ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਸਿਤੈਸ਼੍ਚਾਮਰੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਲਾਸਿਨੀ । ਕੌਮਾਰਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ ।। ੯੧.

ਸੁਤੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਝਲਾਈ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਕੌਮਾਰੀ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।

ਯੌਵਨਸ੍ਥਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪੀਨਵृਤ੍ਤਪਯੋਧਰਾ । ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਪੁਨ੍ਨਾਗਨਾਗਕੇਸਰਦਾਮਭਿਃ ।। ੯੧.

ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ, ਬੜੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੂਰੀ ਤੇ ਗੋਲ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ ਤੇ ਨਾਗ ਕੇਸਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇष੍ਵਰ੍ਚਿਤਾ ਦੇਵੀ ऋषਿਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਾ । ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਕੁਮਾਰੀਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੯੧.

ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਈ, ਚਾਰ ਪਾਸ noble ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।

ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਭੋਗਿਨੀ ਦੇਵੀ ਯਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਤਪੋऽਨ੍ਵਿਤਾ । ਤਾਵਦਾਗਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਃ ।। ੯੧.

ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੈ ਰਹੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਰਦ ਆ ਗਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਤਪੋਧਨਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾਮੁਵਾਚੇਦਮਾਸਨਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ । ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ ।। ੯੧.

ਅਚਾਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਪ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵਿਦਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਅਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆਵੋ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯੁਪ੍ਰਭਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਆਸਨਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਨਾਰਦਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ।। ੯੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੁਭਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਵਿਦਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਅਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਃ ਕृਤਾਸਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਂ ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਦੇਵੀ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਾ ।। ੯੧.

ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਭੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਦਿਹਾਗਤਃ । ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਦ ਤੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਮਾ ਤੇ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੯੧.

'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਲੋਕਵਿਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰੌਦ੍ਰਮਥਾਚਲਮ੍ ।। ੯੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ ਆਖਿਆ, 'ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਇੰਦਰਲੋਕ, ਉਥੋਂ ਰੌਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'

ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਹ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਭ੍ਯਾਗਤਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵੀਮਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਤ ।। ੯੧.

'ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗੀ।' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਨਾਰਦੋऽਭਵਤ੍ । ਅਹੋ ਰੂਪਮਹੋ ਕਾਨ੍ਤਿਰਹੋ ਧੈਰ੍ਯਮਹੋ ਵਯਃ ।। ੯੧.

ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਵਾਹ, ਕੀ ਸੋਹਣੀ! ਵਾਹ, ਕੀ ਚਮਕ! ਵਾਹ, ਕੀ ਧੀਰਜ! ਵਾਹ, ਕੀ ਜਵਾਨੀ!'

ਅਹੋ ਨਿष੍ਕਾਮਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਇਤਿ ਖੇਦਮੁਪਾਯਯੌ । ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਨ੍ਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ।। ੯੧.

'ਵਾਹ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤਤਾ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਆਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ—

ਨ ਰੂਪਮੀਦृਸ਼ਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀष੍ਵਨ੍ਯਾਸੁ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਨਾਰਦੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੯੧.

ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਵਿਚ ਐਸਾ ਰੂਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਐਸਾ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਵਰਦਾਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਗਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਰੀਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਲਿਤਾਮ੍ ।। ੯੧.

ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਮਹਿषਾਖ੍ਯੇਨ ਭੂਤੇਸ਼ਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਿਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸਸਾਦ ਭਗਵਾਨਸੁਰਂ ਮਹਿषਾਕृਤਿਮ੍ ।। ੯੧.

ਭੂ ਦੇਵੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ; ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਵਰਂ ਵੀਰਂ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਤਕਂ ਮਹਤ੍ । ਸ ਤੇਨ ਪੂਜਿਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦਾ ਲੋਕਚਰੋ ਮੁਨਿਃ ।। ੯੧.

ਉਸ ਵੱਡੇ, ਵਰ ਪਾਏ, ਦੇਵ-ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।

ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਾਰਦਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵ੍ਯਾ ਰੂਪਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਦੇਵਤਾਪੁਰੇ ।। ੯੧.

ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ । ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵੇਕਂ ਕਨ੍ਯਾਰਤ੍ਨਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਯੇਨ ਲਬ੍ਧਂ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ।। ੯੧.

ਨਾਰਦ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕੁੜੀ-ਰਤਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਵਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਹਂ ਦੈਤ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ਰਿਮੁਪਾਗਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਪੁਰਂ ਦृष੍ਟਂ ਕੁਮਾਰੀਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ ।। ੯੧.

'ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।'

ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਤਾਪਸੀ ਵ੍ਰਤਧਾਰਿਣੀ । ਸਾ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਕਾਚਿਨ੍ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ।। ੯੧.

ਉਥੇ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੀ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ।

ਯਾਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ ਦੈਤ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼੍ਯੇਕਾਣ੍ਡਮਧ੍ਯਤਃ । ਭ੍ਰਮਤਾ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਯਾ ਸਤੀ ।। ੯੧.

ਜਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਉਹ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤ, ਐਸਾ ਰੂਪ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਉਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇऽਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਨਾਯਕਾਃ ।। ੯੧.

ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਦਾਂ ਦੇਵੀਮਹਂ ਤੂਰ੍ਣਮਿਹਾਗਤਃ । ਅਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਤਾਂ ਜਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ ।। ੯੧.

ਉਹ ਵਾਂਗ ਦਾਤਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਨਾਰਦਃ । ਯਥਾਗਤਂ ਯਯੌ ਧੀਮਾਨਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ।। ੯੧.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਗਤੇ ਤੁ ਨਾਰਦੇ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਕਥਿਤਾਂ ਨਾਰਦਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ ।। ੯੨.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੈਤ ਨੇ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਸ ਸੁਭਾਵਨ ਕੁੜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਾਮੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨ ਲੇਭੇ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਃ । ਅਲਂਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਆਨਿਨਾਯ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੯੨.

ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਧੀਆ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਤਰੀ ਅਲੰਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾष੍ਟੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨੀਤਿਮਨ੍ਤੋ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਪ੍ਰਘਸੋ ਵਿਘਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ । ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸੁਮਾਲੀ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਕ੍ਰੂਰ ਏਵ ਚ ।। ੯੨.

ਉਸ ਦੇ ਅੱਠ ਮੰਤਰੀ ਸ਼ੂਰ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਸਨ: ਪ੍ਰਘਸਾ, ਵਿਘਸਾ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਸੁਮਾਲੀ, ਪਰਜਨਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰ।

ਏਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਤੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸੀਨਮੂਚੁਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ।। ੯੨.

ਇਹ ਮੰਤਰੀ ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਸਭ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰੋ।'

ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਵਾਚ ਕਨ੍ਯਾਲਾਭਾਰ੍ਥਂ ਨਾਰਦਾਵਾਪ੍ਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ।। ੯੨.

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।