ ਮਮ ।। ੯੨.

ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ: ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰਞ੍ਜਸਾ । ਊਚੁਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਯਾਮੋ ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੯੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਰੰਤ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੋਵਾਚ ਪ੍ਰਘਸੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯਾ ਸਾ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਸਤੀ । ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਮਾ ਦੇਵੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਲੋਕਧਾਰਿਣੀ ।। ੯੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਘਸਾ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਨਾਰਦ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਦੈਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੈ।'

ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਤਥਾ ਸਾਮਨ੍ਤਯੋषਿਤਃ । ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਾ ਤਥਾਗਮ੍ਯਾਗਮੇਨ ਚ ।। ੯੨.

ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਸਾਮੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਜਿਹੜਾ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਜਾਂ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਘਸੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਘਸੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਮ੍ਯਗੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਘਸੇਨ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ।। ੯੨.

ਪ੍ਰਘਸਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪ੍ਰਘਸਾ ਨੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇਵੀ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਬ bilkul ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'

ਯਦਿ ਨਾਮ ਮਤੈਕ੍ਯਂ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਮਰਣਮਾਗਤਾ । ਵਰਣੀਯਾ ਕੁਮਾਰੀ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਿਜਿਗੀषੁਭਿਃ । ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਕਰ੍षਣਮ੍ ।। ੯੨.

ਜੇਕਰ ਸਭ ਦੀ ਰਾਏ ਇੱਕ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁੜੀ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਯਦਿ ਵੋ ਰੋਚਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਦੀਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਦਾਨੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਦੇਵੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਾਚਨ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ।। ੯੨.

ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀਓ, ਤਾਂ ਮੰਤਰੀ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਸੁਭਾਵਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ।

ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਬਨ੍ਧੁਸ੍ਤਂ ਯਾਚਯਾਮਹੇ । ਸਾਮ੍ਨੈਵਾਦੌ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਦਾਨਕਮ੍ । ਤਤੋ ਭੇਦਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਤੋ ਦਣ੍ਡਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ।। ੯੨.

ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਮੰਗਾਂਗੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।

ਅਨੇਨ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਯਦਿ ਸਾ ਨੈਵ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਤਤਃ ਸਨ੍ਨਹ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਬਲਾਦ੍ ਗृਹ੍ਣੀਮ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ।। ੯੨.

ਜੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਤੇ ਉਸ ਸੁਭਾਗਣੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਆਵਾਂਗੇ।

ਵਿਘਸੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਚਃ । ਸ਼ੁਭਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਿਤਯਾ ਗਿਰਾ ।। ੯੨.

ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਏ।

ਸਾਧੂਕ੍ਤਂ ਵਿਘਸੇਨੇਦਂ ਯਤ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰਾਨਨਾਮ੍ । ਤਦੇਵ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੂਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੯੨.

ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਦੂਤ ਉਥੇ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ।

ਯਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨੀਤਿਜ੍ਞਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਰ੍ਣਤੋ ਰੂਪਤੋ ਗੁਣੈਃ ।। ੯੨.

ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਪਛਾਣੇ।

ਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਸ਼ੌਣ੍ਡੀਰ੍ਯੇਣ ਬਲੇਨ ਚ । ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗੇਣ ਸਾਮਗ੍ਰ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨੇਨ ਕਰਣੇਨ ਚ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ।। ੯੨.

ਸ਼ਕਤੀ, ਹੌਸਲੇ, ਵੀਰਤਾ, ਤਾਕਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਸਮੱਗਰੀ, ਥਾਂ ਤੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਫਿਰ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।

ਤਤਃ ਸਪਦਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵਰਾਰੋਹੇ ਵਿਘਸਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੯੨.

ਫਿਰ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਦੈਤ ਦੇ ਵਚਨ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਆਖ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਘਸਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਤਂ ਦੂਤਂ ਸਂਦੇष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਮਹਾਮਾਯਾਵਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ੯੨.

ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੂਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਭੇਜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਵਿਦ੍ਯੁਤਪ੍ਰਭਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ।

ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੂਤਂ ਵਿਘਸੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਂਨਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲੇਨ ਹ । ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਿਜਯਸ੍ਤਾਵਦ੍ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੯੨.

ਦੂਤ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।

ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਰੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈਸ੍ਤਤ੍ ਪਰਾਕ੍ਰਮਭੀषਿਤਾ । ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵਸ਼ਤਾਮੇਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਾਗਤੇ ।। ੯੨.

ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤੇ ਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ।

ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ਜਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਥੈਵ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣੈਃ । ਨਾਗੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਜਿਤੈਃ । ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਸੁਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੯੨.

ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਨਾਗ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ਤਂ ਕਨ੍ਯਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ । ਵਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸਾऽਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾ ।। ੯੨.

ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸੇਨਾਪਤਿਮੁਵਾਚ ਹ । ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਮੇਘਵਰ੍ਣਂ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਪ੍ਰਭਮ੍ ।। ੯੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—ਵਿਰੂਪਾਖ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਤੇ ਨੀਲਾ-ਕਾਲਾ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਆਨੀਯਤਾਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਤ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਯੇਨ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਜਯਾਮਿ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਜ੍ਜਯਾਨ੍ ।। ੯੨.

ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਿੱਤਣੇ ਔਖੇ ਹਨ, ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਆਨਿਨਾਯ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਨਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍ ।। ੯੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਵਿਰੂਪਾਖ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੀ, ਅੰਤਹੀਨ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਫੌਜ ਲਿਆ ਆਇਆ।

ਏਕੈਕੋ ਦਾਨਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਸਮੋ ਯੁਧਿ । ਏਕੈਕਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਦੇਵਂ ਜੇਤੁਂ ਸ੍ਵੇਨ ਬਲੇਨ ਹ ।। ੯੨.

ਉਥੇ ਹਰ ਦਾਨਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ; ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਭੂਤਾਨਾਮਰ੍ਬੁਦਂ ਨਵਕੋਟਯਃ । ਯੇषਾਮੇਕਸ੍ਯਾਨੁਯਾਤਿ ਤਾਵਦ੍ ਬਲਮਰ੍ਥੋਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍ ।। ੯੨.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਮੁੱਖ ਸੀ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਕਰੋੜ (ਨਵ ਕੋਟੀਆਂ) ਸੀ; ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ।

ਤੇषਾਂ ਨੈਕਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸਮਿਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ । ਪ੍ਰਯਾਣਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਜਿਘਾਂਸਯਾ ।। ੯੨.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੈਤ, ਬਿਨਾ ਡਰ-ਫਿਕਰ ਦੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਈ; ਫਿਰ ਦੈਤ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਪਏ।

ਵਿਚਿਤ੍ਰਯਾਨਾ ਵਿਵਿਧਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਿਵਿਧੋਗ੍ਰਰੂਪਾਃ । ਦੈਤ੍ਯਾ ਸੁਰਾਞ੍ ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਨਨਰ੍ਤ੍ਤੁਰਾਤ੍ਤਾਯੁਧਭੀਮਹਸ੍ਤਾਃ ।। ੯੨.

ਦੈਤੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਅਜੋਬਾ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਤਤੋ ਮਹਿषਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਮਰੂਪੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਮਤ੍ਤਹਸ੍ਤਿਨਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਿਯਾਸੁਰ੍ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਮ੍ ।। ੯੩.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੇਰੁ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੁਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ।। ੯੩.

ਉਥੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਆਦਾਯ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾਹਨਾਨਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਅਧਿष੍ਠਾਯਾਸੁਰਾਨਾਜੌ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ੯੩.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਚੁੱਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜੰਗ 'ਚ ਦੌੜ ਪਏ।