ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਾਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ ਦੈਤ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼੍ਯੇਕਾਣ੍ਡਮਧ੍ਯਤਃ । ਭ੍ਰਮਤਾ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਯਾ ਸਤੀ ।। ੯੧.

ਜਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਉਹ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤ, ਐਸਾ ਰੂਪ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਉਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇऽਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਨਾਯਕਾਃ ।। ੯੧.

ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਦਾਂ ਦੇਵੀਮਹਂ ਤੂਰ੍ਣਮਿਹਾਗਤਃ । ਅਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਤਾਂ ਜਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ ।। ੯੧.

ਉਹ ਵਾਂਗ ਦਾਤਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਨਾਰਦਃ । ਯਥਾਗਤਂ ਯਯੌ ਧੀਮਾਨਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ।। ੯੧.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਗਤੇ ਤੁ ਨਾਰਦੇ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਕਥਿਤਾਂ ਨਾਰਦਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ ।। ੯੨.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੈਤ ਨੇ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਸ ਸੁਭਾਵਨ ਕੁੜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਾਮੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨ ਲੇਭੇ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਃ । ਅਲਂਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਆਨਿਨਾਯ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੯੨.

ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਧੀਆ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਤਰੀ ਅਲੰਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾष੍ਟੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨੀਤਿਮਨ੍ਤੋ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਪ੍ਰਘਸੋ ਵਿਘਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ । ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸੁਮਾਲੀ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਕ੍ਰੂਰ ਏਵ ਚ ।। ੯੨.

ਉਸ ਦੇ ਅੱਠ ਮੰਤਰੀ ਸ਼ੂਰ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਸਨ: ਪ੍ਰਘਸਾ, ਵਿਘਸਾ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਸੁਮਾਲੀ, ਪਰਜਨਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰ।

ਏਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਤੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸੀਨਮੂਚੁਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ।। ੯੨.

ਇਹ ਮੰਤਰੀ ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਸਭ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰੋ।'

ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਵਾਚ ਕਨ੍ਯਾਲਾਭਾਰ੍ਥਂ ਨਾਰਦਾਵਾਪ੍ਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ।। ੯੨.

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਮਹਿष ਉਵਾਚ । ਮਹ੍ਯਂ ਤੁ ਕਥਿਤਾ ਬਾਲਾ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ । ਸਾ ਚਾਜਿਤ੍ਯ ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਲਭ੍ਯੇਤ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ।। ੯੨.

ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ।'

ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਵੈ । ਕਥਂ ਸਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਬਾਲਾ ਕਥਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਭਵੇਯੁਰਿਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਦ੍ਰੁਤਂ ਮਮ ।। ੯੨.

ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ: ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰਞ੍ਜਸਾ । ਊਚੁਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਯਾਮੋ ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੯੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਰੰਤ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੋਵਾਚ ਪ੍ਰਘਸੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯਾ ਸਾ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਸਤੀ । ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਮਾ ਦੇਵੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਲੋਕਧਾਰਿਣੀ ।। ੯੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਘਸਾ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਨਾਰਦ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਦੈਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੈ।'

ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਤਥਾ ਸਾਮਨ੍ਤਯੋषਿਤਃ । ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਾ ਤਥਾਗਮ੍ਯਾਗਮੇਨ ਚ ।। ੯੨.

ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਸਾਮੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਜਿਹੜਾ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਜਾਂ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਘਸੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਘਸੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਮ੍ਯਗੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਘਸੇਨ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ।। ੯੨.

ਪ੍ਰਘਸਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪ੍ਰਘਸਾ ਨੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇਵੀ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਬ bilkul ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'

ਯਦਿ ਨਾਮ ਮਤੈਕ੍ਯਂ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਮਰਣਮਾਗਤਾ । ਵਰਣੀਯਾ ਕੁਮਾਰੀ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਿਜਿਗੀषੁਭਿਃ । ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਕਰ੍षਣਮ੍ ।। ੯੨.

ਜੇਕਰ ਸਭ ਦੀ ਰਾਏ ਇੱਕ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁੜੀ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਯਦਿ ਵੋ ਰੋਚਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਦੀਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਦਾਨੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਦੇਵੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਾਚਨ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ।। ੯੨.

ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀਓ, ਤਾਂ ਮੰਤਰੀ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਸੁਭਾਵਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ।

ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਬਨ੍ਧੁਸ੍ਤਂ ਯਾਚਯਾਮਹੇ । ਸਾਮ੍ਨੈਵਾਦੌ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਦਾਨਕਮ੍ । ਤਤੋ ਭੇਦਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਤੋ ਦਣ੍ਡਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ।। ੯੨.

ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਮੰਗਾਂਗੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।

ਅਨੇਨ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਯਦਿ ਸਾ ਨੈਵ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਤਤਃ ਸਨ੍ਨਹ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਬਲਾਦ੍ ਗृਹ੍ਣੀਮ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ।। ੯੨.

ਜੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਤੇ ਉਸ ਸੁਭਾਗਣੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਆਵਾਂਗੇ।

ਵਿਘਸੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਚਃ । ਸ਼ੁਭਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਿਤਯਾ ਗਿਰਾ ।। ੯੨.

ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਏ।

ਸਾਧੂਕ੍ਤਂ ਵਿਘਸੇਨੇਦਂ ਯਤ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰਾਨਨਾਮ੍ । ਤਦੇਵ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੂਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੯੨.

ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਦੂਤ ਉਥੇ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ।

ਯਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨੀਤਿਜ੍ਞਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਰ੍ਣਤੋ ਰੂਪਤੋ ਗੁਣੈਃ ।। ੯੨.

ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਪਛਾਣੇ।

ਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਸ਼ੌਣ੍ਡੀਰ੍ਯੇਣ ਬਲੇਨ ਚ । ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗੇਣ ਸਾਮਗ੍ਰ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨੇਨ ਕਰਣੇਨ ਚ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ।। ੯੨.

ਸ਼ਕਤੀ, ਹੌਸਲੇ, ਵੀਰਤਾ, ਤਾਕਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਸਮੱਗਰੀ, ਥਾਂ ਤੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਫਿਰ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।

ਤਤਃ ਸਪਦਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵਰਾਰੋਹੇ ਵਿਘਸਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੯੨.

ਫਿਰ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਦੈਤ ਦੇ ਵਚਨ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਆਖ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਘਸਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਤਂ ਦੂਤਂ ਸਂਦੇष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਮਹਾਮਾਯਾਵਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। ੯੨.

ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੂਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਭੇਜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਵਿਦ੍ਯੁਤਪ੍ਰਭਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ।

ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੂਤਂ ਵਿਘਸੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਂਨਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲੇਨ ਹ । ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਿਜਯਸ੍ਤਾਵਦ੍ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੯੨.

ਦੂਤ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।

ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਰੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈਸ੍ਤਤ੍ ਪਰਾਕ੍ਰਮਭੀषਿਤਾ । ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵਸ਼ਤਾਮੇਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਾਗਤੇ ।। ੯੨.

ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤੇ ਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ।

ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ਜਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਥੈਵ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣੈਃ । ਨਾਗੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਜਿਤੈਃ । ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਸੁਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੯੨.

ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਨਾਗ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ਤਂ ਕਨ੍ਯਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ । ਵਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸਾऽਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾ ।। ੯੨.

ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।