ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਨਾਰਦੋऽਭਵਤ੍ । ਅਹੋ ਰੂਪਮਹੋ ਕਾਨ੍ਤਿਰਹੋ ਧੈਰ੍ਯਮਹੋ ਵਯਃ ।। ੯੧.

ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਵਾਹ, ਕੀ ਸੋਹਣੀ! ਵਾਹ, ਕੀ ਚਮਕ! ਵਾਹ, ਕੀ ਧੀਰਜ! ਵਾਹ, ਕੀ ਜਵਾਨੀ!'

ਅਹੋ ਨਿष੍ਕਾਮਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਇਤਿ ਖੇਦਮੁਪਾਯਯੌ । ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਨ੍ਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ।। ੯੧.

'ਵਾਹ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤਤਾ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਆਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ—

ਨ ਰੂਪਮੀਦृਸ਼ਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀष੍ਵਨ੍ਯਾਸੁ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਨਾਰਦੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੯੧.

ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਵਿਚ ਐਸਾ ਰੂਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਐਸਾ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਵਰਦਾਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਗਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਰੀਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਲਿਤਾਮ੍ ।। ੯੧.

ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਮਹਿषਾਖ੍ਯੇਨ ਭੂਤੇਸ਼ਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਿਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸਸਾਦ ਭਗਵਾਨਸੁਰਂ ਮਹਿषਾਕृਤਿਮ੍ ।। ੯੧.

ਭੂ ਦੇਵੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ; ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਵਰਂ ਵੀਰਂ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਤਕਂ ਮਹਤ੍ । ਸ ਤੇਨ ਪੂਜਿਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦਾ ਲੋਕਚਰੋ ਮੁਨਿਃ ।। ੯੧.

ਉਸ ਵੱਡੇ, ਵਰ ਪਾਏ, ਦੇਵ-ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।

ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਾਰਦਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵ੍ਯਾ ਰੂਪਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਦੇਵਤਾਪੁਰੇ ।। ੯੧.

ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ । ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵੇਕਂ ਕਨ੍ਯਾਰਤ੍ਨਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਯੇਨ ਲਬ੍ਧਂ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ।। ੯੧.

ਨਾਰਦ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕੁੜੀ-ਰਤਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਵਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਹਂ ਦੈਤ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ਰਿਮੁਪਾਗਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਪੁਰਂ ਦृष੍ਟਂ ਕੁਮਾਰੀਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ ।। ੯੧.

'ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।'

ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਤਾਪਸੀ ਵ੍ਰਤਧਾਰਿਣੀ । ਸਾ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਕਾਚਿਨ੍ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ।। ੯੧.

ਉਥੇ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੀ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ।

ਯਾਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ ਦੈਤ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼੍ਯੇਕਾਣ੍ਡਮਧ੍ਯਤਃ । ਭ੍ਰਮਤਾ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਯਾ ਸਤੀ ।। ੯੧.

ਜਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਉਹ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤ, ਐਸਾ ਰੂਪ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਉਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇऽਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਨਾਯਕਾਃ ।। ੯੧.

ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਦਾਂ ਦੇਵੀਮਹਂ ਤੂਰ੍ਣਮਿਹਾਗਤਃ । ਅਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਤਾਂ ਜਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ ।। ੯੧.

ਉਹ ਵਾਂਗ ਦਾਤਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਨਾਰਦਃ । ਯਥਾਗਤਂ ਯਯੌ ਧੀਮਾਨਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ।। ੯੧.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਗਤੇ ਤੁ ਨਾਰਦੇ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਕਥਿਤਾਂ ਨਾਰਦਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ ।। ੯੨.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੈਤ ਨੇ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਸ ਸੁਭਾਵਨ ਕੁੜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਾਮੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨ ਲੇਭੇ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਃ । ਅਲਂਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਆਨਿਨਾਯ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੯੨.

ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਧੀਆ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਤਰੀ ਅਲੰਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾष੍ਟੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨੀਤਿਮਨ੍ਤੋ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਪ੍ਰਘਸੋ ਵਿਘਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ । ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸੁਮਾਲੀ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਕ੍ਰੂਰ ਏਵ ਚ ।। ੯੨.

ਉਸ ਦੇ ਅੱਠ ਮੰਤਰੀ ਸ਼ੂਰ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਸਨ: ਪ੍ਰਘਸਾ, ਵਿਘਸਾ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਸੁਮਾਲੀ, ਪਰਜਨਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰ।

ਏਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਤੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸੀਨਮੂਚੁਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ।। ੯੨.

ਇਹ ਮੰਤਰੀ ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਸਭ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰੋ।'

ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਵਾਚ ਕਨ੍ਯਾਲਾਭਾਰ੍ਥਂ ਨਾਰਦਾਵਾਪ੍ਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ।। ੯੨.

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਮਹਿष ਉਵਾਚ । ਮਹ੍ਯਂ ਤੁ ਕਥਿਤਾ ਬਾਲਾ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ । ਸਾ ਚਾਜਿਤ੍ਯ ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਲਭ੍ਯੇਤ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ।। ੯੨.

ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ।'

ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਵੈ । ਕਥਂ ਸਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਬਾਲਾ ਕਥਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਭਵੇਯੁਰਿਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਦ੍ਰੁਤਂ ਮਮ ।। ੯੨.

ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ: ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰਞ੍ਜਸਾ । ਊਚੁਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਯਾਮੋ ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੯੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਰੰਤ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੋਵਾਚ ਪ੍ਰਘਸੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯਾ ਸਾ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਸਤੀ । ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਮਾ ਦੇਵੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਲੋਕਧਾਰਿਣੀ ।। ੯੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਘਸਾ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਨਾਰਦ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਦੈਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੈ।'

ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਤਥਾ ਸਾਮਨ੍ਤਯੋषਿਤਃ । ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਾ ਤਥਾਗਮ੍ਯਾਗਮੇਨ ਚ ।। ੯੨.

ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਸਾਮੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਜਿਹੜਾ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਜਾਂ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਘਸੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਘਸੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਮ੍ਯਗੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਘਸੇਨ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ।। ੯੨.

ਪ੍ਰਘਸਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪ੍ਰਘਸਾ ਨੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇਵੀ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਬ bilkul ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'

ਯਦਿ ਨਾਮ ਮਤੈਕ੍ਯਂ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਮਰਣਮਾਗਤਾ । ਵਰਣੀਯਾ ਕੁਮਾਰੀ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਿਜਿਗੀषੁਭਿਃ । ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਕਰ੍षਣਮ੍ ।। ੯੨.

ਜੇਕਰ ਸਭ ਦੀ ਰਾਏ ਇੱਕ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁੜੀ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਯਦਿ ਵੋ ਰੋਚਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਦੀਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਦਾਨੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਦੇਵੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਾਚਨ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ।। ੯੨.

ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀਓ, ਤਾਂ ਮੰਤਰੀ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਸੁਭਾਵਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ।

ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਬਨ੍ਧੁਸ੍ਤਂ ਯਾਚਯਾਮਹੇ । ਸਾਮ੍ਨੈਵਾਦੌ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਦਾਨਕਮ੍ । ਤਤੋ ਭੇਦਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਤੋ ਦਣ੍ਡਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ।। ੯੨.

ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਮੰਗਾਂਗੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।

ਅਨੇਨ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਯਦਿ ਸਾ ਨੈਵ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਤਤਃ ਸਨ੍ਨਹ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਬਲਾਦ੍ ਗृਹ੍ਣੀਮ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ।। ੯੨.

ਜੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਤੇ ਉਸ ਸੁਭਾਗਣੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਆਵਾਂਗੇ।